มองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่กล้าให้ใครจับได้
ฮวาหลีข่มความละโมบในใจไว้อย่างสุดกำลัง ก่อนถอยกลับไปคุกเข่าข้างเบาะรองนั่ง นางสวดพระคัมภีร์อย่างไร้สติ ทว่าจิตใจกลับลอยไปอยู่ที่ห้องข้าง ๆ เสียหมด
“จักรพรรดิเสวียนชิงผู้นี้ ในเนื้อเรื่องต้นฉบับมีอะไรพิเศษบ้างไหม?” นางถามในใจ
ไข่มุกโชคชะตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างหาได้ยาก “ไม่มีนะ! ในต้นฉบับจักรพรรดิเสวียนชิงก็เป็นแค่ตัวประกอบ ฉากต้น ๆ แทบไม่ปรากฏตัวเลย พอช่วงท้าย หลังจากเสิ่นซวี่ไป๋กับซูหรวนหรวนมีลูกแฝดสาม เขาก็สละบัลลังก์ให้คนที่เหมาะสมกว่า ส่งต่อราชบัลลังก์ให้เสิ่นซวี่ไป๋ ส่วนตัวเองก็ออกบวชเป็นนักพรต แค่นั้นแหละ”
“แค่นั้นเองเหรอ?” ฮวาหลีขมวดคิ้ว “แล้วเขามีโชคชะตามากมายขนาดนี้ได้ยังไง?”
ไข่มุกโชคชะตาก็จนปัญญาเช่นกัน “เรื่องนี้...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจเป็นเพราะเขาเป็นจักรพรรดิก็ได้?”
ฮวาหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “โชคชะตาของจักรพรรดิย่อมไม่ธรรมดา ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดูจะสมเหตุสมผลอยู่”
แต่ปัญหาใหม่ก็ตามมา
จากกฎที่นางกับไข่มุกโชคชะตาช่วยกันค้นพบ หากทำให้อีกฝ่ายใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก นางก็จะแบ่งชิงโชคชะตาของคนผู้นั้นมาได้
แต่จักรพรรดิเสวียนชิงเป็นถึงจักรพรรดิ ผู้มีฐานะสูงส่งเหนือผู้คนทั้งใต้หล้า อยากได้อะไรก็ย่อมมี แล้วนางจะทำให้จักรพรรดิ “ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก” ได้อย่างไร?
“ฉันเอาโชคชะตาของเขามาไม่ได้เลย!” ฮวาหลีถอนหายใจ อดรู้สึกกลัดกลุ้มไม่ได้
เห็นของดีอยู่ตรงหน้าแต่กินไม่ได้ ช่างทำให้เธอลำบากใจจริง ๆ!
จู่ ๆ ไข่มุกโชคชะตาก็ร้อง “อ๊ะ!” ขึ้นมา “ฉันคิดออกแล้ว!”