“เฮ้ย ไอ้เด็กเปรต”
“ไม่ไปซื้อเนื้อ แล้วเนื้อมาจากไหนล่ะ?”
“แม่ของลูก รีบไปดูเร็ว ไอ้ตัวแสบนี่ฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่บ้าน แอบขโมยคูปองซื้อเนื้อช่วงปีใหม่ไปแลกมาหรือเปล่า!”
อวี๋ซิ่วอิงกำลังรดน้ำแปลงผักอยู่ในลานหลังบ้าน พอได้ยินเสียงก็ถือกระบวยน้ำเดินเข้ามา
เธอรักลูกชายคนรองอย่างเฉินฮวนมากที่สุด พอได้ยินเฉินเว่ยกั๋วดุ เธอก็ถลึงตาใส่ทันที
“ตอนพี่น้องบ้านแกมาหาถึงบ้าน แกไม่เห็นกล้าปริปากสักแอะ”
“พอกลับมาถึงบ้านตัวเอง ก็ทำเบ่งใส่เมียกับลูกเลยหรือไง?”
เฉินฮวนเห็นแม่ออกมาช่วยเข้าข้าง ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที
วันนี้เฉินเว่ยกั๋วได้เชิดหน้าชูตาบ้าง เขานั่งแผ่หลาอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ไม่เหลือท่าทีเกรงใจเมียเหมือนปกติเลยสักนิด
“คราวนี้ฉันกับพี่ใหญ่เข้าป่า แบกสมุนไพรกลับมาได้ 130 หยวน แถมยังล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาได้อย่างละตัว”
“ขายกระต่ายกับไก่ออกไปด้วย ก็น่าจะได้เงินเกือบ 150 หยวนแล้ว นี่เท่ากับรายได้สามเดือนของบ้านอื่นเลยนะ”
“ถ้าน้องรองไปด้วย ก็คงแบกสมุนไพรกลับมาได้มากกว่านี้อีก”
พอได้ยินแบบนั้น อวี๋ซิ่วอิงก็เงียบปากทันที บ้านพวกเขายังติดหนี้คนอื่นอยู่ ช่วงฤดูกาลนี้ขุดสมุนไพรกลับมาให้ได้มากหน่อย จะได้รีบใช้หนี้เสียที
เฉินฮวนเห็นบรรยากาศเริ่มไม่เข้าที จึงเดินโซเซมุ่งหน้าไปทางห้องเก็บฟืน
เฉินเว่ยกั๋วโมโหจนควันออกหู ตวาดว่า
“ไอ้เด็กเหลือขอ ฉันพูดกับแกอยู่นะ วันนี้เอาปืนล่าสัตว์ของฉันออกไป มีไปก่อเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
เฉินฮวนเห็นเฉินเว่ยกั๋วถอดเข็มขัด ก็รีบพูดขึ้นว่า
“ใครบอกว่าผมเอาแต่เที่ยวเล่นไม่ทำอะไรล่ะ?”
“วันนี้ผมขึ้นเขาไปล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้ตัวหนึ่ง”
เฉินเว่ยกั๋วได้ยินแล้วชะงักไป ก่อนจะพูดทันทีว่า
“โม้ต่อสิ โม้เข้าไป”
“อย่างแกเนี่ยนะจะล่าหมูป่าได้?”