ไทเฮาพิโรธจนหน้าแดงก่ำ ตบที่วางแขนอย่างแรงด้วยความโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม «ช่างเป็นพระชายารัชทายาทผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมเสียจริง! ที่ผ่านมาเรานึกว่านางเป็นคนอ่อนโยนรู้ความ ใครจะคิดว่าเบื้องหลังกลับมีจิตใจอำมหิตดั่งอสรพิษ! นางคิดจะตัดสายเลือดราชวงศ์ของเราหรือ!»
«คน มานี่!» ไทเฮาตวาดเสียงกร้าว «ไปเรียกพระชายารัชทายาทมาให้เราที!»
โจวจิ่นเซ่อฟุบอยู่กับพื้น เสียงร่ำไห้ยังไม่หยุด ทว่าประกายในดวงตากลับฉายแววลำพองใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
สำเร็จแล้ว
ไม่นานนัก ฮวาหลีก็ถูกพาตัวเข้ามาในตำหนักฉือหนิง
วันนี้นางสวมชุดวังผ้าแพรสีเขียวอ่อนเรียบ ๆ คลุมทับด้วยผ้าโปร่งสีฟ้าน้ำ ใส่ปิ่นพู่ดอกไม้ไว้บนศีรษะเพียงชิ้นเดียว ดูเรียบง่ายและอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง
นางงดงามอยู่แล้ว ครั้นก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาในเวลานี้ ก็ยิ่งดูบอบบางอ่อนช้อยและน่าทะนุถนอม
นางยังยืนไม่ทันมั่นคง ก็ได้ยินไทเฮาตวาดเสียงกร้าว «คุกเข่า!»
ก่อนมา ฮวาหลีรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว จึงสงบนิ่งอยู่ในใจ
ทว่าบนใบหน้ากลับแสดงท่าทีหวาดหวั่นอย่างยิ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างเรียบร้อย «หม่อมฉันไม่ทราบว่าทำผิดสิ่งใด ถึงทำให้ไทเฮาทรงกริ้วเพคะ»
«เจ้าไม่รู้หรือ?» ไทเฮาแค่นเสียงเย็น พลางชี้หน้านาง «เราขอถามเจ้า เจ้าเคยบังคับให้เหล่าอนุชายาดื่มยาคุมกำเนิดหรือไม่?»
ฮวาหลีมีสีหน้างุนงง ราวกับถูกใส่ร้ายอย่างแสนสาหัส น้ำตาคลอเอ่อขึ้นในดวงตา
«ขอไทเฮาทรงโปรดพิจารณาด้วยเพคะ! หม่อมฉันไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้เลย! ในฐานะพระชายารัชทายาท หม่อมฉันปรารถนาเพียงให้ฝ่าบาทมีทายาทสืบสกุลโดยเร็ว แล้วจะทำเรื่องชั่วช้าที่ทำลายสายเลือดราชวงศ์เช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ!»