"ตัวบ้าแปลกประหลาดที่เจ้าว่าน่ะ เป็นยังไง?" มู่เฟิงหัวถามน้องชาย
มู่หานเฟิงขมวดมุมปากแล้วกล่าวว่า "ตัวบ้านั้นชื่อฝานซิงเหย่ พรสวรรค์ของคนผู้นี้แปลกประหลาดนัก เจ้านั้นเปิดอาณาเขตได้ ใครที่อยู่ในอาณาเขตของเขา เงาจะถูกตรึงอยู่กับที่แยกออกจากร่าง เขาทำร้ายเงาได้ก็ทำร้ายร่างจริงได้ เมื่อครั้งที่เจ้านั้นมีพรสวรรค์เช่นนี้ สำหรับข้าก็เป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจนัก ปัญหาคือทันทีที่ลงมือรบ เขาไม่แยกมิตรศัตรู โจมตีทุกคนอย่างไร้การเลือกหน้า เจ้านี้โดยธรรมชาติโหดเหี้ยม หลงใหลการฆ่าฟัน หลงใหลเลือด เขาฆ่าทหารมารและนายพลมารตายเจ็บไปนับไม่ถ้วน ข้าจึงเนรเทศเจ้านั้นออกไป"
ความจริงแล้ว ตัวบ้านี่เคยลงมือต่อกรกับเขาครั้งหนึ่ง และถูกเขาฟาดฝ่ามือเดียวจนเกือบตาย จากนั้นเขาจึงเนรเทศตัวบ้านี่ออกไป มิฉะนั้นเขาย่อมเก็บเจ้านี้ไว้ใช้ให้สังหารฟันแทงจนทั่วแดนมาร สาเหตุที่แท้จริงนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเล่าละเอียดให้พี่สาวฟัง
มู่เฟิงหัวเคยได้ยินถึงพรสวรรค์คล้ายกันมาก่อน จึงไม่รู้สึกแปลกใจนัก
นางเพียงถามว่า "เจ้าข่มพรสวรรค์นี้ของเขาได้หรือ?"
มู่หานเฟิงบีบนิ้วเล่นแล้วกล่าวว่า "พูดว่าข่มนั้นไม่ค่อยถูกต้องนัก จะว่าไปก็คือ ร่างนี้ของข้า พรสวรรค์ของเขาไม่มีผล แต่ข้าไม่แน่ใจว่าร่างมนุษย์จะได้ผลหรือไม่ จึงต้องสลับร่างนี้ไปจัดการเจ้านั้นก่อน"
มู่หานเฟิงพูดจบ ก็ยิ้มออกมาอีกครั้งแล้วกล่าวว่า "เชื่อเถิดว่าเขาเห็นเจ้านายเก่ากะทันหัน ย่อมต้องต้อนรับและดีใจนักแน่ ๆ"
มู่เฟิงหัว: "……" ชื่นชมความสามารถของน้องชายที่พูดโกหกตาแหง ๆ เป็นที่สุด ต้อนรับอะไรกัน ดีใจอะไรกัน ประเมินแล้วเผ่ามารตนนั้นเห็นน้องชายเมื่อไร คงมีแต่ความสยอง