“ฟูหลิงราชันต้นนี้ คุณจะขาย 40 หยวนเหรอ?”
เกาเป่าชางขมวดคิ้ว เขากะด้วยสายตาว่าฟูหลิงยักษ์ต้นนี้หนักอย่างน้อย 50 ชั่ง
ขาย 40 หยวนก็เท่ากับชั่งละ 8 เหมาเอง ถูกมาก ไม่แพงเลยจริง ๆ
แต่เฉินฮวนกลับพูดเนิบ ๆ ว่า
“ไม่ใช่ 40 หยวน แต่เป็น 4 หยวนต่อชั่ง”
“สี่หยวน?!”
มีคนร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นทันที
“หนูไม่เคยเข้าเรียนชั้นสอนหนังสือให้คนไม่รู้หนังสือหรือไง?”
“ราคามันคิดแบบนั้นไม่ได้ ฟูหลิงต้นใหญ่ขนาดนี้หนักอย่างน้อย 50 ชั่ง ต่อให้ชั่งขาย ก็ต้องได้ 20 หยวน”
“แล้วจะเรียกแค่สี่หยวนได้ยังไง?”
เฉินฮวนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง
เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ผมไม่ได้คิดผิดนะครับ ฟูหลิงต้นนี้ ผมอยากขายชั่งละ 4 หยวน!”
อะไรนะ?
ชั่งละสี่หยวน?!
ฟูหลิงเนี่ยนะ?!
ของแบบนี้รัฐบาลอุดหนุน ราคาแค่ 2 หยวนต่อกิโลกรัมสำหรับของแห้ง
นั่นมันของแห้งนะ!
ของสดพอตากแห้งแล้วน้ำหนักก็หายไปตั้งเยอะ
เพราะอย่างนั้นเกาเป่าชางถึงเสนอราคาแค่ 4 เหมาต่อชั่ง
วันนี้เขายอมให้ถึง 5 เหมา ถือว่ากำไรน้อยมากแล้ว
แต่มีแค่เกาเป่าชางที่รู้ว่า ราคาที่เฉินฮวนเสนอ ผูกอยู่กับอายุของฟูหลิงราชันต้นนี้!
ฟูหลิงราชันขนาดนี้ ในประเทศขายยังไงก็ไม่ได้ราคา ถ้าไม่ขายให้ชาวจีนโพ้นทะเล เอาไปขายให้สหกรณ์จัดจำหน่ายและการตลาดก็ได้แค่ 20 หยวน
ตอนนี้เกาเป่าชางที่เมื่อครู่ยังนั่งนิ่งสบายใจ ในที่สุดก็ทนอยู่เฉยไม่ไหว
เขาจ้องเฉินฮวน พลางแคะหู ก่อนถามย้ำให้แน่ใจว่า