เธอหันไปมองหลินเจี้ยนจวนแวบหนึ่ง
หลินเจี้ยนจวนก็มองเธออยู่พอดี สายตาของทั้งคู่สบกันกลางอากาศ ก่อนจะหันหน้าหนีไปพร้อมกัน
ห้ามหัวเราะ
ตอนนี้ห้ามหัวเราะเด็ดขาด
ซูเสี่ยวเหมยกัดกระพุ้งแก้มด้านใน พยายามกลั้นยิ้มที่จวนเจียนจะหลุดออกมาอย่างเต็มที่
คนหนึ่งกล้าโม้ อีกคนก็กล้าเชื่อ ฉากนี้ช่างน่าดูเสียจริง
ครอบครัวของพี่สะใภ้รองหลิวหลิงนั่งอยู่อีกฝั่ง ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้หยิบของขวัญออกมาแม้แต่ชิ้นเดียว
หลินเจี้ยนหมินนั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้ มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน ส่วนหลิวหลิงนั้นหน้าหนาไม่น้อย เคี้ยวเมล็ดแตงโมดังกรุบ ๆ ขณะที่ลูกตาของเด็กสองคนแทบจะยึดติดอยู่กับเค้กบนโต๊ะแล้ว
หลินซินมือไว ฉวยจังหวะที่ผู้ใหญ่ไม่ทันสังเกต ยัดลูกอมใส่กระเป๋าตัวเองไปสิบกว่าลูกแล้ว กระเป๋าเต็มเมื่อไรก็วิ่งกลับบ้านไปเท แล้วค่อยกลับมาใส่ใหม่
ตัวตัวเขย่งปลายเท้า เกาะขอบโต๊ะแล้วร้องว่า “ว้าว! เค้กก้อนใหญ่จัง! พี่ รีบมาดูเร็ว! พี่สาว นี่เป็นเค้กก้อนใหญ่ที่แม่ฉันซื้อมา!”
สตรอว์เบอร์รีสดปูอยู่ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งโรยด้วยช็อกโกแลตขูด ฝีมือแต่งหน้าเค้กประณีตงดงามราวกับงานศิลปะ
ทันทีที่อันอันเห็นเค้ก ดวงตาทั้งสองข้างก็เป็นประกายราวกับหลอดไฟ แทบอยากพุ่งเข้าไปซุกหน้าในเค้ก
แม้แต่หลินซินกับหลินหยางก็หยุดมือที่กำลังทำอยู่ ดวงตาสองคู่จ้องเค้กเขม็ง น้ำลายแทบจะไหลออกมา
แม่สามีเหลือบมองแล้วเบ้ปาก
“หน้าหนาวซื้อของเย็น ๆ แบบนี้มาทำไม? เปลืองเงินไม่พอ ถ้าเด็กกินแล้วท้องเสียจะทำยังไง?”