หกเดือนต่อมา ในช่วงเหมันต์อันหนาวเหน็บ ท้องของฮวาหลีเริ่มเจ็บครรภ์
วันนั้น ฟ้ายังไม่ทันสาง วังหลวงก็วุ่นวายไปหมดแล้ว
ด้านนอก หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ปกคลุมทั่วฟ้าและผืนดิน ราวกับจะฝังเมืองหลวงทั้งเมืองไว้ใต้สีขาวโพลน
ใต้ชายคาตำหนักเฉิงเฉียน โคมแดงถูกหิมะปกคลุมเป็นชั้น แสงโคมที่ส่องออกมาจึงเจือความหนาวเหน็บและวังเวงอยู่หลายส่วน
ทว่าภายในห้องคลอดกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
ถ่านไฟลุกโชนจนร้อนระอุ ไอร้อนแผ่กระจายออกมาเป็นระลอก ผสมกับกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนอบอ้าวแทบหายใจไม่ออก
จักรพรรดิเสวียนชิงยืนอยู่หน้าห้องคลอด มือไพล่หลัง ทอดสายตามองหิมะที่โปรยปรายเต็มฟ้า
เดิมทีเขาเป็นคนที่ไม่กลัวความหนาวที่สุด
แต่ยามนี้ เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของสตรีด้านในดังขึ้นเรื่อย ๆ มือที่ไพล่อยู่ด้านหลังกลับสั่นไหวเล็กน้อย
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเหล่านั้นประหนึ่งเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าผ่านประตูที่กั้นอยู่
ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นจากส่วนลึกที่สุดในใจ ค่อย ๆ แผ่ซ่านทีละน้อย เข้าครอบงำหัวใจทั้งดวงของเขา
พลันนั้นเขาก็ตระหนักว่า ตนกำลังหวาดกลัว
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาหวาดกลัวถึงเพียงนี้
แต่ก่อนเขามุ่งมั่นแสวงหามรรคา ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่เคยใส่ใจแม้แต่ความเป็นความตาย
ทว่ายามนี้ เขากลับกลัวว่านางจะจากไปเช่นนี้
สตรีที่นอนอยู่หลังประตูบานนั้นกลายเป็นห่วงเดียวในโลกมนุษย์ของเขา
เพราะรักจึงเกิดความกังวล เพราะรักจึงเกิดความหวาดกลัว
ท้ายที่สุด เขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี