หลงเทียนฟาง งงงวย "วิชาโกงเล็กน้อย? จะโกงได้แค่ไหน?"
มู่เฟิงหัว เอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเล "จริง ๆ แล้วคำว่าโกงก็ไม่ค่อยถูกนัก น่าจะว่าโหดร้ายมากกว่า ก็คือจะสร้างภาพลวงตาที่เหมาะกับนิสัยและวิถีการดำเนินชีวิตของแต่ละคน ให้พวกเขาสูญเสียร่างกายที่แกร่งกล้าและชีวิตอันยืนยาวไปภายในภาพลวงตานั้น แล้วได้ประสบกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นจริงหลังจากออกไป"
หลงเทียนฟาง ไม่เข้าใจ "ตรงไหนที่มันโหดร้าย? อยากออกไปก็ต้องจ่ายราคา มีได้ก็ต้องมีเสีย มันก็ปกติธรรมดาไม่ใช่หรือ?"
มู่เฟิงหัว อธิบาย "มันไม่ง่ายอย่างนั้น ภาพลวงตาแบบนี้จะขุดคุ้ยความปรารถนาในห้วงลึกของหัวใจมนุษย์ออกมา ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาที่ให้รู้สึกถึงการสูญเสียร่างกายแกร่งกล้าและชีวิตอันยืนยาวแล้วอยู่อย่างสงบสุขเท่านั้น เช่น การไม่อาจอยู่เคียงข้างผู้เป็นที่รักไปตลอดไป หรือการเจอเรื่องที่ตนเองทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่จ้องมองมันเกิดขึ้นต่อหน้า โดยเฉพาะผู้ที่ไร้พรสวรรค์ในการบำเพ็ญ เมื่อกลับเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วจะมีชีวิตไม่ถึงร้อยปี คนในเผ่าของพวกเจ้าจะยอมรับได้จริงหรือ?
บางคนอาจใฝ่ฝันถึงโลกภายนอกมากจนปากว่ายอมรับได้ แต่พอถึงคราวจริง อาจเสียใจอยู่ในใจก็เป็นได้
ดังนั้นภาพลวงตานี้จึงทำให้สิ่งที่หัวใจของคนในเผ่าเจ้าปรารถนาที่สุดกลายเป็นความจริง ให้พวกเขาได้รับรู้ด้วยตนเอง
แต่ข้าก็ห่วงว่าบางคนหัวใจมั่นคงไม่พอ เมื่อประสบภาพลวงตานี้อาจพังทลายลง"
มู่เฟิงหัว รู้ว่าการเลือกบางอย่าง จำเป็นต้องคาดการณ์ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดไว้ล่วงหน้า
ประมุขเผ่าและเจ้าเมืองฟังถ้อยคำนี้แล้วต่างเงียบงันลง