มื้อเย็นของครอบครัว
เมื่อเห็นอาหารมื้อเย็นเต็มโต๊ะ เสิ่นยวี่กับซูวันชิงก็นั่งตัวเกร็งอยู่ตรงที่นั่งประธาน
อวี๋ซิ่วอิงยิ้มมุมปาก มองเสิ่นยวี่ในชุดเดรสแล้วก็ยิ่งมองยิ่งชอบ
เธอคีบเนื้อที่ตุ๋นจนเปื่อยกับผักใส่ชามให้ทั้งสองคนไม่หยุด
ซูวันชิงกับเสิ่นยวี่ก้มหน้ากินข้าว ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบเลือดซิบ
ในบ้าน พวกเจ้าพุงพลุ้ยต่างมองปัญญาชนที่แต่งตัวมาเป็นพิเศษทั้งสองคนจนตาค้าง
โห พี่ฮวนลงมือทำเรื่องใหญ่แบบเงียบ ๆ จริงด้วย
ที่แท้พอคุณหนูซูกับคุณหนูเสิ่นแต่งตัวแล้วจะสวยขนาดนี้เลย สวยราวกับนางฟ้าบนสวรรค์
วันนี้บ้านเฉินใช้หนี้ที่ติดค้างเรื่องอาหารหมดแล้ว พ่อเฉินเองก็รู้สึกว่ามีแต่เรื่องน่ายินดีเข้ามา
เขาถือแก้วเหล้าแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า
“เสี่ยวพั่ง ซุ่นจื่อ ต้าห่าย มา! มาดื่มกับลุงสักแก้ว”
หลังดื่มไปหลายแก้ว บรรยากาศก็ค่อย ๆ ครึกครื้นขึ้น
ทุกคนดื่มกันจนถึงหนึ่งทุ่ม กว่าจะทยอยแยกย้ายกันกลับ
หลังได้พบพ่อแม่สามี เสิ่นยวี่รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าครอบครัวเฉินรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่ก็ไม่คิดว่าพี่ชายใหญ่กับน้องสาวจะเป็นมิตรกันขนาดนี้
เธอเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก ก่อนถูกส่งลงชนบท ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าบ้านของซูวันชิง
แม้จะไม่ถึงกับมีคนคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ แต่ชีวิตก็สุขสบายไม่น้อย
เพียงแต่ความอบอุ่นจากครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวแบบบ้านเฉิน เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย
หลังมื้อเย็น ซูวันชิงอยู่ช่วยเก็บถ้วยชาม ส่วนเฉินอวี๋รู้จังหวะเป็นอย่างดี จึงเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“พี่เสิ่นยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอคะ?”
“พี่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพี่เสิ่นหน่อยนะ พวกเราจัดการทางนี้เสร็จแล้ว พี่ก็ไปส่งทั้งสองคนกลับด้วย”