"พี่ฮวน พี่ออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แค่นี้กลับมาแล้วจะรีบไปอีก จะไปทำไมล่ะ"
ในบ้าน เฉินอวี๋ที่กำลังหุงข้าวเห็นพี่ชายคนโตวางกล่องยาไว้ แล้วไปหยิบตะกร้าและมีดอีโต้ ก็รีบดึงตัวเขาไว้แล้วถาม
แสงแดดยามเช้าสาดลงบนตัวน้องสาวที่ใส่เสื้อตัวกว่าขนาดหน่อย ทำให้เส้นผมที่ออกสีเหลืองเล็กน้อยของเธอเคลือบด้วยสีทอง
หลังเกิดใหม่ได้พบน้องสาวอีกครั้ง เฉินฮวนวางตะกร้าลง มองเธออย่างละเอียดโดยไม่รู้ตัว
"พี่ มองฉันแบบนั้นทำไม น่าอายจะตาย"
พี่น้องสองคนโตมาด้วยกัน เฉินอวี๋พึ่งพาพี่ชายคนนี้มาก
เฉินฮวนมองน้องสาวที่ยืนอย่างสง่างาม อดคิดถึงชะตากรรมของน้องสาวในชาติก่อนไม่ได้
ในชาติก่อน น้องสาวของเขาแต่งงานกับคนงานในโรงงานไม้จิ้มฟันในป่าไม้ข้างๆ พอถึงเวลารวมกลุ่มปฏิรูป สามีของเธอกลายเป็นคนตกงาน เอาแต่เมา ไม่ทำงาน ส่วนเธอที่ยังสาวสวยต้องเลี้ยงลูกสามคน ทำงานหนักจนป่วยและเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย
อดไม่ได้ที่จะลูบหัวน้องสาว เฉินฮวนยิ้มแล้วพูด:
"ดูสิผอมขนาดนี้ วันนี้พี่จะขึ้นเขาไปล่าเหยื่อป่ากลับมาบำรุงร่างกายให้หน่อย"
ได้ยินว่าพี่ชายจะขึ้นเขา เฉินอวี๋ก็เริ่มเป็นกังวลทันที เธอดึงชายเสื้อของพี่ชายไว้ พูดเสียงสั่นเล็กน้อย:
"เป็นอะไรหรือพี่ ทำไมจู่ๆ ล่ะ พ่อเข้าเขาไปตั้งแต่เมื่อวานยังไม่กลับเลย พี่จะไปอีกเหรอ"
"เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงดังในบ้านเรา ไม่ใช่พวกขาลิ่วมาทวงหนี้อีกรึไง"
พอพูดถึงขาลิ่ว เฉินฮวนก็หรี่ตาลง
เขาปลอบน้องสาวว่า:
"ไม่มีอะไร ฉันไม่ไปไกล วันนี้ไปวันนี้กลับ"
เห็นว่าพี่ชายตัดสินใจแล้ว เฉินอวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบมันหวานนึ่งออกมาจากหม้อหนึ่งกำมือ คิดแล้วก็ตักไข่ต้มออกมาจากก้นหม้ออีกหนึ่งฟอง ใส่ถุงผ้าแล้วยื่นให้เฉินฮวน พร้อมพูด:
"พี่เอาอันนี้ไปด้วย เวลาหิวบนเขาจะได้กิน โอ้ใช่! พ่อทิ้งปืนลมไว้ในบ้าน ตอนนี้บนเขามีหมีดำอาละวาด พี่เอาไปกันตัวด้วย"
มองน้องสาวหันหลังเข้าบ้านไปหยิบปืนลมและกระสุนที่พ่อหวงแหนออกมา เฉินฮวนตาเป็นประกาย
ถ้าน้องสาวไม่พูดถึงปืน เขาก็ลืมไปแล้ว
ตอนนี้เป็นปี 1976 ครอบครัวในเขตป่าไม้ที่มีใบอนุญาตถือปืนล่าสัตว์ยังสามารถใช้ปืนไรเฟิลเข้าป่าล่าสัตว์ได้ พอถึงปี 1995 ใบอนุญาตและปืนทั้งหมดจะถูกยึดคืน การล่าสัตว์ก็จะไม่ได้รับอนุญาตอีกต่อไป
หยิบปืน สะพายตะกร้า เฉินฮวนตรงไปยังหุบเขาตาบอดในป่าตะวันตก
ระหว่างทาง คนที่เห็นเฉินฮวนสะพายปืนก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง:
"โอ้ ฮวนจื่อจะเข้าป่าล่าสัตว์เหรอ"
"อ้า ลุงม้า ตอนนี้ว่างแล้ว ขึ้นไปเก็บสมุนไพร แล้วก็ล่าเหยื่อป่ากันหน่อย"
ม้าซวนปานในหมู่บ้านเป็นคนใจดี ไม่ได้เป็นคนไม่ดี แค่ปากมากไปหน่อย หลิวซานเสินข้างๆ เอามือสอดแขนเสื้อ แล้วพูดเสริม:
"ฮวนจื่อ ไม่ใช่ว่าป้าไม่พูดนะ เธอควรอยู่บ้านศึกษาวิชาแพทย์ให้ดีเถอะ คนเดียวจะเข้าป่าได้ยังไง ตอนนี้เป็นหน้าร้อน สัตว์ป่าเยอะ อย่าเข้าไปเดี๋ยวหมูป่าขวิดเอา"
เฉินฮวนไม่โกรธ เขาเกิดมาใหม่ทั้งชาติ ไม่ว่าจะวิชาแพทย์หรือการล่าสัตว์ ไม่ใช่คนรุ่นนี้จะเทียบได้ ต่อให้ไม่มีปืนล่าสัตว์ แค่มีมีดอีโต้ ก็ไม่แพ้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านคนไหน
"ป้าสาม วางใจเถอะ วิ่งป่าฉันคล่อง"
ทักทายกับสองคนนั้นไม่กี่คำ เฉินฮวนก็เดินต่อ ตรงออกไปนอกหมู่บ้าน
เขาคิดในใจ ตอนนี้เขา'ลาดเขายา' ยังไม่มีใครค้นพบ ต่อให้ล่าเหยื่อป่าไม่ได้ ฟูหลิงใต้ต้นสนผืนนั้นก็ทำให้เฉินฮวนรวยได้มาก
กลางเดือนสิงหาคมในป่าเป็นฤดูร้อน เฉินฮวนจำเส้นทางได้ เดินเข้าป่าลึกจากทางลาดตะวันตกของป่าไม้ผ่านทางเล็กๆ
หุบเขาตาบอดเป็นหุบเขาที่เข้าถึงยากในป่าไม้ สภาพแวดล้อมซับซ้อน เส้นทางยากลำบาก บวกกับมีเห็บเยอะ มีหมีดำอาละวาด โดยทั่วไปนักล่าและคนเก็บสมุนไพรไม่ค่อยเข้ามา
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทรัพยากรป่าไม้ค่อยๆ หมดลง ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างมาก ที่นี่ในช่วงปี 80 ก็ค่อยๆ กลายเป็นสถานที่'ขุดทอง'ของนักวิ่งป่าและหัวหน้าคณะ ทรัพยากรและสัตว์ป่าข้างในก็ค่อยๆ ลดน้อยลง
ตลอดทาง เฉินฮวนเห็นสัตว์ป่ามากมาย ยังเห็นมูลกวางและหมูป่าอีกด้วย
ระหว่างเอาไม้วอร์มวูดทาตาเพื่อไล่เหลือบ เขาก็นั่งบนก้อนหินใหญ่ใช้มีดอีโต้แคะมอสทั้งแผ่น
"ตอนนี้ทรัพยากรในป่าอุดมสมบูรณ์จริงๆ ไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมโง่อย่างนั้น ทั้งที่บ้านมีคูปองเนื้อไม่กี่ใบ ก็ไม่คิดมาล่าเหยื่อป่าที่นี่บ้าง"
ในป่า เอามันหวานอบแห้งเข้าปากเคี้ยว หลังจากเดินมา10ลี้ เฉินฮวนก็อดยิ้มไม่ได้
ถ้าจะว่าประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดของการเกิดใหม่ก็คือการได้กลับมาหนุ่มอีกครั้ง เส้นทางยากขนาดนี้ เขาใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ถึงขอบหุบเขาตาบอด
ระหว่างทาง เขาเห็นไก่ป่าหลายครั้ง แต่ยิงปืนไปหลายนัด ยังไม่คุ้นมือ ยังจับจังหวะเมื่อก่อนไม่ได้
เฉินฮวนไม่รีบร้อน ไม่ได้วิ่งไล่ไก่ป่า แต่ตรงไปยังลาดเขายา ทางตะวันตกของหุบเขาตาบอดแทน
ตลอดทาง เฉินฮวนก็เก็บสมุนไพรไปด้วย เช่น เห็ดหูหนูหลายสิบต้นอายุต่างกัน รากบัวป่าหลายชิ้นใหญ่ๆ และหยินหยางฮั่วบ้าง
เคี้ยวใบหยินหยางฮั่ว เฉินฮวนเดินไปตามทางน้ำ
"ถ้าจำไม่ผิด ข้ามหุบเขาตาบอดข้างหน้าไป ฉันจะเติมน้ำตรงนั้น แล้วก็ถึงลาดเขายา แล้ว"
เฉินฮวนเริ่มตื่นเต้นเล็กน้อย
ในชาติก่อน เขาจำได้ว่า หัวหน้าคณะจางจากหมู่บ้านข้างๆ เคยขุดเจอ'ราชาฟูหลิง'น้ำหนัก20กิโลกรัมใต้ต้นสนเก่า
ฟูหลิงก้อนใหญ่ก้อนนั้นเพราะมีขนาดใหญ่ อายุเก่า เขาขายได้ถึง80หยวน! เท่ากับเงินเดือนสองเดือนของคนทั่วไป!
ตอนนั้น พ่อของเขาเองเมื่อวานก็ไปลาดเขายา มาเหมือนกัน แต่เพราะอายุมาก อยู่ไม่นาน พลาดฟูหลิงก้อนนั้นไป โทษตัวเองจนทุบขา
คิดไปคิดมา เฉินฮวนอดยิ้มไม่ได้ คุกเข่าลงที่ริมน้ำ ตักน้ำแร่ขึ้นมากินสองคำ แล้วเอามือป้องหน้าผากมองป่าลึกตรงหน้า
ตอนนี้ ป่าสนตรงหน้ามีแสงแดด ทิศทางไม่ชัน พื้นที่ลาดเอียงสบายๆ ทั้งภูเขาเต็มไปด้วยสนเก่าอายุหลายสิบปี
ได้กลิ่นยางสนเข้มข้น ได้ยินเสียงนกร้องประสานกัน เฉินฮวนอารมณ์ดี เดินเร็วขึ้น
ถึงกลางภูเขาในป่า เฉินฮวนตาเป็นประกาย เขาโน้มตัวลงไปดูอย่างรวดเร็ว เห็นในหญ้ามีต้นไม้ใบเรียงสลับกัน ก้านใบสีม่วง ห้อยลงเหมือนผลไม้สีเขียวหลายลูก ดูมีชีวิตชีวา
"ฮวงจิน ต้นใหญ่จริงๆ!"
เฉินฮวนโน้มตัวลงทันที เอื้อมมือไปกอบราก เห็นแล้วก็ตื่นเต้น:
"ข้อหนึ่ง ข้อสอง..."
"เว้ย รากนี่มีตั้งสิบกว่าข้อ แปลว่าต้นฮวงจินต้นเดียวนี้สดๆ คงเกือบ4ชั่ง!"
"ไม่ใช่แค่ลาดเขายา ธรรมดา!"
กดความตื่นเต้นไว้ เฉินฮวนเงยหน้ามอง เห็นชายป่าสนด้านหน้า มีฮวงจินอีกตั้งหลายสิบต้น ดูความสูงของต้นแล้ว ก้อนใหญ่ๆ คงไม่เล็กแน่
เฉินฮวนยิ้มไม่หุบ ต่อให้วันนี้ไม่ขุดฟูหลิง แค่ฮวงจินพวกนี้ วันเดียวเขาก็ขายได้30-50หยวน!
ทำงานไปกว่าหนึ่งชั่วโมง มองตะกร้าที่มีฮวงจินอายุหลายปีขนาดแขนเด็ก เขาหยิบฮวงจินที่ขุดหักออกมาใส่ปาก
ขณะเคี้ยว รสลื่นๆ หวานเล็กน้อยกระตุ้นลิ้น เขาไม่แคร์รสฝาดในปาก คิดอย่างภาคภูมิใจ:
"ไม่แปลกที่เรียกว่าอาหารเซียน ของดีแบบนี้ ขายไม่หมดหรอก กลับบ้านไปนึ่งตากแห้ง จะได้เอาไปให้น้องสาวกับสองพี่น้องซูวันชิงบำรุงร่างกาย"
ได้ฮวงจินสามสิบกว่าชั่ง เขามีแรงฮึด ถือตะกร้าเดินเร็วไปทางป่า
เฉินฮวนเดินไม่กี่ก้าว ก็เห็นต้นสนใหญ่ขนาดสี่คนโอบ มียางสนหยดติดขนสัตว์ป่าเต็มไปหมด เขาสีหน้าเปลี่ยนครึ่งนั่งลง หยิกขนหนึ่งกำมือ ขยี้ในมือ แข็งมาก
"ไม่แปลก หมูป่าในป่าชอบกินสมุนไพร ฟูหลิงเป็นหนึ่งในสมุนไพรที่มันชอบ ฉันต้องรีบหน่อย ดูความยาวและความหนาของขนนี้ หมูป่าฝูงนี้คงไม่เล็กแน่"