หลี่หงอิงเห็นหยางลี่ฮวายืนนิ่งงัน ก็อดสงสัยไม่ได้ “ลี่ฮวา เป็นอะไรไปเหรอ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
อย่าเป็นคนขี้โรคเลยนะ ถึงตอนนั้นต้องอยู่ด้วยกัน แถมทำงานก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องแบ่งเวลามาดูแลคนอีก
“อ๋อ ๆ ไม่มีอะไร ฉันแค่คิดว่ายังขาดกล่องไม้อีกใบ พรุ่งนี้ว่าจะไปดูที่สถานีรับซื้อของเก่า”
ในหนังสือเล่มที่เพิ่งอ่านเมื่อครู่มีพูดถึงกำไลหยกวงนี้ ดูเหมือนจะถูกพบในช่องลับของกล่องไม้เก่าที่สถานีรับซื้อของเก่า
สถานีรับซื้อของเก่าอีกแล้ว ที่นั่นเป็นแหล่งซ่อนสมบัติจริง ๆ
“เอ๊ะ! งั้นฉันไปดูด้วย พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงาน เผื่อจะได้ของดีอะไรติดมือมาบ้าง” ของในนั้นถึงจะเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ราคาถูกนี่นา ใช้เงินไม่กี่เหมา ก็ซื้อของได้ตั้งกอง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลี่หงอิงกับหยางลี่ฮวาก็มุ่งตรงไปยังสถานีรับซื้อของเก่า หยางลี่ฮวามีเรื่องค้างคาใจอยู่ จึงเอาแต่ก้มหน้าเร่งฝีเท้า กลัวว่ากล่องไม้ใบนั้นจะถูกคนอื่นซื้อไปแล้ว
เหมือนคราวก่อน สถานีรับซื้อของเก่าในยามเช้าเงียบเหงามาก นอกจากคุณตาที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ก็มีเพียงหยางลี่ฮวากับหลี่หงอิงเท่านั้น
หยางลี่ฮวาค้นหาอย่างละเอียดตามที่หนังสือบรรยายไว้ และก็ช่างบังเอิญจริง ๆ ในกองของตรงมุมที่เธอซื้อหนังสือคราวก่อน เธอเห็นกล่องไม้เก่าใบหนึ่งที่สีเคลือบลอกหลุด
หลี่หงอิงเดินออกมามือเปล่า พอเห็นกล่องไม้เก่าในมือหยางลี่ฮวาก็ไม่ได้ถามอะไร ถึงกล่องจะเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังใช้ได้ จ่ายแค่ 5 เฟินก็คุ้มมากแล้ว