ไม่นานนัก หมอหลวงก็รีบรุดมาถึง เขาคุกเข่าลงข้างฮวาหลี ก่อนจะค่อย ๆ วางนิ้วลงบนชีพจรของนางอย่างระมัดระวัง
ผู้คนเต็มท้องพระโรงต่างกลั้นหายใจ ยืดคอมอง รอให้หมอหลวงเอ่ยปาก
ทุกคนในที่นั้นล้วนรู้ดีว่าทายาทของราชวงศ์สำคัญเพียงใด
ไทเฮาทรงเฝ้ารอเด็กคนนี้มาหลายปี แม้รัชทายาทจะเป็นบุตรเลี้ยง แต่อย่างไรก็มีฐานะเป็นพระราชนัดดา!
งานเลี้ยงฉลองพระชนมายุอันยิ่งใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตกพื้น
ครู่ต่อมา หมอหลวงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ขอถวายพระพรไทเฮา ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอถวายพระพรองค์รัชทายาท พระชายารัชทายาททรงพระครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ ตั้งครรภ์ได้กว่าหนึ่งเดือนแล้ว!”
ไทเฮาทรงยินดีเป็นล้นพ้น ตรัสชมไม่ขาดปาก รอยยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง “ดี! ดีจริง ๆ! วันประสูติของข้าในปีนี้ช่างเป็นวันมงคลสองชั้นเสียจริง!”
เหล่าขุนนางทั่วท้องพระโรงพากันลุกขึ้นกล่าวแสดงความยินดี “ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอถวายพระพรองค์รัชทายาท ขอถวายพระพรพระชายารัชทายาท!”
เสียงแสดงความยินดีดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ใบหน้าของทุกคนล้วนมีรอยยิ้ม
คนที่หัวไวบางคนเริ่มคิดคำนวณอยู่ในใจแล้ว
เมื่อพระชายารัชทายาททรงพระครรภ์ ตำแหน่งรัชทายาทก็ยิ่งมั่นคง ต่อไปคงต้องไปมาหาสู่กับตำหนักบูรพาให้มากขึ้น
บรรดาอนุชายาในจวนรัชทายาทต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
ซูหรวนหรวนนั่งอยู่ในที่นั่งของเหล่าสตรี พอได้ยินดังนั้นก็สะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้าง
เดิมทีนางก็ซูบซีดอิดโรยจากการถูกทรมานมาตลอดครึ่งเดือนอยู่แล้ว ครานี้ใบหน้ายิ่งขาวซีดราวกระดาษ
พระชายารัชทายาททรงพระครรภ์แล้ว ฐานะของนางยิ่งมั่นคงขึ้นไปอีก...
แม้แต่มู่หรงหว่านก็ยังตั้งครรภ์ บรรดาคำสัญญาที่เสิ่นซวี่ไป๋เคยให้ไว้กับนาง ล้วนกลายเป็นเพียงภาพลวงตา