หลิงมั่วเยวียนจ้องมองมู่เฟิงหัวอย่างแน่วแน่ เสียงของเขาแฝงรอยยิ้มอ่อนโยนและความขอบคุณ "น้องเฟิงหัว ขอบคุณเจ้า"
มู่เฟิงหัวโบกมือ "ไม่เป็นไร การได้พบกันคือวาสนา"
"อืม การได้พบกันคือวาสนา" หลิงมั่วเยวียนก็ยิ้มเช่นกัน
หลิงเจ้าหมิงมองลูกชายของตนกับเด็กสาวตระกูลอื่นที่ยิ้มให้กัน แล้วเหลือบเห็นมือตัวเองที่ยังชูขึ้นเตรียมจะกอดลูก จึงค่อย ๆ วางมือลงเงียบ ๆ
ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตปริศนาตัวหนึ่งไหม้เกรียมดำกลิ้งเข้ามาที่เท้าหลิงเจ้าหมิง แล้วครางอ่อนแรง
"ช่วยมองข้าสักทีได้ไหม?"
"ช่วยมองข้าสักทีได้ไหม? มองข้า!"
หลิงเจ้าหมิงชะงัก ก้มลงมองก็เห็นอ๋าวอ๋าวทั้งตัวดำเป็นตอตะโก นอนราบกับพื้นแลบลิ้นหอบ ถึงลิ้นมันยังดำเกรียม ทั้งอนาถทั้งน่าสงสาร
เมื่อได้ยินเสียงอ๋าวอ๋าว มู่เฟิงหัวกับหลิงมั่วเยวียนก็มองตามมา
แล้วก็เห็นสภาพน่าเวทนาของอ๋าวอ๋าว ขนทั้งตัวของมันไหม้เกรียมดำกรอบ มันลุกขึ้นยืน สะบัดตัว ขนดำกรอบพวกนั้นก็ร่วงกราวลงมาเผยให้เห็นผิวหนังสีชมพูใต้ขน
เพียงชั่วพริบตา อ๋าวอ๋าวก็กลายเป็นหมาขนเกรียน
อ๋าวอ๋าวงงงัน มองดูขนดำที่ร่วงเต็มหญ้า กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
มันร้องโหยหวนแล้วเอาหัวพุ่งเข้าใส่ขาหลิงมั่วเยวียน "ข้าไม่อยู่แล้ว!"
ขนสีเงินขาวเงางามของมันหายไปแล้ว มันกลายเป็นหมาหัวล้าน! จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร? เว้นแต่จะมีของอร่อยมาเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ!
หลิงมั่วเยวียนตาไว มือไว คว้าตัวอ๋าวอ๋าวที่กำลังอาลัยอาวรณ์หมายเอาหัวกระแทกขา 'หาที่ตาย' ขึ้นมาปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "คราวนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก ลำบากเจ้าแล้ว เดี๋ยวให้เนื้อสัตว์ทะเล 5 ชิ้น"