/>A}เสียงกึ่งชราไม่ได้ตอบโต้ถ้อยคำของมู่หานเฟิงแต่อย่างใด
สายลมอ่อนโยนหมุนวนรอบมู่เฟิงหัวหนึ่งรอบ แล้วหัวเราะเบา ๆ "ผู้มีบุญวาสนา เจ้าจงไปเถิด ช่วยข้าค้นหาคำตอบหนึ่ง"
มู่หานเฟิงได้ยินดังนั้น ใจหดหู่ตึงเค้งขึ้นทันที รีบเอ่ยอย่างเร่งร้อง "ไปที่ไหน? เจ้าจะพี่สาวข้าไปที่ไหน? ข้าจะไปด้วย!"
"ไปเถิด เจ้าก็จงไปด้วย"
เสียงกึ่งชราหัวเราะเบา ๆ แล้วชั่วขณะถัดมา มู่เฟิงหัวรู้สึกมืดสนั่นขึ้นต่อหน้าตา และก็หมดสติไปเช่นนั้น
เมื่อมู่เฟิงหัวฟื้นคืนความรู้สึก นางรู้สึกราวกับถูกสิ่งใดห้อมล้อมไว้ อบอุ่นแต่แคบคับ ดุจดั่งถูกยัดเข้าไปในดักแด้ที่ไม่มีช่องระบายอากาศ นางอยากลืมตา แต่กลับพบว่าเปลือกตาหนักอึ้งดุจดั่งถูกหล่อด้วยตะกั่ว นางอยากขยับนิ้วมือ แต่กลับพบว่าแขนขาตนเองเตี้ยสั้นอย่างไม่น่าเชื่อ ขดตัวพับไว้ข้างลำตัว จนไม่อาจเหยียดตรงได้เลย
ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่มือ
นางพยายามขดตัวเล็กน้อย ปลาย "มือ" ของนางก็แผ้วออก เผยให้เห็นเนื้อเยื่อนุ่มนวลภายในที่ยังเล็กฉ่ำ มีคราบเหนียวเล็กน้อย
นี่คือ... กรงเล็บ?
แล้วน้องชายล่ะ? มู่เฟิงหัวรีบปลดปล่อยจิตเทพออกไปเพื่อสำรวจการมีอยู่ของน้องชายทันที
แล้วนางก็พบว่ารัศมีที่จิตเทพของนางสำรวจได้นั้นแคบเล็กนิดเดียว แต่ก็เพียงพอแล้ว
เพราะนางสำรวจพบร่องรอยที่คุ้นเคย ร่องรอยนั้นอยู่เพียงเคียงข้างนาง
แล้วนางใช้จิตเทพ "มอง" อย่างพิศวง จึงเห็นสิ่งเล็ก ๆ ที่ขดอยู่เคียงข้างนาง
น่าขยะแขยงจริง...
เมื่อมู่เฟิงหัวเห็นสิ่งเล็ก ๆ ที่แฝงกลิ่นอายของน้องชายนั้น ปฏิกิริยาแรกของนางก็เป็นเช่นนี้