“คุณคิดว่าฉันใจดีเกินไป หรือคิดว่าพี่รองจะปกป้องคุณได้?”
น้ำเสียงของหลินเจี้ยนจวนยังคงเนิบช้าไม่เร่งรีบ ทว่าทุกคำกลับแฝงไอเย็นเยียบ
“ฉันรู้จักภรรยาตัวเองดีกว่าใครทั้งนั้น ไม่ถึงตาคนอื่นมานินทาเธอ”
เขาพูดช้า ๆ ทีละคำ ราวกับกำลังตอกตะปูลงไป
“อีกอย่าง ภรรยาฉันจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตทุกวันแล้วมันยังไง? เธออยากไปไหนก็ไป ฉัน หลินเจี้ยนจวน เลี้ยงภรรยาตัวเองไหว ไม่ต้องให้คนอื่นมาห่วง”
สีหน้าของสะใภ้รองเปลี่ยนไปแล้ว ความตื่นเต้นเมื่อครู่หายวับ เหลือเพียงความหวาดกลัวราวกับถูกสัตว์ร้ายจ้องเขม็ง
หลินเจี้ยนจวนก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ห่างจากเธอไม่ถึงครึ่งเมตร
“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง ในดวงตาไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
“ต่อไปถ้าฉันได้ยินอีกว่าคุณเอาเรื่องภรรยาฉันไปพูดให้เสียหายแม้แต่คำเดียว สะใภ้รอง ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเอาเรื่องในบ้านคุณไปเล่าให้ทุกบ้านในหมู่บ้านฟังเหมือนกัน”
“คุณคิดว่าเรื่องที่คุณแต่งขึ้นมานินทาภรรยาฉันน่าฟัง หรือเรื่องในบ้านคุณน่าฟังกว่ากัน?”
ริมฝีปากของหลิวหลิงสั่นระริกอยู่สองครั้ง แต่ผ่านไปนานก็ยังเค้นคำพูดไม่ออกสักคำ
“อย่าหวังพึ่งพี่รองเลย เขาปกป้องคุณไม่ได้หรอก”
สิ้นประโยคนั้น ใบหน้าของสะใภ้รองก็ซีดเผือดทันที
เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอสบเข้ากับดวงตาไร้ไออุ่นของหลินเจี้ยนจวน ลำคอก็เหมือนถูกใครสักคนบีบเอาไว้ จนเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว