ฮวาหลีเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของจักรพรรดิเสวียนชิง ร่างอ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูก นางแอบลืมตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อกวาดตามองรอบด้าน
แต่หากไม่มองก็ยังดี พอได้เห็นเข้า นางแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
โชคชะตาที่เหลืออยู่บนตัวเสิ่นซวี่ไป๋กำลังรั่วไหลออกมาราวกับถุงน้ำที่มีรูพรุน
ซูหรวนหรวนเองก็ไม่ต่างกัน โชคชะตาทั่วร่างกำลังสลายหายไป
จุดแสงสีทองระยิบระยับลอยออกมาจากเหนือศีรษะของทั้งคู่ หมุนวนอยู่กลางอากาศรอบหนึ่ง ก่อนจะถูกไข่มุกโชคชะตาดูดกลืนเข้าไปจนหมดในคราวเดียว
ไข่มุกโชคชะตาเรอเสียงดังอยู่ในหัวของฮวาหลี “เอิ๊ก—ฮวาหลี คราวนี้รวยแล้ว รวยแล้ว! โชคชะตาของสองคนนั้นถูกฉันดูดไปหมดเกลี้ยงเลย!”
ฮวาหลีคิดในใจ “โชคชะตาของสองคนนี้เทียบกับพระเอกนางเอกแห่งโลกบำเพ็ญเซียนได้ไหม?”
ไข่มุกโชคชะตาตอบ “ไม่ได้หรอก! สองคนนี้เป็นแค่พระเอกนางเอกของโลกใบเล็ก แถมยังเป็นมนุษย์ธรรมดา ต่อให้รวมโชคชะตาของทั้งคู่เข้าด้วยกันก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของโลกบำเพ็ญเซียนเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮวาหลีก็อดผิดหวังไม่ได้
จู่ ๆ ไข่มุกโชคชะตาก็ร้องขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ฮวาหลี โชคชะตาบนตัวจักรพรรดิเสวียนชิงเริ่มคลายตัวแล้ว! ฉันดูดมาได้หน่อยหนึ่งแล้ว! แต่ว่า...ได้มาแค่นิดเดียวเอง”
พอได้ยิน ฮวาหลีก็มีชีวิตชีวาขึ้นทันที
ในที่สุดก็ได้ผล!
ที่นางทุ่มเทวางแผนยั่วยวนเขามาตลอดช่วงนี้ไม่เสียเปล่า จักรพรรดิผู้เย็นชาเหนือโลกีย์ ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ในที่สุดก็ยังตกมาอยู่ในกำมือของนาง
“ได้มาแค่นิดเดียวเองหรือ?” นางบ่นในใจ “เธอนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ”
ไข่มุกโชคชะตากระโดดโลดเต้นด้วยความโมโห “อะไรคือฉันไม่ได้เรื่อง! นั่นมันโชคชะตาของจักรพรรดินะ เป็นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า ดูดมาได้แม้เพียงนิดเดียวก็นับว่าเก่งมากแล้ว เข้าใจไหม! คิดว่าเขาเป็นพวกอ่อนปวกเปียกอย่างเสิ่นซวี่ไป๋หรือ แค่จิ้มก็แตกแล้วน่ะ?”