ฟ้าของแดนมารดำมืดหม่นไหม้ตลอดกาล เปี่ยมไปด้วยความอัดอั้นที่บรรยายไม่ถูก
จุดที่พลังส่งผ่านนำพามู่เฟิงหัวและมู่หานเฟิงมาปรากฏในแดนมารครั้งนี้ มิใช่สถานที่ที่มู่เฟิงหัวคุ้นเคย
เบื้องหน้าคือแผ่นดินกันดารรกร้าง อากาศยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเฟะ ปะปนกับกลิ่นกำมะถันจาง ๆ
"ที่นี่ที่ไหนกัน?" มู่เฟิงหัวขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงต่ำ ชายฉัพพระองค์ของนางปลิวไสวไปตามแรงลมเย็นยะของที่แห่งนี้
มู่หานเฟิงยืนอยู่เคียงข้างมู่เฟิงหัว ขมวดคิ้วมองแผ่นดินกันดารเบื้องหน้า แววตาวูบไปด้วยแง่คิด
"ที่นี่คือหุบเหวบาดาล สถานที่ที่ไอมารกันดารที่สุด และก็พิเศษที่สุด" มู่หานเฟิงเอ่ยจบก็หันมองมู่เฟิงหัว น้ำเสียงแทรกความห่วงใย "พี่สาว พี่รู้สึกไม่สบายตัวหรือไม่?"
มู่เฟิงหัวได้กินโอสถปลอมมารไปแล้วตั้งแต่ยามที่ผ่านเส้นทางที่ตราบัญชามารหมื่นเปิดออก
ขณะนี้นางมีเส้นผมสีหิมะขาวสนิท เบ้าตาแดงชาด ผิวกายขาวกว่าหิมะ รูปโฉมงดงามละเอียดอ่อน แม้แต่ใครเห็นต้องรู้ทันทีว่ามิใช่เผ่ามารธรรมดา
รูปลักษณ์ของมู่หานเฟิงก็ใกล้เคียงมู่เฟิงหัว ครั้งนี้ทั้งสองกินโอสถปลอมมารชนิดเดียวกัน