หยางลี่ฮวารู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอจะไปแข่งขันกับลูกหลานพนักงานโรงงานแห่งนี้ได้อย่างไร
ช่างเถอะ กลับไปก่อนแล้วค่อยคิดหาทางอื่น
“...หยางลี่ฮวา ขอให้สหายที่ได้ยินชื่อเมื่อครู่ตามฉันมาทำเรื่องเข้าทำงานด้วย”
สอบติดแล้ว!
เธอสอบติดจริง ๆ!
“ยินดีด้วยนะ สหายหยางลี่ฮวา” จางชุนเหมย ผู้เคยช่วยหยางลี่ฮวาลงทะเบียนสอบเข้าทำงาน เอ่ยพร้อมรอยยิ้มขณะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน “คะแนนของเธอดีมาก!”
ไม่อย่างนั้นเธอคงเบียดแย่งโควตาของลูกหลานพนักงานโรงงานทอผ้าไม่ได้ และไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ผ่านการคัดเลือก
“เอาทะเบียนบ้านกับใบจบการศึกษามาด้วยหรือเปล่า” ถ้าไม่ได้เอามา ตอนนี้ก็ทำเรื่องเข้าทำงานไม่ได้ หากจัดการเอกสารไม่ทัน โควตานี้อาจไม่ใช่ของเธอแล้วก็ได้
หยางลี่ฮวารีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในสุด หยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมา แล้วค่อย ๆ นำเอกสารสองฉบับข้างในออกมาอย่างระมัดระวัง
จางชุนเหมยรับเอกสารทั้งสองฉบับมา ก่อนส่งให้จางจ้งชุน หัวหน้าฝ่ายบุคคล “เอ๊ะ! ใบจบการศึกษาของเธอ...”
หัวใจหยางลี่ฮวากระตุกวูบ ใบจบมีปัญหาอะไรหรือเปล่า!
“อาจารย์ใหญ่หวังเต๋อหมิงเป็นคนลงนามเหรอ” จางจ้งชุนเงยหน้าขึ้นมองหยางลี่ฮวาอย่างพินิจ ก่อนเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “อาจารย์ใหญ่หวังเป็นสหายร่วมรบเก่าของพ่อฉัน”
หยางลี่ฮวาดีใจอยู่ในใจ แต่ยังตอบอย่างระมัดระวัง “อาจารย์ใหญ่หวังเป็นคนดีมากค่ะ... ดูแลฉันดีมาก”