ตกกลางคืน เฉินฮวนไปส่งสองพี่น้องซูวันชิงกลับบ้าน
เสิ่นยวี่ร่างกายอ่อนแอ จึงเข้าไปนอนก่อน
ซูวันชิงยืนอยู่กับเฉินฮวนตามลำพังริมลำธาร ทางตะวันออกของคอกวัว แสงจันทร์สว่างไสว สะท้อนผิวน้ำจนเป็นประกายระยิบระยับ
“พี่เฉิน พี่รังแกน้องสาวฉันหรือเปล่า”
“ตอนกลับมา ทำไมตาถึงบวมขนาดนั้น ร้องไห้จนบวมเลยหรือไง”
เฉินฮวนนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ริมลำธาร มองใบหน้าเย็นชาของซูวันชิงแล้วยิ้มก่อนพูดว่า
“วันชิง เธอเดาสิว่าเสี่ยวอวี้มาหาฉันตามลำพัง แล้วพูดอะไรกับฉัน”
ซูวันชิงอารมณ์หม่นลงเล็กน้อย เพราะตอนที่เฉินฮวนกับน้องสาวกลับมา ทั้งคู่จับมือกันแล้ว
เธอมองแสงจันทร์ที่สะท้อนเป็นริ้วบนผิวน้ำ แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า
“พูดอะไรล่ะ”
เฉินฮวนเงยหน้ามองดวงจันทร์ ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่า
“น้องสาวเธอบอกว่า ขาดเธอไม่ได้เลย”
“กลัวว่าถ้าไม่มีเธอแล้ว เธอจะถูกรังแกที่คอกวัว เลยอยากให้ฉันพาเธอมาอยู่ด้วย หลังจากแยกบ้านแล้ว”
พอได้ยินเฉินฮวนพูด ซูวันชิงก็เบิกตากว้างอย่างห้ามไม่อยู่
ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำ เธอยกมือปิดปากแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง
ตามเหตุผลแล้ว เธอกับเฉินฮวนก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวเท่านั้น ที่ยอมมอบตัวให้เฉินฮวนก็เพราะส่วนหนึ่งอยากเอาคืนหยางเจิ้นปังที่กดขี่ข่มเหงเธอมานาน อีกส่วนหนึ่ง ซูวันชิงเองก็อยากใช้เรื่องนี้บีบให้เฉินฮวนปฏิบัติต่อน้องสาวให้ดี