จักรพรรดิเสวียนชิงเอ่ยออกไปแล้วก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
เขาเพียงวู่วามไปชั่วขณะ ไยต้องทำอะไรหุนหันถึงขั้นส่งคนไปสืบเรื่องนี้ด้วย?
เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ในที่สุดเขาก็ต้องลืมคืนนั้นไปได้ ต่อจากนี้คงไม่มีทางเกี่ยวข้องกับมู่หรงหว่านอีก
พอให้คนไปสืบเช่นนี้ กลับดูเหมือนเขายังตัดใจไม่ได้
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เรียกองครักษ์ลับกลับมา
ช่างเถิด
รอให้เสิ่นซวี่ไป๋มีทายาทเสียก่อน เขาก็จะสละราชบัลลังก์ออกบวช ใช้ชีวิตอยู่กับตะเกียงเขียวและพระพุทธรูป ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกอีก
เพียงแต่มู่หรงหว่านยังคงเป็นสาวพรหมจรรย์มาจนถึงบัดนี้ เสิ่นซวี่ไป๋ที่ปฏิบัติต่อนาง คงมิได้มีใจให้จริง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สืบให้กระจ่างเสียหน่อย ก็นับว่ามีคำตอบให้กับชีวิตหลังจากนี้ของนาง
เมื่อคิดเช่นนี้ ใจเขาก็สงบลงบ้าง
จักรพรรดิเสวียนชิงเหลียวมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ดุจสายน้ำทอดคลุมพื้นอย่างเงียบงัน
เขาหันกลับเข้าไปในห้องด้านใน ถอดเสื้อผ้าแล้วเข้านอน
อีกด้านหนึ่ง ฮวาหลีนอนลืมตาอยู่บนเตียงในห้องของตนเช่นกัน
ในห้องไม่ได้จุดตะเกียง มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดแง้ม ทอดเงาราวน้ำค้างแข็งลงบนพื้นอิฐสีเขียว
ยามค่ำคืนบนเขาหนาวเย็น ผ้าห่มคลุมถึงคางแล้ว นางก็ยังรู้สึกหนาวอยู่บ้าง
ไข่มุกโชคชะตากลิ้งไปมาอยู่ในทะเลจิตของนาง พลางบ่นอย่างกระวนกระวายว่า “ฮวาหลี แผนของเจ้าจะได้ผลจริงหรือ? เมื่อครู่ข้าลองดูแล้ว วันนี้จักรพรรดิเสวียนชิงนั่งสมาธิอยู่ตลอดทั้งวัน ดูเหมือนจะไม่ได้คิดถึงเจ้าเลยสักนิด! หรืออีกสองวันเขาจะลืมเจ้าไปแล้ว?”
ฮวาหลีตอบอย่างมั่นใจว่า “เป็นไปไม่ได้ คัมภีร์ใจหยกสตรียังไม่ออกฤทธิ์เลย”
“คัมภีร์ใจหยกสตรีมีประโยชน์อะไรกันแน่?” ไข่มุกโชคชะตาถามอย่างสงสัย
ฮวาหลีตอบเนือย ๆ ว่า “นี่เป็นวิชาลับเฉพาะของสำนักเหอฮวน ขอเพียงคนที่เคยร่วมหลับนอนกับข้าหลับลง ข้าก็เข้าไปพบเขาในความฝันได้ ยิ่งเว้นช่วงนานเท่าไร เขาก็ยิ่งคิดถึงข้า สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ต้องมาหาข้าเอง”