ปรมาจารย์หูคัดค้านอย่างสุดตัวที่จะให้มู่เฟิงหัวออกไปเสี่ยงด้วยตัวเอง
"ไม่ได้! ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!" ปรมาจารย์หูแทบจะกระโดดขึ้นมา "ตระกูลหนานกงมีพละกำลังแข็งแกร่ง พวกเขาไปเอามาเองต้องไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เจ้าไปไม่ได้นะ! เจ้าเป็นหมอเซียน และเจ้ายังเด็กนัก! มันอันตรายเกินไป อันตรายเกินไปจริง ๆ!"
ส่วนมู่อวี้โจวกลับเงียบงัน
ปรมาจารย์หูร้อนรนจนหนวดเครากระตุก เขย่าหัวไหล่มู่อวี้โจว "เฒ่ามู่ เจ้าพูดอะไรหน่อยสิ!"
มู่อวี้โจวถอนหายใจยาวช้า ๆ มองมู่เฟิงหัว พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ผู้อาวุโสก็จะสนับสนุนการตัดสินใจของเจ้า ข้าจะเพิ่มกำลังคนไปปกป้องเจ้า เจ้าต้องรับประกันความปลอดภัยของตัวเองให้ได้ ผู้อาวุโสจะรอให้เจ้ากลับมา"
ปรมาจารย์หูคาดไม่ถึงเลยว่ามู่อวี้โจวจะพูดเช่นนี้ ถึงกับยินยอมให้มู่เฟิงหัวทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้
มู่เฟิงหัวพลังไม่สูงส่ง แถมยังเด็กนัก และนางก็สำคัญต่อสกุลมู่เพียงใด จะเอาตัวไปเสี่ยงเพื่อเรื่องของผู้อื่นได้อย่างไร?
มู่เฟิงหัวส่ายหน้า "ท่านผู้อาวุโส คนมากเกินไปกลับไม่สะดวกต่อการดำเนินการ ท่านวางใจเถิด ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่ สกุลหนานกงคงจะส่งคนมาช่วย ข้าจะคัดเลือกคนที่จะไปด้วยกันเอง"
มู่อวี้โจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า
ปรมาจารย์หูอยากจะกัดปกคอเสื้อตัวเอง
ถึงกับพยักหน้า?
เฒ่ามู่นี่หัวสมองมึนงงไปแล้วหรือ?
หรือถูกอะไรกระตุ้นมา?
หลังจากมู่เฟิงหัวได้รับความยินยอมจากมู่อวี้โจวแล้ว ก็ไปหาท่านน้าเล็กมู่เทียนเย่ ในการไปคุกทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ นางต้องใช้สมบัติเวทช่วย เพื่อลดทอนอันตราย