ทั่วทั้งหมู่บ้านต้าหลิว
ถนนหนทางเต็มไปด้วยโคลนตม เรือนพักพิงหลังคาต่ำ
แม้แต่บางเรือนที่ไม่มีหลังคากันเลย
สิ่งที่ชวนให้คนเคลื่อนไหวใจยิ่งนัก คือชาวบ้านที่นั่งอยู่รวมกันนอกเรือน บ้างก็ปิดตาอยู่ บ้างก็เท้าไม้เท้า บ้างก็ปากเบี้ยว...
ล้วนเป็นผู้ที่ร่างกายพิการทั้งสิ้น
เหรินเฉียนหยวนเคลื่อนไหวใจ
ความจริงทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว!
ไม่แปลกเลยที่ฉินเฟิงได้ที่หนึ่งในเตี้ยนซื่อ แต่กลับไม่ร่วมงานเลี้ยงในวัง เมื่อจบพิธีแล้วก็รีบออกจากเมืองหลวงไปทั้งคืน
แท้จริงก็เพราะ... ในหมู่บ้านมีผู้พิการจำนวนมากที่ต้องดูแล
การประกาศผลและการแห่ไปตามถนนเพื่อแสดงชื่อเสียงเกียรติยศ โอกาสเช่นนี้ เขาไม่แม้แต่จะลังเล แล้วนี่คือจิตใจที่กว้างใหญ่เพียงใด?
"จงเตรียมเงินและออกเดินทาง!"
เหรินเฉียนหยวนโบกมือ ให้คนไปเตรียมเงินทอง
เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ เกรงว่าแม้แต่ค่าตอบแทนจากตำแหน่งจอหงวนก็ยังยากที่จะจ่ายได้
"มาแล้ว มาแล้ว จงเบิกตากว้าง ๆ ซานเอ๋อร์ แขนของเจ้าหักผิดท่าแล้ว รีบหักอีกข้างให้ขาดไปเลย!"
"ปิดตาไว้ เจ้าตาบอดหรือไง จ้องมองอะไรอยู่ ถ้าทำให้แผนของคุณชายล่ม จงระวังตัวให้ดี!"
"เร็วเข้า ๆ ไม้อยู่ที่ใคร? รีบเอามาฟาดที่ขาข้าที ให้แรง ๆ หน่อย!"
"..."
เมื่อมองเห็นขุนนางจากทางเข้าหมู่บ้าน
ชาวบ้านจำนวนมากรีบช่วยกันลุกขึ้น แต่ละคนตาลึกโหล ใบหน้าซีดเหลือง เห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหารมานาน
"คารวะท่านขุนนาง!"
ในขณะนั้น
ฉินเฟิงรีบเดินออกจากลานบ้าน คำนนับด้วยความเคารพ และกวาดสายตามองชาวบ้านหลายคน
สุดยอด!
ทุกคนล้วนสุดยอดทั้งนั้น!
เพื่อให้การแสดงนี้สมจริง ไม่ให้ทางราชสำนักระแวง ทุกคนกินยาระบายคนละสามถ้วยจนท้องเสียทั้งคืน อย่าว่าแต่เดินเลย ยืนยังแทบไม่ไหว
และยังบอกให้หักแขนขาก็หักทันที
ยิ่งไปกว่านั้น บางคนเอาปูนขาวโปะหน้าเพื่อให้ดูเหมือนตาบอดจริง ๆ
ทางออสการ์เป็นหนี้หมู่บ้านต้าหลิวตุ๊กตาทองคำหนึ่งตัวแน่นอน
"ไม่ต้องเกรงใจ เมืองหลวงกำลังพูดถึงเจ้า ข้าออกเดินทางมาด้วยตัวเอง ถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าถึงต้องลำบากเช่นนี้ จอหงวนน้อย!"
เมื่อได้ยินดังนั้น
ฉินเฟิงเอามือปิดหน้า ดวงตาคลอด้วยน้ำตา เคลื่อนไหวใจยิ่งนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่เหมือนได้รับการ "ยอมรับ"
"รับประกาศแห่งความยินดีเถิด ข้าควบม้าออกจากเมืองหลวงมาถึงอำเภออวิ๋นเสียงโดยไม่หยุดแม้แต่นิด!"
ตามขั้นตอน
ฉินเฟิงรีบคุกเข่าลงเพื่อรับประกาศ แต่ก่อนเข้าห้องสอบ เขาเคยถามผู้คน ถ้าได้ที่หนึ่งตามกฎของราชสำนัก ก็เพียงส่งคนไปแจ้งที่ว่าการอำเภอเท่านั้น ไม่ได้มาถึงหมู่บ้านโดยตรง
และยังเป็นขุนนางจากกรมพิธีการที่มีตำแหน่งไม่ต่ำอีกด้วย
หรือว่าฐานะของเขาจะมีปัญหา?
"มาเถิด จงแจกเงินให้ชาวบ้าน ท่านอำเภอหลี่!"
เหรินเฉียนหยวนโบกมือ
บ่าวที่ตามมาหลายคนรีบหยิบเงินทองออกมาแจกจ่ายให้ชาวบ้าน
ในเวลาเดียวกัน นายอำเภออวิ๋นเสียงที่ได้ยินเสียงก็เดินขึ้นมาด้วยความกังวล
"ใต้ฝ่าเท้าท่านมีหมู่บ้านเช่นนี้ เหตุใดทางการถึงไม่เคยทำอะไรเลย?"
"ข้าน้อยผิดแล้ว!"
นายอำเภอหลี่ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เขาจะไม่ได้ทำอะไรได้อย่างไร
ตั้งแต่หมู่บ้านนี้มีจอหงวน เขาฝันอยากจะมาส่งเงิน ช่วยเหลือฉินเฟิงคนนี้ไปสอบฮุ่ยซื่อ
ในอนาคตถ้าเขามียศฐาบรรดาศักดิ์ก็จะได้รู้จักกัน ถ้าโชคดีได้เข้าสอบเตี้ยนซื่อ การลงทุนครั้งนี้ก็จะคุ้มค่ามหาศาล
แต่...
หมู่บ้านนี้มีเรื่องประหลาดสุด ๆ
ไม่ว่าจะส่งใครมา ไม่ว่าจะออกเดินทางกลางวันหรือกลางคืน ล้วนถูกปล้นกลางทาง และยังมีเรื่องพิลึกพิลั่นเกิดขึ้นอีก
แทบจะไปถึงหมู่บ้านต้าหลิวไม่ได้เลย
พูดได้ไม่เกินจริง ไม่นับขุนนางไม่กี่คน ในที่ว่าการอำเภอ ใครบ้างไม่เคยถูกปล้น?
และพวกโจรที่ซุ่มอยู่บนภูเขาพวกนี้โหดร้ายยิ่งนัก ปล้นเสร็จก็ถอดเสื้อผ้าจนหมด แล้วตีให้สลบโยนทิ้งไว้ที่หน้าประตูเมือง
สุดท้ายแล้ว ไม่มีใครกล้ามาที่หมู่บ้านต้าหลิวเลย
เงินช่วยเหลือไม่เคยส่งออกไปได้เลยสักครั้ง
ตอนนี้หมู่บ้านมีจอหงวน เขาเสียใจจนอยากจะเอาลำไส้ออกมา
"หลังจากนี้ข้าน้อยจะส่งคนมาช่วยซ่อมแซมเรือนและพัฒนาความเป็นอยู่ของหมู่บ้านต้าหลิว ขอท่านวางใจได้"
"อืม!"
เหรินเฉียนหยวนพยักหน้าเล็กน้อย
สีหน้าดีขึ้นมาหน่อย
"ท่านจอหงวนฉิน ข้าเข้าไปดูในเรือนหน่อยได้ไหม? พูดตามตรง ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ท่านจอหงวนฉินกลับเปลี่ยนชะตากรรม ฝ่าฟันอุปสรรค ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทและได้รับตำแหน่งจอหงวน ทำให้ข้าชื่นชมยิ่งนัก"
"ข้าอยากเห็นว่า ครอบครัวแบบไหนที่สามารถปลูกฝังคนอย่างท่านจอหงวนฉินได้"
"หะ?"
ฉินเฟิงสีหน้าเป็นกังวล อธิบายเสียงเบา:
"ในบ้านข้าน้อยยากจนเหลือเกิน ท่านไม่รู้ หมู่บ้านต้าหลิวเคยเกิดโรคระบาดร้ายแรงเมื่อหลายปีก่อน ทำให้หลายคน... ร่างกายพิการ ข้าน้อยเกรงว่าจะรบกวนท่าน"
ทางบ้านเตรียมพร้อมไว้แล้ว
คุณปู่กับคนอื่น ๆ ก็ให้ความร่วมมือดี
แต่...
จะหลบเลี่ยงไปได้หรือไม่ ฉินเฟิงเองก็ไม่มั่นใจ
"ไม่เป็นไร ต่อไปข้ากับท่านจอหงวนจะรับใช้ราชสำนักร่วมกัน เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ควรไปเยี่ยมคารวะสักหน่อย"
"เรื่องนี้... ก็ได้!"
ฉินเฟิงพยักหน้า ส่งสายตาให้ชาวบ้านข้างหลัง
ความหมายชัดเจน
เตรียมพร้อมอยู่เสมอ ถ้าเรื่องแตก ต้องลงมือทันที
จัดการคนพวกนี้ให้เรียบ แล้วรีบหนีขึ้นเขา
ใช้ความพยายามอย่างมากจนถึงขั้นนี้ เตี้ยนซื่อก็ยังมีสิ่งที่น่าสงสัย พระเจ้าแผ่นดินไม่ถามอะไรเลย ประกาศให้เขาเป็นจอหงวนโดยตรง
ต้องมีเรื่องที่เขาไม่รู้อยู่แน่ ๆ
แต่... มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าหมู่บ้านต้าหลิวยังไม่ล้างมลทิน ในไม่ช้าก็คงโดนตัดหัว
เหรินเฉียนหยวนตามเข้ามาในลานบ้านที่มีกำแพงพังทลาย สายตามองไปที่สมาชิกครอบครัวของฉินเฟิง ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียใจ
ที่จอหงวนพูดยังเบาไป!
นี่ไม่ได้เป็นเพียงร่างกายพิการเท่านั้น
ทั้งครอบครัวไม่มีแม้แต่คนปกติ!
ในลานบ้านมีคนนั่งอยู่ห้าคน สี่คน มือซ้ายหก มือขวาเจ็ด ปากเบี้ยวตาเข เอะอะโวยวาย
คนเดียวที่มีอายุใกล้เคียงกับฉินเฟิง ร่างกายกำยำ หลังกว้างไหล่หนา ดูแข็งแรงมาก
แต่ตาเล็ก และห่างกันมาก ดูไม่ค่อยฉลาด
พอพูดออกมา
ไม่ปกติจริง ๆ
"ทำไมพาคนมาถึงในบ้านโดยไม่มัดด้วยเล่า รอเดี๋ยวนะ ข้าไปหาเชือกมาก่อน!"
ฉินเฟิงมุมปากกระตุก
รีบอธิบาย
"ท่านขุนนาง นี่คือเด็กในหมู่บ้าน พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ อยู่กับข้าน้อยตั้งแต่เด็ก สมอง... สมองไม่ค่อยปกติตั้งแต่เด็ก"
ไม่ปกติจริง ๆ
ฉินเฟิงไม่ได้โกหก เพื่อให้ดูสมจริง เขาจึงเรียกหนิวอู่จากหมู่บ้านมา
หนิวอู่คือยอดฝีมือแห่งหมู่บ้านต้าหลิว คนธรรมดาสิบกว่าคนยังสู้เขาไม่ได้เลยสักคน
นอกจากสมองไม่ค่อยดีแล้ว ความแข็งแรงของร่างกายน่ากลัวยิ่งนัก
เวลาปล้น เขาคนเดียวแบกลาใส่บ่าได้
"ท่านปู่!"
ทันใดนั้น
เหรินเฉียนหยวนร้องเรียก เดินเข้าไปหาคุณปู่และคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียง
ในเรือนข้าง ๆ กลุ่มคนหนึ่งถือมีด มองหน้ากัน แล้วรีบวิ่งออกจากลานบ้าน หลบอยู่ใต้กำแพงดิน เตรียมพร้อมลงมือทุกเมื่อ
แม้แต่หญิงชราที่เฝ้าอยู่ข้างนอกก็กำมีดทำครัวไว้แน่น แห่กันไปที่หน้าประตู
"เดี๋ยวแม่จะจัดการขุนนางใหญ่ในนั้นก่อน ห้ามแย่งกับแม่!"
"นายอำเภอนั้นเป็นของฉัน ฉันลับมีดทั้งคืน พรุ่งนี้ฟันหัวขาดเดียว!"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ อย่าเพิ่งลงมือ เขาจะทำอะไร? หยิบธนบัตรออกมามากมาย?"
เมื่อมองดูเหรินเฉียนหยวนหยิบธนบัตรออกมากองหนึ่ง ฉินเฟิงสีหน้าตกตะลึง คิ้วขมวดเข้าหากัน
ล้วนเป็นธนบัตรร้อยตำลึง
รวมแล้วเป็นพันตำลึงแน่นอน!