มู่หานเฟิงใช้กระบี่เดียวสังหารผู้ถูกเนรเทศสองคนได้ในพริบตา ก่อนแหงนหน้ามองไปยังขอบฟ้าด้านไกล
มู่เฟิงหัวในเวลานั้นก็รับรู้ถึงความผิดปกตินั้นเช่นกัน นางขมวดคิ้วมองไปยังแผ่นฟ้าเบื้องไกล
เบื้องนั้น ไอดำมืดพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าเห็นได้ด้วยตาเปล่า หนาแน่นจนแทบจับตัวเป็นเสาสีดำขนาดมโหฬาร
"นั่นมันอะไร..." มู่เฟิงหัวขมวดคิ้วมองภาพนั้น ไอมารที่หนาแน่นเช่นนั้นส่งผ่านความรู้สึกอัปมงคลมายังผู้พบเห็น
ดวงตาของมู่หานเฟิงเย็นเยียบวาบ เขากล่าวเสียงหนักแน่นว่า "นั่นคือ บรรดาลูกน้องข้าคนหนึ่งในอดีต สัญชาตญาณนี้ ผิดพลาดมิได้"
มู่เฟิงหัวตะลึงงัน แล้วพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า "ลูกน้องคนนี้ ไม่เหมือนอู๋อิงสุ่ย กับอ๋องมารเสวี่ยซื่อพวกนั้นสินะ"
มู่หานเฟิงมองไอดำที่พุ่งขึ้นสู่ฟ้าเบื้องไกล แววตายิ่งเย็นชาลงเรื่อยๆ "ใช่ คนนี้ข้าเป็นผู้เนรเทศด้วยมือของข้าเอง เขาเป็น...คนบ้า..."
"คนบ้า?" มู่เฟิงหัวพินิจพิจารณาคำสองคำนั้น เผ่ามารที่ทำให้น้องชายต้องให้คำตัดสินเช่นนี้ คงไม่ธรรมดา