หลงเทียนฟางแกล้งอ้อมค้อมว่า "รอให้บรรพชนมาเจอก่อนแล้วพวกเจ้าจะไม่รู้เองหรือ?"
พูดจบหลงเทียนฟางก็ไม่เปล่งวาจาอีก ทั้งก้มหน้าเดินนำไปข้างหน้า
มู่เฟิงหัวและพวกตามหลังไป ระหว่างทางก็ชื่นชมทัศนียภาพโดยรอบไปด้วย
ต้องยอมรับว่าทัศนียภาพของหุบเขาผานหลงสวยงามจนแทบห้ามใจ ดอกไม้วิเศษและหญ้าหายากกางขยายดุจผ้าแพรปักลวดลาย ป่าไม้ซ้อนชั้นถูกย้อมด้วยสีเขียวขจีและทองอร่ามลึกตื้นต่างกัน ธารน้ำไหลรี่ ใสสะอาดจนมองเห็นพื้นก้น เลี้ยวลี้หลบไหลผ่านก้อนหินและรากไม้ ราวกับแผ่นดินทุกตารางนิ้วถูกแกะสลักอย่างประณีต เทียบกับที่พำนักลี้ลับใดที่พวกเขาเคยเห็นมา ที่แห่งนี้ยิ่งดูราวกับดินแดนเทพอันถูกทิ้งหลงเหลือไว้บนโลกมนุษย์
และเขตต้องห้ามของเผ่ามนุษย์มังกร กลับซ่อนตัวอยู่หลังป่าไม้อันงดงามนี้ — นานาบ่อน้ำพุร้อน ไม่มีทหารเกรียงไกรเฝ้ารักษา ไม่มีศาลบรรพชนอันสง่างาม แม้แต่สัญลักษณ์ใด ๆ ที่จะเตือนผู้มาเยือนว่าก้าวเข้าสู่สถานศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่มีเลย