ฟู่เจียงถิงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้?
หรือว่าการเกิดใหม่จะมีปัญหา?
ชายหนุ่มทอดสายตามองถนนเบื้องหน้า แววตาฉายความครุ่นคิด
ก่อนวันสิ้นโลก การขับรถจากเมืองหลินกลับบ้านเดิมใช้เวลาแค่สองชั่วโมง แต่ตอนนี้ทางด่วนติดขัดจนแทบขยับไม่ได้ บนถนนหลวงก็มีรถที่ถูกทิ้งไว้เกลื่อนกลาดและซอมบี้เดินเตร่ไปทั่ว ทั้งยังต้องขับอ้อมไปอ้อมมา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาห้าหกชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน
ตอนนี้ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว ยังไงก็คงกลับไปไม่ทันก่อนฟ้ามืด
หมายความว่าพวกเขาต้องค้างข้างนอกหนึ่งคืน
ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ ฟู่เจียงถิงไปรับเฮ่อชิงเยว่กลับบ้าน พอฟ้ามืดก็จอดพักกลางทาง
แต่เคราะห์ไม่ดี คืนนั้นฟู่เจียงถิงปลุกพลังพิเศษขึ้นมาและมีไข้สูงไม่ยอมลด
เฮ่อชิงเยว่กลัวว่าเขาจะกลายเป็นซอมบี้ จึงทิ้งฟู่เจียงถิงที่กำลังไข้ขึ้นไว้แล้วหนีไป ฟู่เจียงถิงต้องทนผ่านช่วงปลุกพลังตามลำพัง ไข้สูงจนหมดสติ เกือบตายในบ้านหลังนั้น
ยามเย็น ฟู่เจียงถิงขับรถเข้าไปในเมืองเล็กแห่งหนึ่ง
“พี่จอดรถทำไม ถึงบ้านแล้วเหรอคะ?” ฮวาหลีตื่นจากการงีบหลับ ลืมตาขึ้นพลางขยี้ตาถาม
ฟู่เจียงถิงดับเครื่องยนต์ ก่อนหันมามองเธอ “ถึงเวลากินข้าวแล้ว ไม่หิวหรือไง?”
ฮวาหลีลูบท้องตัวเอง แล้วก็พบว่าหิวอยู่จริง ๆ
เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณค่ะพี่”
ในเมืองเล็กแทบไม่มีคนเป็นเหลืออยู่แล้ว บนถนนมีเงาร่างคดเคี้ยวเดินผ่านเป็นครั้งคราว ลากเท้าไปพลางส่งเสียงคำรามอู้อี้