มู่เฟิงหัวมองดูก้อนเมฆวิบัติบนฟ้าที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ใจก็รู้สึกเยือกเย็นขึ้นมา พลางตะโกนบอกหลิงเจ้าหมิงว่า "ท่านเจ้าสำนักหลิง ท่านฉิน ไป! เรารีบออกไปจากที่นี่เถอะ ท่านเจ้าสำนักหลิง ท่านสั่งให้ศิษย์ในสำนักอย่าเข้าใกล้ที่นี่เด็ดขาด พี่ศิษย์หลิงกับอ๋าวอ๋าวผนึกประสานกันอยู่ สายฟ้าบรรลัยกัลป์จึงรุนแรงกว่าหายนะสายฟ้าแก่นทองธรรมดา..."
มู่เฟิงหัวพูดไม่ทันจบ ก็เตะอ๋าวอ๋าวให้กลิ้งไปทางหลิงมั่วเยวียนแล้ว
"สายฟ้าบรรลัยกัลป์รุนแรงขนาดนี้ ก็เพราะมีเจ้าอยู่ด้วย ภัยพิบัติครั้งนี้เจ้าก็มีส่วนแน่ ๆ ไปช่วยรับหน่อย ฟ้าดินรับรู้ว่าพวกเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกัน จะไม่ฟาดซ้ำสองเท่าหรอก"
อ๋าวอ๋าวถูกมู่เฟิงหัวเตะจนกลิ้งไปหลายตลบบนพื้น มาหยุดอยู่ที่เท้าของหลิงมั่วเยวียนด้วยสีหน้างงงวย
จากนั้นมู่เฟิงหัวก็ลอยขึ้นกลางอากาศ คว้าคอเสื้อด้านหลังของน้องชายที่ยังเอาแต่แทะผลไม้ แล้วหนีออกจากที่นี่เป็นคนแรก
ท่านฉินและหลิงเจ้าหมิงตามไปติด ๆ หลิงเจ้าหมิงรีบเรียกศิษย์ใหญ่หลิงเลี่ยซาน สั่งให้รีบอพยพศิษย์
ทางด้านท่านหัวหน้าผู้อาวุโสเหมียวซิ่นฉือและเหมียวคังผิงยังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตูโถงใหญ่ เดิมทีกำลังสงสัยใคร่รู้ มองดูก้อนเมฆวิบัติที่ดำทะมึนอยู่เหนือหัว แต่กลับมองเห็นเจ้าสำนักเหยียบกระบี่บินออกมาจากทางด้านหลังโถงใหญ่
"ท่านเจ้าสำนัก!" ท่านหัวหน้าผู้อาวุโสอุทานเสียงหลง
"ไป รีบให้ศิษย์ทั้งหมดรีบออกห่างจากที่นี่เดี๋ยวนี้ หยวนเอ๋อร์กำลังบรรลุ ต้องเผชิญหายนะสายฟ้า!" ตอนนี้หลิงเจ้าหมิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น เขาสัมผัสได้ถึงเสียงสายฟ้าคำรามอยู่ในหมู่เมฆดำเหนือฟ้า หัวใจก็จมดิ่ง เขารู้ว่าหายนะสายฟ้าของบุตรชายครั้งนี้คงไม่ธรรมดา จะให้ศิษย์เข้าใกล้ถูกพลอยบาดเจ็บไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด
"หา?" ท่านหัวหน้าผู้อาวุโสเพียงอึ้งไปชั่วครู่ ก็รีบตั้งสติได้ รวดเร็วว่องไวคว้าตัวลูกชายที่ยังคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วตะโกนใส่หูลูกชายว่า "ได้ยินคำสั่งท่านเจ้าสำนักหรือยัง เร็วเข้า รีบไปบอกพวกพี่น้องศิษย์ให้รีบออกไปจากที่นี่"