เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ศาสตราจารย์เพิ่งเดินออกไป ฮวาหลีพลันรู้สึกถึงกระแสอุ่นสายหนึ่งที่หลั่งไหลตรงมาหาตน
นี่คือ...โชคชะตาเข้าสู่ร่างกาย
นางมองไปตามกลิ่นอาย ก็เห็นกู้ฉางเฟิงนั่งอยู่แถวหลัง ดวงตาคู่นั้นจ้องนางเขม็ง
ใบหน้าหล่อสะอาดของชายหนุ่มเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน ทั้งตกตะลึง เสียใจ โลภ และไม่ยินยอม อารมณ์หลากหลายผสมปนเปกัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความยึดติดเร่าร้อน
โชคชะตาสายนั้นไหลออกมาจากตัวเขาไม่ขาดสาย ราวกับน้ำที่เปิดประตูเขื่อนแล้ว หยุดไม่อยู่
ฮวาหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย หัวใจสงบนิ่งดุจผืนน้ำ
เมื่อคืนหลินเชียนเชียนถูกตำรวจเรียกตัวไปสอบปากคำ โชคชะตาก้อนใหญ่ก็ไหลเข้าร่างนางแล้ว ตอนนี้แม้แต่กู้ฉางเฟิงก็...โชคชะตาของพระเอกนางเอกในนิยายต้นฉบับเรื่องนี้คงถูกนางเก็บไปจนแทบหมดแล้ว
สีหน้าของนางยังคงเรียบเฉย เพียงเอียงหน้าเล็กน้อย ใช้หางตาเหลือบมองกู้ฉางเฟิงแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับมา
เพียงแค่แวบเดียวนั้นกลับทำให้เซี่ยเซียวที่จับจ้องนางมาตลอดสังเกตเห็น
สีหน้าของเซี่ยเซียวเปลี่ยนไปทันที
เขามองตามสายตานางไป กวาดตามองกู้ฉางเฟิงอย่างเย็นชา จากนั้นก็มองคนที่ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมออกจากห้องเรียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า
“เลิกเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังอยู่ที่นี่ทำอะไรกัน?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มแฝงคำข่มขู่อย่างชัดเจน
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ต่างไม่รู้จะทำอย่างไร
บางคนที่กำลังแอบถ่ายรูปอยู่ถึงกับมือสั่น เกือบทำโทรศัพท์ตก รีบยัดมันใส่กระเป๋าทันที