“ตาแก่ เราไม่ยุ่งแล้ว”
แม่หลินจับมือพ่อหลินไว้ เสียงสั่นเครือ
“เราเข้าไปยุ่งไม่ไหวแล้ว ถ้ายังยุ่งต่อไป ชีวิตของเราสองคนคงไม่เหลือ”
พ่อหลินหลับตาลง น้ำตาขุ่นสองสายไหลจากหางตา
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเป็นห่วงลูกชายคนโตมาโดยตลอด
ทุ่มเททุกอย่างส่งเสียให้เรียน ช่วยให้ได้แต่งงาน แล้วยังให้ทุนตั้งต้นไปทำธุรกิจ
แต่สุดท้าย สิ่งที่ได้รับกลับมา กลับเป็นผลลัพธ์เช่นนี้
“ไสหัวไป”
เสียงพ่อหลินแหบพร่า
“พวกแกไสหัวไปให้หมด”
หลินเจี้ยนกั๋วชะงักงัน
“พ่อ...”
“ไป!”
พ่อหลินลืมตาขึ้นฉับพลัน แววตาเย็นชาจนไม่เคยเป็นมาก่อน
“นับจากนี้ เรื่องของบ้านแก ฉันจะไม่ยุ่งอีก”
หลินเจี้ยนกั๋วกับโจวชุ่ยเฟินจากบ้านเก่าไปอย่างหงอยเหงา
หลินเจี้ยนหมินยืนอยู่ตรงประตู มองแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินจากไป ในใจมีความรู้สึกปะปนกันจนบอกไม่ถูก
หลิวหลิงดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ
“เรากลับกันเถอะ”
หลินเจี้ยนหมินพยักหน้า แล้วประคองพ่อแม่เข้าไปในบ้าน
ทั้งสองกลับเข้าไปในบ้านเก่า ก่อนปิดประตูรั้ว
ในบ้านเหลือเพียงสองสามีภรรยาสูงวัย
แม่หลินนั่งอยู่ข้างเตียง น้ำตาไหลเงียบ ๆ
พ่อหลินพิงกำแพง หน้าอกกระเพื่อมแรง แววตาว่างเปล่า
“ยายแก่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เราทำผิดอะไรกันแน่?”
แม่หลินสะอื้นพลางพูด
“เราโอ๋ลูกคนโตจนเสียคน ส่วนลูกคนที่สามก็เข้มงวดกับเขาเกินไป”
เธอยกมือปิดหน้า
“นี่คงเป็นผลกรรมของเราสินะ”
พ่อหลินเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“ฉันอยากเอาที่ทำกินไม่กี่หมู่กับเงินเก็บไว้ทำศพของบ้านเก่าออกมา ช่วยอุดรูรั่วให้ลูกคนโตสักหน่อย”