ชาวบ้านที่เดิมยืนดูเรื่องสนุกอยู่รอบ ๆ พอได้ยินว่าหลิวขาเป๋คิดจะเล่นงานเฉินอวี๋เข้า ก็มีคนทนไม่ไหวออกมาพูดแทนทันที
“หลิวขาเป๋ อยากได้เงินก็เอาเงินไปสิ ทำไมต้องแย่งลูกสาวบ้านอื่นด้วย?”
“นั่นสิ! แกเป็นคนชำแหละสัตว์ให้สหกรณ์จัดจำหน่ายและการตลาดแท้ ๆ แถมยังทำเมียทั้งสามคนหนีไปหมดแล้ว ยังกล้าคิดจะเอาสาวบริสุทธิ์บ้านอื่นอีกเหรอ?”
“หน้าด้านจริง ๆ!”
ชื่อเสียงที่ดีของตระกูลเฉินยังช่วยได้ในเวลานี้ ชาวบ้านหลายคนเดือดดาลจนช่วยกันพูดสนับสนุน
หลิวขาเป๋หน้าคล้ำลง ตอนนั้นเองหลานชายของเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกำกระบองไว้ในมือ ก่อนพูดด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรว่า
“พล่ามหาแม่แกเหรอ?”
“พวกแกมีคุณธรรมกันนัก ก็ช่วยตระกูลเฉินใช้หนี้แทนสิ!”
“เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ นี่มันเรื่องถูกต้องอยู่แล้ว ยังไง? มีเงินไหมล่ะ? อยากเป็นวีรบุรุษก็ได้! จ่ายเงินมา จ่ายเงินแล้วพวกเราจะไปเดี๋ยวนี้เลย”
ชั่วขณะนั้น ชาวบ้านทุกคนต่างเงียบกริบ
เงิน 500 หยวน ต่อให้เป็นครอบครัวที่ฐานะดี ก็ต้องทำงานทั้งปีโดยไม่กินไม่ใช้ถึงจะหาได้
พ่อเฉินสูบกล้องยาสูบ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า
“ต้าหลิว ขาแกเดิมทีต้องตัดทิ้งแล้วนะ เห็นแก่ที่ฉันช่วยรักษาขาแกไว้ได้ข้างหนึ่ง แกช่วย...”
“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่งสิ ลุงเฉิน ตอนนั้นก็ส่วนตอนนี้”
“ที่ตอนนั้นฉันยอมให้ลุงยืมเงิน ก็เพราะเห็นแก่ขาข้างนี้ของฉันไม่ใช่เหรอ?”
“เอาอย่างนี้สิ ขอแค่ลุงยอมยกเฉินอวี๋ให้แต่งกับฉัน พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าครอบครัวลุงเดือดร้อน ฉันหลิวขาเป๋จะไม่ช่วยได้ยังไง?”