“เพราะ...เพราะฝ่าบาททรงมุ่งแสวงมรรคา ตั้งพระทัยจะออกบวชเพคะ”
เสียงของฮวาหลีเจือสะอื้น นางสะอึกสะอื้นเสียงเบา “หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์จะทรงเก็บเขาไว้หรือไม่ จึงหวาดหวั่นอยู่ทุกวัน ทำได้เพียงหลบหน้าฝ่าบาทเพคะ”
กล่าวจบน้ำตาก็ร่วงลงมา ไหลผ่านแก้มซีดขาวลงไปถึงข้างขมับ ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางขาวผ่องดุจหยก ดูน่าสงสารจับใจ
จักรพรรดิเสวียนชิงมองนางในสภาพนั้น สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว
เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเย็นขาวค่อย ๆ เช็ดน้ำตาตรงแก้มให้นาง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตอนนี้เรากลายเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าว่าเรายังจะออกบวชอีกหรือ?”
วันนี้เขาพูดถ้อยคำเช่นนั้นต่อหน้าขุนนางทั่วราชสำนักด้วยปากตนเอง
“เด็กในครรภ์พระชายารัชทายาท เป็นลูกของเรา”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไปแล้ว ก็ยากจะเรียกคืน
ตลอดชีวิตเขาบำเพ็ญตนแสวงมรรคา ไม่ข้องแวะสตรี ท้ายที่สุดกลับพ่ายให้แก่สตรีนางหนึ่ง
ฮวาหลีเม้มปาก ไม่พูดอะไรอีก ทว่าแก้มซีดขาวค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อ งดงามราวดอกท้อเดือนสาม
อารมณ์ของจักรพรรดิเสวียนชิงพลอยเบิกบานขึ้นมาในชั่วขณะนั้น
อันที่จริง ตั้งแต่รู้ว่านางหลบหน้าเขาไม่ใช่เพราะเสิ่นซวี่ไป๋ แต่เพราะตั้งครรภ์ เขาก็อารมณ์ดีมากแล้ว
จักรพรรดิเสวียนชิงเอ่ยเสียงต่ำ “เด็กดี ต่อไปเจ้าก็เชื่อฟังให้ดี เราจะไม่ทำให้เจ้าลำบาก ลูกของเจ้า ในภายหน้าจะเป็นผู้สืบทอดแผ่นดินนี้”
ฮวาหลีมองเขาอย่างเหม่อลอย ราวกับถูกคำพูดนั้นทำให้มึนงง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพยักหน้าเบา ๆ ทั้งใบหน้าแดงระเรื่อ
ไม่นานนัก หัวหน้าสำนักแพทย์หลวงก็มาถึง
ผู้ที่ตามมาด้วยยังมีไทเฮาซึ่งรีบร้อนตามมาด้วย
หัวหน้าสำนักแพทย์หลวงจับชีพจรให้ฮวาหลีอย่างละเอียด ถามรายละเอียดอีกสองสามข้อ ก่อนจะประสานมือกราบทูล “ทูลฝ่าบาท ทูลไทเฮา พระวรกายของพระชายารัชทายาทแข็งแรงดี ครรภ์มั่นคง ไม่มีอันตรายพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่พระทัยดูจะมีเรื่องกลัดกลุ้มอยู่บ้าง ต่อไปควรทำพระทัยให้ปลอดโปร่งและสงบใจดูแลครรภ์เป็นสำคัญพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮาพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะดึงจักรพรรดิเสวียนชิงไปข้าง ๆ แล้วถามเสียงเบา “ฝ่าบาท เรื่องนี้มันอย่างไรกันแน่?”