บทที่ 22 แผนชั่ว
หลังหยางเจิ้นปังออกจากบ้านซูวันชิง สีหน้าก็มืดครึ้มราวกับน้ำจะหยดออกมา
เพิ่งกลับถึงสำนักงานทีมเฝ้าพืชผล เขาก็ปัดมือกวาดโต๊ะอย่างแรง จนกระบอกน้ำเคลือบกับสมุดบันทึกงานบนโต๊ะร่วงลงพื้นทั้งหมด
“อ๊าก!!!”
“โมโหจะตายอยู่แล้ว”
“เฉินฮวน แกมันไอ้ไร้ประโยชน์ที่ยังไม่มีงานมั่นคงด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรมาสู้กับฉัน?”
คนอื่น ๆ ในสำนักงานทีมเฝ้าพืชผลต่างพากันเงียบกริบ เมื่อเห็นหยางเจิ้นปังโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง
หยางเจิ้นปังหันขวับ ใบหน้าคล้ำดำบิดเบี้ยวด้วยความดุร้าย ก่อนจะจ้องคนในทีมเฝ้าพืชผลแล้วถามเสียงเหี้ยมว่า
“พวกแกช่วยคิดหน่อยสิ ใครมีวิธีจัดการไอ้สารเลวนี่ได้บ้าง? ถ้าใครคิดแผนดี ฉันจะให้รางวัลไปเป็นคนดูแลคลังของสหภาพแรงงานสามเดือน!”
พอได้ยินคำสัญญาของหยางเจิ้นปัง ทุกคนก็หูผึ่งตาเป็นประกาย
ในหน่วยผลิต งานดูแลคลังเป็นตำแหน่งที่สบายมาก ไม่เพียงได้แต้มแรงงานเยอะ ยังไม่ต้องเหนื่อยทำงานด้วย
ที่สำคัญ ตำแหน่งนี้ยังมีผลประโยชน์แอบแฝง ทั้งของรับเข้าและของที่จ่ายออก มีโอกาสได้เปลี่ยนเป็นของดี ๆ ก่อนใคร ส่วนของเก่าที่คัดทิ้งก็เอากลับไปซ่อมใช้ที่บ้านได้
จ้าวเฉียงเป็นลูกสมุนของหยางเจิ้นปังในหน่วยผลิต เขาจึงรีบเสนอแผนเป็นคนแรก
“หัวหน้าหยาง ช่วงนี้เขตป่าไม้กำลังจะสร้างโรงงานไม้จิ้มฟันไม่ใช่เหรอครับ?”
“ผมได้ยินว่าตระกูลเฉินยื่นขอตำแหน่งคนงานโรงงานไม้จิ้มฟันให้เฉินฮวนมาตลอด”
หยางเจิ้นปังตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รอยยิ้มลึกล้ำปรากฏบนใบหน้า
“ก็เป็นความคิดที่ไม่เลว”
“แต่ในหน่วยผลิตมีกฎว่าตระกูลเฉินควรได้โควตาหนึ่งตำแหน่ง แล้วจะจัดการยังไงดี?”