ชาติก่อน คนทั้งสองมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของซูวันชิง เฉินฮวนอดไม่ได้ที่จะมองซูวันชิงที่หน้าแดงระเรื่ออีกครั้ง
น้องสาวของเธอเพิ่งจะพ้นอันตราย ซูวันชิงคงไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องแบบนั้นแน่ แต่ซูวันชิงที่เข้าอกเข้าใจคนอื่นจะยอมให้เขาลำบากใจได้อย่างไร
นี่คือการเอาใจใส่ความรู้สึกของเฉินฮวน เธอจึงกล้าที่จะเอ่ยปาก
ในระยะประชิดขนาดนี้ มองดูสาวงามที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด เฉินฮวนก็ต้องตะลึงในความงามนั้นทันที
ซูวันชิงมีใบหน้ารูปไข่ที่ได้สัดส่วน ดวงตาแบบตาหงส์ที่งดงาม จมูกโด่ง ริมฝีปากสีชมพูเล็ก ๆ เปรียบเทียบกับดาราสาวระดับชาติในหนังฮ่องกงอีกสิบกว่าปีข้างหน้าก็ไม่ด้อยไปกว่า
เพราะขาดสารอาหารหลังลงชนบท ใบหน้าของนางจึงค่อนข้างผ่ายผอม เส้นผมก็ไม่ดำเหมือนตอนเพิ่งมาอยู่ชนบท ดูขาดความเงางามไปบ้าง
แต่ในเวลานั้นทุกคนก็ขาดสารอาหารทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงซูวันชิงและเสิ่นยวี่ แม้แต่ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านผลิตภัณฑ์ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
"กลืนน้ำลาย"
เฉินฮวนเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว สะกดความวุ่นวายในใจอย่างแรง ดูแลอารมณ์ของซูวันชิง จึงยิ้มแฉ่งพูดว่า:
"ที่บ้านฉันรักษาคนไข้ สะสมไข่และคูปองข้าวไว้บ้าง อีกเดี๋ยวกลับบ้านจะเอามาให้เธอ เรื่องข้าวไม่ต้องกังวลอีกแล้ว หมดก็มาขอฉัน"
คำพูดนี้แทบจะทำให้ซูวันชิงที่ยังระแวงและโศกเศร้าอยู่พังทลายลงในทันที
นางคิดมาตลอดว่าผู้ชายก็เหมือนกันหมด ตอนทำงานในทุ่ง เจอผู้ชายในหมู่บ้านต้องหลบให้ไกล เพราะนางเป็นพวกทุนนิยม ถูกหยามหยอกก็ไม่มีใครออกหน้าให้ความยุติธรรม
กลับกัน พวกสาวบ้านเขายังจะหาว่านางเป็นแพศยา
ถูกมองด้วยสายตาดูถูก ถูกเอาเปรียบ
ตลอดมา ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวที่ร่างกายอ่อนแอ บางทีนางอาจทนไม่ไหวมานานแล้ว
ตอนนี้ เฉินฮวนไม่ได้ฉวยโอกาสตอนที่นางลำบาก กลับทนความอึดอัดของตัวเองเพื่อดูแลจิตใจนาง ทำให้ซูวันชิงที่จมอยู่ในความสิ้นหวังจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?
โดยไม่รู้ตัว นางก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินฮวน ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อั้น
"พี่ฮวน ข่มขืนฉันเถอะ ฉันรู้ว่าหยางเจิ้นปังหมายตาฉันมานานแล้ว"
"พ่อเขาเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านผลิตภัณฑ์ ปกติก็ลวนลามฉันตลอด ฉันไม่ยอม เขาก็แค้นใจ แล้วก็กักคูปองข้าว คูปองผ้าของเราสองพี่น้องสารพัด ฉันหลบได้ครั้งหนึ่งก็ไม่แน่ว่าจะหนีครั้งหน้าได้"
"ในเมื่อตัวฉันยังบริสุทธิ์ ฉันอยากยกให้เธอ"
เฉินฮวนฟังแล้วแทบใจจะสลาย
ไม่แปลกที่ครอบครัวซูวันชิงจะลำบากถึงขนาดนี้
คนทั้งสองเคยอยู่ด้วยกันในชาติก่อน เกิดใหม่อีกครั้งเขาได้ปฏิญาณในใจไว้แล้ว ว่าต้องดีกับซูวันชิง กอดหญิงงามในอ้อมกอดอีกครั้ง ชาตินี้เขาจะไม่ลังเลอีก
มองซูวันชิงที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อเอง เฉินฮวนก็ดึงนางเข้ามากอดทันที อีกฝ่ายกล้าขนาดนี้ เขาเป็นผู้ชายจะให้สาวน้อยทำอะไรมากไปกว่านี้ได้อย่างไร
มองใบหน้าสวยที่เงยขึ้นมา เฉินฮวนก็จูบลงไปเอง
หลังจากจูบอันเร่าร้อน ซูวันชิงที่ปล่อยวางจิตใจเต็มที่ ตาหงส์คู่นั้นกลับมีแววเย้ายวน ซึ่งชาติก่อนเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
มือของนางค่อย ๆ ผลักอกแกร่งของเฉินฮวน พูดด้วยเสียงเบาเหมือนยุง:
"ไปที่ห้องนอกเถอะ อย่าให้เสี่ยวอวี้ตื่น"
เมื่อปิดประตูห้องลง ข้างนอกฝนตกปรอย ๆ ในห้องแสงไฟจากเตาฟืนส่งประกายแดงสะท้อนคนทั้งสอง
ประตูกระท่อมมัดกลอนไว้ หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินฮวนแต่งตัวเรียบร้อยโดยมีซูวันชิงคอยปรนนิบัติ
คนทั้งสองกอดกันอยู่ ซูวันชิงเงยหน้าขึ้นมาทันใด พูดเสียงเบา:
"พี่ฮวน ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดี ฉันอยากขอร้องเธอเรื่องหนึ่ง"
เฉินฮวนก็ไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตในชาติก่อน จะกลายเป็นผู้หญิงของเขาในคืนแรกที่กลับมาเกิดในคืนฝนตกนี้
"พูดมาเลย ฉันรับปากทุกอย่าง"
ซูวันชิงยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตามีทั้งความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น นางเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองและเด็ดขาด พอคิดได้ก็ต้องลงมือทำ
"ดี นี่เป็นเธอพูดเองนะ"
เฉินฮวนแอบดีใจ กลับมาเกิดใหม่ ข้อเสียใจในชาติก่อนจะถูกชดเชยทั้งหมด เพราะงั้นตอนนี้ต่อให้ซูวันชิงอยากได้ดาวบนฟ้า เขาก็จะขุดหินอุกกาบาตมาให้
ซูวันชิงตั้งสติ แล้วพูดอย่างจริงจัง:
"ฉันต้องการให้เธอแต่งงานกับน้องสาวฉัน เสิ่นยวี่"
อะไรนะ?
เฉินฮวนตกใจสุดขีด มองซูวันชิงอย่างไม่อยากเชื่อ
เห็นเฉินฮวนเป็นแบบนี้ ซูวันชิงยิ้มอย่างน่าเวทนา แล้วอธิบาย:
"น้องสาวฉันเป็นคนมีวาสนาน้อย ป้าน้อยฉันตายเร็ว ที่บ้านเหลือแค่เขากับพ่อ เราสองคนโตมาด้วยกัน"
"ตอนนี้มาอยู่หมู่บ้านผลิตภัณฑ์ ฉันคนเดียวเลี้ยงครัวเรือนไม่ไหว"
"ตอนนี้เขาป่วยหนักมา ถูกเธอเห็นตัวไปแล้ว พิษหนอนดอกไม้รุนแรงแค่ไหนฉันรู้ แผลหนองพวกนั้นส่วนใหญ่จะต้องเป็นแผลเป็น ดังนั้น...ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าฝากเขาไว้กับคนดีอย่างเธอได้ ฉันก็หมดห่วงแล้ว"
นึกย้อนถึงข้อมูลเกี่ยวกับเสิ่นยวี่ในชาติก่อน เฉินฮวนจำได้ลาง ๆ ว่าร่างกายนางอ่อนแอจริง ๆ หลังจากที่ป่วยตายในหมู่บ้านผลิตภัณฑ์ ดูเหมือนจะมีข้าราชการใหญ่ในเมืองมาหาที่นี่
หลังจากนั้นก็ย้ายหลุมศพของเสิ่นยวี่ไป ตอนนั้นเป็นข่าวดังอยู่พักหนึ่ง
เพียงแต่ ตอนนั้นซูวันชิงก็ตายแล้ว เฉินฮวนเสียใจจนออกจากบ้านเกิดไป เรื่องเหล่านี้เขาไม่ค่อยรู้รายละเอียด
ในยุคนี้ ชื่อเสียงของผู้หญิงสำคัญมาก และเพราะหลายปัจจัยนี้เอง ซูวันชิงถึงได้คิดแผนนี้ขึ้นมา
เพราะนางกลัวจริง ๆ และไม่มีความมั่นใจว่าจะเลี้ยงเสิ่นยวี่ไหว
เฉินฮวนเป็นคนที่น่าไว้ใจ ถ้าไม่มีน้องสาว บางทีนางอาจจะแต่งงานกับเฉินฮวนอย่างไม่ลังเลก็ได้
แต่คิดไปคิดมา นางยังรู้สึกว่าน้องสาวเหมาะกับเฉินฮวนมากกว่า
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า ซูวันชิงมีสายตาที่ดี มอบเสิ่นยวี่ให้เขาดูแล ก็สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมเดิมของเสิ่นยวี่ได้จริง ๆ
"แล้วเธอล่ะ?" เฉินฮวนถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
โดนเฉินฮวนถามแบบนี้ ซูวันชิงก็แอบขมขื่นในใจ แต่ยังทำท่าไม่สนใจ แล้วพูดหยอกเฉินฮวน:
"ยังไง? อยากได้สองคนเหรอ?"
"ไม่ใช่ แต่เราได้...."
ซูวันชิงยิ้ม นางเป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวมาก มองจากแววตาของเฉินฮวนก็รู้ว่าเขารักนางจากใจจริง
ซบลงบนอกแกร่งของเฉินฮวนเบา ๆ ซูวันชิงพูดเสียงอ่อย:
"ฉันอาจจะไม่ได้แต่งงานกับใคร หยางเจิ้นปังไม่ปล่อยฉันแน่ ถ้ามีโอกาสฉันอยากหนีไปจากที่นี่ แต่ถ้ายังไม่ไป ถ้าเธอยังอยากหาฉัน ฉันยินดีอยู่กับเธอ"
"เมื่อกี้...ดีมาก"
เฉินฮวนไม่คิดว่าซูวันชิงหลังจากเป็นของเขาแล้วจะพูดจาได้กล้าหาญขนาดนี้ ตอนนี้เขาไม่อยากขัดใจหัวใจที่อ่อนแอของซูวันชิง
จะไม่พูดอะไรที่ทำให้นางรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง
เขาเป็นผู้ใหญ่ที่โตเต็มที่และผ่านโลกมามาก รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะปกป้องผู้หญิงที่รักตรงหน้าได้
ตั้งปณิธานในใจ เฉินฮวนจ้องตาซูวันชิงแล้วพูดอย่างจริงจัง:
"ฉันเคารพความคิดของเธอ และเห็นด้วยกับทางเลือกของเธอ ฉันรับปาก แต่เราจะแยกจากกันไม่ได้"
"ดี" ซูวันชิงมองตาอย่างจริงจัง
ก่อนหน้านี้ นางไม่เคยคิดว่าผู้ชายคนนี้จะองอาจ มีความรับผิดชอบ และให้ความอบอุ่นใจได้ขนาดนี้
นางคิดว่าเขาจะบ่ายเบน คิดว่าเขาจะทำเป็นคนดี คิดว่าเขาจะเกรงกลัวฐานะพวกทุนนิยมของพวกนางแล้วเมินเฉย แถมยังเตรียมใจไว้ว่าเขาจะไม่ยอม หรือทำหน้ายุ่งยาก
แต่เขากลับตกลงทันที
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ไม่กลัวว่าจะถูกนางลากลงไปด้วย
ยังพูดอย่างดื้อรั้นด้วยซ้ำว่าเราจะแยกกันไม่ได้
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของซูวันชิงที่จมดิ่งสู่ความมืดมิด เกิดความหวังและแสงสว่างขึ้นมาเล็กน้อย
"ไปเถอะ ฟ้าจะสว่างเต็มทีแล้ว ถ้าใครเห็นเธอออกจากบ้านฉัน จะถูกนินทาเอาได้"
เฉินฮวนสะพายกล่องยา เขาอยากจะพูดว่ากลัวอะไร แต่เขาเฉินฮวนไม่กลัว ผู้หญิงนั้นต้องรักษาชื่อเสียงไว้ เขาจึงกำชับสองสามคำ แล้วปล่อยให้ซูวันชิงส่งเขาออกจากบ้าน
"พวกเธอสองพี่น้องผอมเกินไป ต้องกินของมีมันบ้างเพื่อบำรุงร่างกาย" ก่อนจะจากไป เฉินฮวนกำชับ
ซูวันชิงสีหน้าเดือดร้อน อยากได้ของมีมันก็ต้องใช้คูปองเนื้อ ในยุคนี้ต่อให้หัวหน้าหมู่บ้านผลิตภัณฑ์ก็ไม่แน่ว่าจะกินได้บ่อย ๆ นางเป็นผู้หญิงจะไปหาคูปองเนื้อที่ไหนมาแลกเนื้อล่ะ?
เหมือนจะอ่านความคิดซูวันชิงออก เฉินฮวนยิ้มแล้วพูด:
"เรื่องนี้ไว้ฉันจัดการเอง วันนี้พอดีต้องเข้าป่าเก็บยา ถ้ามีโอกาสจะล่าเกมป่ามาให้พวกเธอด้วย"