“เมื่อกี้แวะผ่านบ้านเก่า แม่บอกว่ามะรืนนี้เป็นวันเกิดครบ 60 ปีของพ่อ ให้พวกเราไปกันแต่เช้า”
หลินเจี้ยนจวนรับคำ “ควรไปอยู่แล้ว คิดหรือยังว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญ?”
“ยังเลย”
ซูเสี่ยวเหมยเคี้ยวถั่วฝักยาวพลางคิด ก่อนเอ่ยว่า “ซื้อเสื้อผ้าดี ๆ ให้พ่อกับแม่คนละชุดเถอะ เลือกเนื้อผ้าหนา ๆ หน่อย ใส่หน้าหนาวจะได้อุ่น”
“ได้ เรื่องนี้ยกให้ผม พรุ่งนี้ไปในเมืองแล้วแวะร้านเสื้อผ้ากัน”
หลินเจี้ยนจวนคีบหมูตุ๋นน้ำแดงใส่ชามให้เธอ “ตั้งงบไว้เท่าไร?”
“อย่าขี้เหนียวเกินไป อย่างน้อยก็ต้องเริ่มที่ 3,000 เนื้อผ้าต้องดีด้วย”
“ได้เลย”
ตัวตัวชูมันเทศขึ้นมาพูดแทรกกะทันหัน “พ่อ! วันเกิดคุณปู่ต้องมีเค้กใช่ไหมคะ!”
อันอันวางตะเกียบลง ดวงตาเป็นประกายขณะมองมา
หลินเจี้ยนจวนใช้มือข้างละข้างขยี้หัวเด็กทั้งสอง “มีสิ! พ่อจะซื้อก้อนใหญ่ที่สุดให้พวกหนู แบบสองชั้นเลย!”
ตัวตัวตบมือป้อม ๆ ทั้งสองข้าง “เย้! ตัวตัวอยากกินรสสตรอว์เบอร์รี!”
อันอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หนูเอารสช็อกโกแลตค่ะ”
“ได้เลย ครึ่งหนึ่งสตรอว์เบอร์รี อีกครึ่งช็อกโกแลต พ่อจัดให้หมด”
ซูเสี่ยวเหมยมองพ่อลูกสามคนหยอกล้อกันจนเป็นพัลวัน มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ
ความรู้สึกแบบนี้ดีจริง ๆ
ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใคร ไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อยไปเสียทุกเรื่อง ชีวิตของครอบครัวเราก็ให้ครอบครัวเราเป็นคนจัดการ เงินที่หามาได้ก็ใช้เอง อยากซื้ออะไรก็ซื้อ
คืนนั้น หลังจากลูก ๆ หลับแล้ว ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ข้างเตียง เลื่อนดูรายการเดินบัญชีในโทรศัพท์
ผักในโรงเรือนรอบที่สองขายออกหมดแล้ว ทั้งแตงกวา มะเขือเทศ และพริกหยวก สามอย่างนี้คุณภาพดี แถมเป็นผักนอกฤดูกาล ราคาจึงสูงกว่าผักทั่วไป 30% กำไรนับว่างามทีเดียว