มู่เฟิงหัวตะลึงงัน มองดูชายชราสองคนต่อยตีกันโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ท่านน้าเล็กมู่เทียนเย่ยืนโบกมืออยู่ข้าง ๆ เร่งห้ามอย่างร้อนรน "หยุดก่อน พ่อ ท่านอาจารย์ หยุดเถอะขอรับ"
ชายชราทั้งสองทำเป็นหูทวนลม กลับชกต่อยกันหนักกว่าเดิม
ปรมาจารย์หูคว้าผมของมู่อวี้โจว มู่อวี้โจวก็แหย่ลูกตาของปรมาจารย์หู ปรมาจารย์หูหันมาแทงตาของมู่อวี้โจว มู่อวี้โจวก็ไปกระชากเคราอันล้ำค่าที่สุดของปรมาจารย์หู
ผู้อาวุโสทรงคุณธรรมชื่อเสียงโด่งดังสองคน ตอนนี้กลับไม่ต่างอะไรกับพวกนักเลงหัวไม้ ต่อสู้กันไม่มีแบบแผน ไร้ซึ่งภาพลักษณ์ น่าอนาถใจจนไม่อาจมองตรง ๆ
มู่เทียนเย่ตะโกน "หยุดก่อน หยุดก่อน เฟิงหัวกับหานเฟิงมาถึงแล้ว"
ได้ยินดังนั้น ชายชราทั้งสองก็ปล่อยมือในที่สุด ต่อหน้าหลานรักทั้งสองคน พวกเขายังต้องรักษาภาพลักษณ์อยู่บ้าง อีกทั้งพาลูกหลานเสียคนก็ไม่ดี
ทั้งสองปล่อยมือแล้วก็กลอกตาใส่กันหนึ่งที ก่อนจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ แล้วสวมรอยยิ้มอ่อนโยนมองไปทางมู่เฟิงหัวและมู่หานเฟิง เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วจนผู้พบเห็นได้แต่อ้าปากค้าง
"เฟิงหัว หานเฟิง พวกเจ้ากลับมาแล้ว"
"เฟิงหัว หานเฟิง พวกเจ้ากลับมาแล้ว"
โดยมิได้นัดหมาย กลับเอ่ยปากพร้อมกัน
พูดจบ ทั้งคู่ก็ประสานสายตากลอกตาใส่กันอีกครั้งหนึ่ง แถมไม่พูดถึงเหตุผลที่พวกเขาทะเลาะกันด้วย
"ท่านปู่ ท่านอาจารย์ปู่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ/เจ้าค่ะ" มู่เฟิงหัวอุ้มหนานกงจวีอยู่ ไม่สะดวกคารวะ ทำได้เพียงโค้งตัวเล็กน้อย
มู่หานเฟิงก็กล่าวคำเดียวกัน ค้อมตัวคารวะอย่างนอบน้อม