โจวหงเสียรีบเบนสายตากลับมา ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หยางลี่ฮวา “น้องลี่ฮวากลับมาแล้วเหรอ”
ราวกับว่าความไม่พอใจและความประหลาดใจเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของหยางลี่ฮวา
เมื่อครู่โจวหงเสียเสียอาการไปชั่วขณะ เพราะเรื่องราวเบี่ยงเบนไปจากที่เธอเข้าใจหรือเปล่า? หรือว่า...เธอมี “ลางสังหรณ์” บางอย่าง?
เธอมีจิตสำนึกเลือนรางเกี่ยวกับตัวละครในหนังสือเล่มนี้ พอตอนนี้หยางลี่ฮวาเบี่ยงเบนไปจากบทเดิมในหนังสือ ก็ทำให้โจวหงเสียระแวดระวังขึ้นอย่างนั้นหรือ?
โจวหงเสียเอ่ยชมอย่างหยั่งเชิงว่า “ได้ยินว่าลี่ฮวาสอบเข้าทำงานประจำที่โรงงานทอผ้าได้ เก่งจริง ๆ เลยนะ” ไม่ว่าอย่างไร การมีน้องสาวสามีที่เป็นพนักงานประจำก็เป็นประโยชน์กับเธอไม่น้อย หากได้แต่งเข้าบ้านนี้ในอนาคต
ไม่รู้เหมือนกันว่าหยางลี่ฮวาจะให้เงินช่วยเหลือที่บ้านเดือนละเท่าไร ครึ่งหนึ่ง? หรือให้ทั้งหมด?
“ฉันก็แค่โชคดีพอดี โรงงานทอผ้ากำลังรับคนเข้าทำงานน่ะ” หยางลี่ฮวาพูดอย่างเขินอาย พลางยกมือแตะแก้มเบา ๆ
หึ! โชคดีงั้นเหรอ?
โจวหงเสียไม่เชื่อชัด ๆ ว่าเป็นเพราะโชคดี แค่เด็กสาวที่ยังเรียนไม่จบแท้ ๆ กลับสอบเข้าโรงงานดี ๆ อย่างโรงงานทอผ้าได้ ไม่แน่ว่าตระกูลหยางอาจจะใช้เส้นสาย หรือไม่ก็ยัดเงินไปไม่น้อย ถึงได้พาหยางลี่ฮวาเข้าไปทำงานได้
ลูกสาวสองคนของตระกูลหยางเรียนจบพร้อมกัน แต่กลับมีแค่คนเดียวที่ “สอบเข้า” งานประจำได้ หยางลี่ฮวาคนนี้ช่างคิดลึกจริง ๆ ไม่เห็นแก่พี่สาวอย่างหยางลี่เจวียนเลยสักนิด