เพราะเฉินฮวนเป็นลูกชายคนรองของตระกูลเฉิน ตอนหนุ่ม ๆ เขาเอาแต่เตร็ดเตร่ในหมู่บ้าน เที่ยวเล่นกับเพื่อน ไม่ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน ทั้งที่เติบโตมากับการเห็นพ่อรักษาคนอยู่ทุกวัน ฝีมือแพทย์ของเขาก็ไม่น่าจะง่อนแง่นขนาดนี้
ถ้าเรื่องของซูวันชิงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขามากขนาดนั้น ชาติที่แล้วชีวิตเขาอาจจะย่ำแย่กว่านี้ด้วยซ้ำ ถึงขั้นเอาแต่มีเรื่องชกต่อยและไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย
พอเห็นเฉินฮวนกลับมา พี่ใหญ่ผู้ซื่อสัตย์และขยันขันแข็งก็รู้สึกเหมือนได้เสาหลักกลับมาแล้ว
“เมื่อกี้ฉันได้ยินหมดแล้ว โสมเป็นพ่อฉันขุดมาเอง บ้านก็แยกกันไปนานแล้ว ยังจะหน้าด้านมาขอแบ่งเงินอีกหรือ?”
“ไป ๆ ออกไปคุยกันข้างนอก ให้หัวหน้าหมู่บ้านมาตัดสินด้วยเลย”
“พ่อฉันมีชื่อเสียงดีในหมู่บ้าน ถ้าทุกคนเห็นว่าพ่อควรแบ่งให้พวกคุณ รับรองว่าไม่ขาดส่วนของพวกคุณแน่”
พูดไปพลาง เฉินฮวนร่างสูงใหญ่ก็เดินเข้าไปในบ้าน โอบคอคุณลุงใหญ่กับคุณลุงรองแล้วลากออกไป
ในฐานะลูกชายคนรองของตระกูลเฉิน รูปร่างหน้าตาของเฉินฮวนถือว่าดีไม่น้อย เขาสูง 180 เซนติเมตร แถมยังแข็งแรงกำยำ
ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาแบบนี้ ก็คงไม่เข้าตาซูวันชิง ปัญญาชนสาวที่มาปักหลักในชนบทหรอก
ตอนหนุ่ม ๆ เขาแข็งแรงจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงแบกของหนักเป็นร้อยชั่งกลับมาจากการขึ้นเขาไม่ได้
คุณลุงใหญ่เฉินตัวไม่สูง อย่างมากก็แค่ 170 เซนติเมตรกว่า ๆ ตอนนี้ถูกเฉินฮวนหนีบไว้ จะดิ้นให้หลุดก็ทำไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
“เฮ้ย ๆ! ไอ้ตัวแสบ ฉันเป็นลุงแกนะ”