เฉินฮวนแม้จะเป็นหนุ่มขี้เกียจประจำหมู่บ้าน ไม่เอาถ่านสักอย่าง
นอกจากพอมีฝีมือรักษาโรคอยู่บ้าง ความสามารถเก็บสมุนไพรก็ยังพอใช้ได้
แต่เรื่องหน้าตา ต่อให้เป็นป้าชาวบ้านที่กำลังซักผ้า ยังต้องชมสักคำว่า ‘หน้าตาดีจริง ๆ’
ในฐานะลูกชายคนรองของบ้าน พ่อกับแม่ของเฉินฮวนก็ทะนุถนอมเขามาตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงต้มยาบำรุงให้เป็นครั้งคราว ตอนคุณย่ายังอยู่ ท่านยังแอบรีดนมแพะให้เขาดื่มอยู่บ่อย ๆ
เฉินฮวนจึงตัวสูงกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันไม่น้อย แถมไม่ต้องลงไปทำงานในนา ผิวของเขาก็ขาวกว่าคนในหมู่บ้านด้วย หากไม่พูดขึ้นมา คงนึกว่าเขาเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทเสียอีก
เพราะอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นสาวใหญ่หรือสาวที่แต่งงานแล้วในหมู่บ้าน พวกเธอก็ชอบให้เฉินฮวนหน้าตาดีตรวจอาการให้ มากกว่าจะให้พ่อของเขารักษา
เฉินฮวนเองก็ยินดีหารายได้พิเศษ อาการปวดหัวตัวร้อนทั่วไป เขารักษาได้ไม่เลวเลย
ตอนนี้อวี๋ซิ่วอิงได้ยินเจ้าหมูอ้วนพูดถึงชื่อเสียงของเฉินฮวน ก็อดเหลือบมองลูกชายคนรองไม่ได้
นิสัยของลูกชายตัวเอง คนอื่นไม่รู้ แต่คนเป็นแม่อย่างเธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
เด็กคนนี้ถูกตามใจจนเสียคนตั้งแต่เล็ก นิสัยเหลวไหลจริง ๆ
แต่ถ้าพูดถึงหน้าตา ก็เรียกได้ว่า ‘หล่อเหลาเอาการ’ อยู่เหมือนกัน
เธอได้ยินปินจื่อรับคำต่อทันทีว่า
“ป้าครับ ถ้าหน้าตาอย่างพี่ฮวนยังไม่มีสาวคนไหนชอบ นั่นสิถึงจะแปลก”
“ใครในหมู่บ้านไม่รู้บ้างว่าเสี่ยวฟางของเราแอบชอบพี่ฮวน ตอนเกี่ยวข้าวเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว เสี่ยวฟางจากบ้านซ่งจงใจย้ายไปอยู่ทีมเดียวกับพี่ฮวนเลยนะ”