หลินเจี้ยนกั๋วทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ
หัวเข่ากระแทกพื้นอิฐสีเขียวจนเจ็บ เขาแอบแยกเขี้ยวด้วยความปวด
“พี่ใหญ่ ทำอะไรน่ะ?”
หลินเจี้ยนจวินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนทำท่าจะเข้าไปพยุงเขา
“อย่ามาแตะฉัน!”
หลินเจี้ยนกั๋วสะบัดมือเขาออกอย่างแรง ก่อนเงยหน้ามองหลินเจี้ยนจวินกับซูเสี่ยวเหมย บีบน้ำตาออกมาสองหยดอย่างยากเย็น
“น้องสาม น้องสะใภ้ วันนี้พี่มาขอให้พวกเธอช่วยชีวิตพี่”
เขาจงใจทำเสียงสะอื้น เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่รู้ว่าเมื่อก่อนทำเรื่องที่ผิดต่อพวกเธอไว้ไม่น้อย แต่ยังไงเราก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ เธอคงไม่ปล่อยให้พี่ตายไปต่อหน้าต่อตาหรอกใช่ไหม?”
ซูเสี่ยวเหมยไม่พูดอะไร เพียงนั่งมองเขาแสดงละครอย่างเงียบ ๆ
“เจี้ยนจวิน พี่ขอร้องล่ะ”
เขาก้มหน้า ใช้ฝ่ามือยันพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ
“โรงเรือนของพวกเราขาดทุนยับเยิน ติดหนี้ทางบ้านพี่สะใภ้ห้าแสนหยวน พวกนั้นตามทวงไม่หยุด จนบีบพวกเราให้จนตรอก เธอเอาเงินมาสักหนึ่งแสนหยวน ช่วยพี่อุดรูรั่วตรงหน้าไปก่อน”
หลินเจี้ยนจวินยืนนิ่ง นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่น อีกแล้ว มุกเดิม ๆ อีกแล้ว
โจวชุ่ยเฟินยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนแรกเธอก็ก้มหน้าทำท่ากลัดกลุ้มสงสารเหมือนกัน จ้องหลินเจี้ยนจวินตาเป็นประกาย รอให้เขายอมช่วย
พอรออยู่ครู่หนึ่งแล้วยังเห็นสามีภรรยาคู่นั้นไม่ตอบ เธอก็เริ่มร้อนใจ จึงลองเอ่ยขึ้นว่า “น้องสาม เสี่ยวเหมย พี่สะใภ้ไม่ขอมากไปกว่านี้หรอก ให้พวกเรายืมหนึ่งแสนหยวนไปก่อน แค่ผ่านวิกฤตครั้งนี้ได้ก็พอ”
“หนึ่งแสนหยวน?”
เสิ่นหว่านเลิกคิ้ว น้ำเสียงเรียบเฉย พลางหันไปมองโจวชุ่ยเฟินก่อน “ชุ่ยเฟิน เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเหมือนกัน ลองคิดดูดี ๆ สิ ชาวไร่ชาวนาทั่วไปที่ทำงานปลูกพืชอย่างสุจริต จะเก็บเงินให้ได้หนึ่งแสนหยวนมันยากแค่ไหน? ต่อให้ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักอยู่หลายปี ก็อาจหาเงินจำนวนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”