ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า
เฉินโหย่วเกินกินอิ่มดื่มหนำ สำเริงสำราญจนดึกดื่นค่อยกลับ
สะใจ!
เถียนเหมยเสียเหมือนผืนดินที่ถูกไถจนยับเยิน เส้นผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง
มองกระดูกไก่กองโตบนโต๊ะแล้วกัดฟันต้มน้ำจนเดือด เทกระดูกไก่กลับลงหม้อ หั่นมันฝรั่งสองหัวใส่ลงไปตุ๋นจนสุก
เธอยกกระดูกไก่ตุ๋นมันฝรั่งกลับไปอย่างทุลักทุเล
ไอ้รากหญ้าเฉินโหย่วเกิน ไอ้สารเลว กระดูกไก่ชามเดียวทำเอาฉันต้องตั้งแปดรอบ
แทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว!
เฉินโหย่วเกินล้างมือ ยกไก่ป่าตุ๋นมันฝรั่งชามนั้นไปบ้านพ่อแม่
……
「เถียนเหมยเสีย แกนี่มันตัวซวย หญิงแพศยาที่ทำผัวตาย ทำไมถึงไปตั้งนาน? ไปทำอะไรที่บ้านไอ้รากหญ้านั่น?」
เถียนเหมยเสียเพิ่งก้าวเข้าประตู
หญิงชราหน้าบึ้ง ดวงตาเรียวเล็กเป็นสามเหลี่ยม ปากเหมือนปากคางคก ถามเสียงขุ่นด้วยสีหน้าดำทะมึน
「รากหญ้าให้ฉันฆ่าไก่แล้วก็ตุ๋นให้ จะตุ๋นไก่ป่าไม่ต้องใช้เวลาหรือไง?」
เถียนเหมยเสียอัดอั้นเต็มท้อง จึงตอบอย่างไม่สบอารมณ์
ยัยแก่หลิวหวังซื่อทำหน้าบึ้ง เตือนเสียงเข้มว่า 「แกนี่มันตัวซวย หญิงแพศยาที่ทำผัวตาย เป็นผู้หญิงเคราะห์ร้ายไร้ค่า วันแรกที่แต่งเข้าบ้านก็ทำลูกชายฉันล้มจนเป็นอัมพาตติดเตียงแล้ว!」
「แกนี่มันตัวซวย หัดอยู่นิ่ง ๆ ให้ดี ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่แกออกไปให้หิวตาย!」
「ยังไม่รีบยกเนื้อไก่มาอีก อยากให้ฉันหิวตายหรือไง?」
เถียนเหมยเสียกลั้นใจ วางชามลงบนโต๊ะ
ยัยแก่หลิวหวังซื่อจ้องชามตาเขม็ง แล้วยื่นมือคว้าทันที
「เนื้อ! ย่า หนูอยากกินเนื้อไก่…」
「เนื้อ ๆ…」
ต้าโสฺงกับเอ้อร์ถี่ ลูกสองคนของเถียนเหมยเสียยืนล้อมโต๊ะ ร้องไห้ตะโกน
ยัยแก่หลิวหวังซื่อไม่สนใจแม้แต่น้อย มือดำ ๆ ยื่นเข้าไปในชาม ดวงตาจับจ้องอยู่แต่เนื้อไก่
「เนื้อไก่! เหมยเสีย รีบยกเนื้อไก่มาให้ฉันชามหนึ่ง ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว…」
หลิวหม่านฝู ไอ้ไร้ค่าที่เป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเตา ตบเตียงพลางร้องลั่น
เฉินโหย่วเกินใช้ญาณในมิติสำรวจภาพตรงหน้า เห็นยัยแก่ตระกูลหลิว ไอ้พิการไร้ค่า และลูกหมาตัวน้อยเนรคุณ พุ่งเข้าหากระดูกไก่ในชามราวกับฝูงหมาหิวโซแย่งอาหาร
อดหัวเราะไม่ได้
ชาติที่แล้วตัวเองช่างไม่ได้เรื่องจริง ๆ
ถึงกับถูกพวกไร้ค่าบ้านนี้จับเอาไว้ ใช้แรงงานให้บ้านพวกมันทั้งชีวิต!
สุดท้ายยังถูกลูกชู้ขโมยทุกอย่างไปอีก!
……
「เถียนเหมยเสีย!」
เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นราวกับเสียงผี
ยัยแก่หลิวหวังซื่อใช้มือดำผอมคว้ากระดูกไก่ท่อนหนึ่ง ฟาดลงบนโต๊ะอย่างโมโห
มือดำ ๆ คว้าลงไปในชามอีกครั้ง คราวนี้ได้กระดูกไก่มาอีกกำมือ
ดวงตาของยัยแก่ลุกโชนด้วยโทสะ เธอตะโกนจนเสียงแหบพร่าว่า 「เถียนเหมยเสีย นังแพศยา ทำไมมีแต่กระดูกไก่? อยากให้กระดูกติดคอฉันตายหรือไง?」
「นังแพศยา ตัวซวย แกคิดทรยศ ไม่อยากอยู่กับหม่านฝูบ้านฉันแล้วหรือไง?
อยากให้ฉันกระดูกติดคอตาย อยากฆ่าหม่านฝู แล้วไปอยู่กับรากหญ้านั่นหรือไง?
ฉันบอกไว้เลยว่าอย่าหวัง! นังแพศยา แกทำลูกชายฉันขาหักจนเป็นอัมพาต แกต้องทำงานเยี่ยงวัวควายรับใช้ลูกชายฉันไปทั้งชีวิต!
เกิดมาก็เป็นคนของตระกูลหลิว ตายไปก็เป็นผีของตระกูลหลิว!」
เถียนเหมยเสียได้แต่ชี้แจงอย่างจนปัญญา 「แม่ เนื้อไก่ป่าถูกรากหญ้ากินไปแล้ว เขาให้มาแค่กระดูกพวกนี้ ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?」
ยัยแก่โกรธจัด กระทืบเท้าร้องว่า 「อะไรนะ? ไอ้รากหญ้าตัวซวยนั่น ไอ้คนไร้สำนึก มันกล้ากินเนื้อไก่ป่าของบ้านฉันได้ยังไง?」
「ก่อนหน้านี้เขาให้เนื้อไม่ใช่หรือ ทำไมคราวนี้ให้แต่กระดูก?」
「ใครก็ได้มาช่วยที จะฆ่ากันแล้ว! ไอ้รากหญ้านั่นคิดใช้กระดูกไก่ฆ่าคนตระกูลหลิว ปล้นทรัพย์ฆ่าคน แล้วยังมาล่อลวงลูกสะใภ้ฉันอีก!」
「ชดใช้เงินมา! รีบไปตามหัวหน้าทีมหวังโหย่วเถียนมา ไอ้เดรัจฉานเฉินโหย่วเกินต้องชดใช้!」
「แม่ ยังจะกินไหม?」
เถียนเหมยเสียถามอย่างจนใจ
「กินสิ! กระดูกไก่ก็ยังมีเนื้อ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่กิน」
หลิวหวังซื่อยื่นมือคว้ากระดูกไก่จากชาม แล้วดูดเนื้อที่ติดกระดูกอย่างตะกละตะกลาม เคี้ยวกระดูกกร้วม ๆ ก่อนจะดูดไขกระดูก
ดวงตาเรียวเล็กเป็นสามเหลี่ยมหรี่ลงอย่างพึงพอใจ
เถียนเหมยเสียมองมือดำ ๆ ของหลิวหวังซื่อที่คุ้ยไปมาในชามแล้วแทบอาเจียน
เธอรีบหยิบชามมาสองใบ แบ่งให้ลูกทั้งสองคนคนละชาม
จากนั้นก็ตักให้หลิวหม่านฝู สามีที่เป็นอัมพาตติดเตียงอีกชาม
「เนื้อ! รีบเอาเนื้อไก่มาให้ฉัน!」
หลิวหม่านฝู สามีไร้ประโยชน์ที่เป็นอัมพาตติดเตียง จ้องชามในมือเถียนเหมยเสียตาเขม็ง
เถียนเหมยเสียนึกถึงไอ้เดรัจฉานรากหญ้าคนนั้นที่ขุดไถนาอย่างบ้าคลั่งราวกับควายเถื่อน เมื่อหันมาเห็นไอ้ไร้ค่าตรงหน้า ความขุ่นเคืองก็พลุ่งขึ้นในใจ เธอโยนชามลงบนเตียงเตา
ฉันอยู่บ้านตระกูลหลิวต่อไปเพื่ออะไรกันแน่?
หลิวหม่านฝูไม่สนใจเลยว่าเถียนเหมยเสียจากไปแล้ว เขายื่นคอยื่นปากเข้าไปในชาม เคี้ยวกระดูกไก่ข้างในอย่างตะกละตะกลาม
……
เฉินโหย่วเกินใช้ญาณสำรวจ เห็นพวกตระกูลหลิวที่เหมือนฝูงหมูแย่งกันแทะกระดูกไก่
บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา
รอดูไปเถอะ วันดี ๆ ยังรออยู่ข้างหน้า
สิ่งที่พวกแกติดค้างฉันในชาติที่แล้ว ฉันจะทวงคืนให้หมด
ยัยแก่หลิวหวังซื่อ หลิวหม่านฝู ลูกหมาตัวน้อยเนรคุณหลายคน เถียนเหมยเสีย เถียนเหมยอวี้ เจ้าหน้าที่ประจำทีมหวังอะไรสักอย่าง แล้วก็หัวหน้าทีมหวังโหย่วเถียนไอ้เวรนั่น!
พวกแกคอยดูไว้!
ชาตินี้ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้!
……
เฉินโหย่วเกินถือไก่ป่ามาถึงบ้านพ่อแม่
「ยังรู้จักพ่อแม่อยู่ด้วยหรือไง?」
พ่อเฉินมองเฉินโหย่วเกินที่ยกชามเนื้อไก่มา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประชด
แม่เฉินทำหน้าบึ้ง แสร้งทำงานต่อโดยไม่สนใจเขา
พ่อแม่ทั้งสองยังอายุไม่ถึง 50 ปี แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ผมหงอกขาวขึ้นเป็นกระจุก ดูแก่กว่าคนในเมืองวัย 60 กว่า ๆ ในชาติหน้าเสียอีก
หลานชายที่พ่อแม่ทั้งสองทุ่มเทเลี้ยงดูด้วยแรงกายแรงใจกลับเป็นลูกชู้ มันขนทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเฉินหนีไป ทั้งยังตัดสายสืบสกุลของบ้านเฉิน
ก่อนสิ้นใจ พ่อแม่ทั้งสองร่ำไห้ ตายตาไม่หลับ
เฉินโหย่วเกินน้ำตาไหลพราก
เขาคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะให้พ่อแม่
「พ่อ…แม่…ผมผิดไปแล้ว!」