ฟู่เจียงถิงไม่ได้หยุดฝีเท้า เพียงก้มลงมองฮวาหลีแวบหนึ่ง
“ซุกหน้าไว้ตรงคอพี่”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเรียบเฉย เย็นชาและห่างเหิน ทั้งยังแฝงความรู้สึกของผู้มีอำนาจที่คุ้นชินกับการออกคำสั่ง น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
ฮวาหลีขานรับเบา ๆ แล้วทำตามอย่างว่าง่าย ซุกใบหน้าทั้งหมดลงตรงซอกคอของเขา
ทันใดนั้น นางก็รู้สึกถึงไหล่ของเขาที่ขยับเล็กน้อย กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเกร็ง ก่อนจะมีเสียงชักดาบดังแผ่วเบา
“เคร้ง!”
คมดาบกรีดผ่านอากาศ เกิดเสียงแหลมสั้น ๆ จากนั้นก็มีเสียงทึบดังขึ้นหลายครั้ง ราวกับคมดาบฟันผ่านบางสิ่ง
“ฉัวะ”
“ฉัวะ”
“ฉัวะ!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ ฝีเท้าของฟู่เจียงถิงหยุดชะงักเพียงสองวินาที ก่อนจะก้าวยาว ๆ ต่อไปตามปกติ
ฮวาหลีพาดอยู่บนไหล่ของเขา แอบหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
บนพื้นโรงแรมที่สะอาดเอี่ยม ร่างซอมบี้สามตัวล้มลงแล้ว ศีรษะของพวกมันกลิ้งไปไกล รอยตัดระหว่างคอกับศีรษะเรียบกริบ
ขณะเดียวกัน ฟู่เจียงถิงก็สะบัดมือส่งดาบถังกลับเข้าฝัก
ใบดาบวาววับสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่หยดเลือด
ฮวาหลีพูดกับไข่มุกโชคชะตาในใจว่า “ไข่มุกโชคชะตา ฉันว่าเรื่องนี้ฉันชนะขาดแล้วล่ะ”
ไม่เพียงอุ้มนางเดิน ยังปกป้องนางอีกด้วย
กระทั่งตอนฆ่าคน เขาก็ยังไม่ยอมให้นางเห็น เพราะกลัวนางจะตกใจ
ตอนนี้ฮวาหลีแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่
ต้องรู้ก่อนว่าเวลานี้นางมีสถานะเป็นศัตรูที่ทรยศเขาและทำให้เขาตายเชียวนะ!
ฟู่เจียงถิงไม่ได้เหมือนนางที่มีความทรงจำเดิมติดตัวมาทุกโลก ชายผู้นี้กลับชาติมาเกิดใหม่โดยหลอมรวมเข้ากับโลกใบเล็กอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้เขาก็คือฟู่เจียงถิง