เฉินโหย่วเกินทรุดเข่าลงโขกศีรษะ ร้องไห้ยอมรับผิดกะทันหัน จนพ่อกับแม่เฉินทำอะไรไม่ถูก
ทั้งสองมองหน้ากัน ลูกชายเป็นอะไรไป?
หรือไปก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว?
ทั้งคู่กังวลอยู่ในใจ แต่ยังทำหน้าขรึม ไม่แสดงท่าทีใด ๆ
ลูกชายคนนี้สติไม่ดี เถียนเหมยเสียผายลมออกมายังหอม สำหรับพี่น้องตระกูลเถียนแล้ว เขาทำได้ทุกอย่าง
พวกเขาทั้งตีทั้งด่า ถึงกับเรียกลูกเขยทั้งสี่คนไปบุกตระกูลหลิว ก็ยังไม่ได้ผล ไอ้คนไม่ได้เรื่องนี่กลับเป็นคนแรกที่ออกมาคัดค้านพวกเขา พอถูกบีบหนักเข้าก็ขู่จะฆ่าตัวตาย
ใจพวกเขาตายด้าน หมดหวังไปแล้ว
ทำได้แค่แยกบ้านตัดขาดกัน ราวกับไม่เคยมีลูกชายคนนี้
เฉินโหย่วเกินมองพ่อแม่ที่นิ่งเงียบ ทั้งดีใจทั้งเสียใจปะปนกัน
พ่อแม่คงเสียใจจนหมดหวังแล้ว ไม่กล้าคาดหวังอะไรจากเขาอีก
แต่ไม่เป็นไร พวกเขายังมีชีวิตอยู่! แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว!
ชาติก่อน พ่อแม่ตายไปทั้งที่ยังคับแค้นใจ หลับตาไม่ลง
ชาตินี้ เขาจะไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวังอีกเป็นอันขาด จะทำให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เฉินโหย่วเกินพูดทั้งน้ำตา «พ่อ แม่ ผมผิดไปแล้ว!
ผมรู้ว่าเถียนเหมยเสียคอยหลอกให้ผมทำงานเยี่ยงวัวควาย เพื่อไปช่วยตระกูลหลิวลากเลื่อน
เถียนเหมยเสียหลอกผมด้วยคำพูดลอย ๆ ว่าจะยกน้องสาวให้ผมแต่งงาน แค่ต้องการให้ผมเลี้ยงดูคนตระกูลเถียน!»
«ตอนนี้ผมได้สติแล้ว จะไม่โง่อีกแล้ว!»
«อะไรนะ? พูดจริงเหรอ?»
แม่เฉินเซียวซิ่วลี่ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น เผลอร้องออกมา
เฉินโหย่วเกินเงยหน้าขึ้น มองแม่ที่กำลังดีใจ แล้วพูดทั้งน้ำตา «แม่ จริงครับ!»
«เถียนเหมยเสียก็แค่แม่ม่ายใจดำคนหนึ่ง
ในสายตาของหล่อน ผมยังสู้คนที่ไปอาศัยบ้านช่วยทำงานไม่ได้เลย อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ยังได้เข้าไปอยู่ในบ้านหล่อน แถมยังมีลูกได้»
«แต่ผมไม่ได้อะไรเลย»
«ดี ดีแล้ว!»
เมฆหม่นบนใบหน้าแม่เฉินหายวับไป นางดึงเฉินโหย่วเกินขึ้นมา พลางเช็ดน้ำตา
«กลับตัวได้ก็ดีแล้ว! กลับตัวได้ก็ดีแล้ว!
ในที่สุดลูกก็ได้สติสักที»
«ตาเฒ่าเฉิน ลูกกลับตัวแล้ว รีบพูดอะไรบ้างสิ... นั่งบื้ออยู่ทำไม?»
พ่อเฉินดีใจจนมือสั่น แต่ยังวางท่าคนเป็นพ่อ ทำหน้าขรึมถามว่า «ได้สติจริงเหรอ?»
เฉินโหย่วเกินมองพ่อที่ยังหนุ่มและแข็งแรง พลันนึกถึงชาติก่อน ตอนพ่ออยู่บนเตียงคนป่วยคว้ามือเขาไว้ด้วยความไม่ยินยอม หลั่งน้ำตาโดยไร้คำพูด ก่อนตายไปทั้งที่ยังคับแค้น
เฉินโหย่วเกินพยักหน้าทั้งน้ำตา «พ่อ ผมได้สติแล้ว!»
«ดูสิ เถียนเหมยเสียมาขอไก่ถึงบ้าน ผมก็ไม่ให้
ผมไล่หล่อนไป ต่อไปจะไม่ให้อะไรหล่อนอีกแล้ว!»
«อย่างนี้สิถึงจะดี! ดีแล้ว!»
แม่เฉินเซียวจินอวี้เช็ดน้ำตา พลางพยักหน้าซ้ำ ๆ
พ่อเฉินต้าซานทำหน้าขรึม พยักหน้าพลางกล่าวว่า «คิดให้ดีแล้ว กลับตัวได้ก็ดี!
ต่อไปจะทำอะไรต้องใช้สมองบ้าง!
อย่าแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้ จนไม่รู้ว่าใครใกล้ชิดใครห่างเหิน!»
เฉินโหย่วเกินยิ้มทั้งน้ำตา «พ่อ ผมเข้าใจแล้ว!
มีแค่พ่อแม่กับพี่สาวทั้งห้าคนเท่านั้นที่เป็นญาติแท้ ๆ ของผม!
คนอื่นเป็นคนนอกทั้งนั้น!
ต่อให้คนนอกพูดเพราะแค่ไหน พอถึงเวลาสำคัญ ก็มีแต่พวกพ่อนี่แหละที่จะช่วยผมจริง ๆ»
ใบหน้าขรึมของเฉินต้าซานคลายเป็นรอยยิ้มในที่สุด เขาพยักหน้ากล่าวว่า «อืม!
ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่บ้านปู่ใหญ่กับบ้านปู่รองก็เป็นพวกเดียวกัน
ลูกอยู่คนเดียว ยังไงก็ต้องพึ่งพาพวกพี่น้อง...»
เฉินต้าซานชี้แนะ
ปู่ใหญ่กับปู่รองเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินต้าซาน
ลูกพี่ลูกน้องพวกนี้ของเฉินโหย่วเกินนับเป็นญาติห่างกันถึงสี่ชั่วคนแล้ว
แต่ตระกูลเฉินของเฉินโหย่วเกินมีลูกชายสืบตระกูลเพียงคนเดียวมาสามรุ่น ลูกพี่ลูกน้องที่ห่างกันสี่ชั่วคนจึงยังเป็นพี่น้องที่ใกล้ชิดที่สุด
เฉินโหย่วเกินรู้ว่าพ่อพูดถูก
ชาติก่อน ถ้าพวกพี่น้องไม่ย้ายออกไปกันหมด เหลือเขาอยู่ในหมู่บ้านคนเดียว พวกสัตว์นรกตระกูลเถียนก็คงไม่กล้าบุกเข้าบ้านแล้วโยนเขาออกไปปล่อยให้หนาวตาย
เฉินโหย่วเกินพยักหน้า «พ่อ ผมเข้าใจแล้ว... ผมจะรักษาความสัมพันธ์กับพวกพี่น้องให้ดี»
เฉินต้าซานกำลังจะพูดต่อ
แม่เฉินขัดขึ้น «ตาเฒ่า ยังจะพูดจู้จี้อะไรอีก? บ่นไม่เลิกเลย»
«ลูกอุตส่าห์กลับตัวได้ เข้าใจความแล้ว รู้จักกตัญญูต่อพ่อแม่ นี่เป็นเรื่องดี
รีบเอาชามตะเกียบมาวาง แล้วเอาเหล้าเซาเตาจื่อขวดนั้นออกมา ดื่มกับลูกสักหน่อย»
เฉินต้าซานยิ้ม «ได้!
วันนี้พ่อลูกดื่มให้หมดขวดกัน!»
...
ไม่นานกับแกล้มและเหล้าก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ
ทั้งสามคนกินดื่มไปคุยกันไปอย่างมีความสุข
ความขัดแย้งที่สะสมมาหลายปีจนถึงขั้นแยกบ้านตัดขาดกัน พูดให้ชัดก็คือเฉินโหย่วเกินทำตัวไม่ได้เรื่อง หลงใหลเถียนเหมยเสีย
พ่อแม่เฉินแยกบ้าน ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการลูกชาย แต่กลัวว่าเขาจะโง่จนยกสมบัติที่มีอยู่ไม่มากให้เถียนเหมยเสีย แล้วหมดอนาคตไปจริง ๆ
พอพูดกันรู้เรื่อง ความเข้าใจผิดก็คลี่คลาย ครอบครัวกลับมาสุขสันต์กลมเกลียว
«พ่อ ขอผมยืมปืนหน่อยได้ไหม»
เฉินโหย่วเกินอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอารมณ์ดีเอ่ยปาก
เฉินต้าซานมีปืนเล็กยาวโมซิน-นากันของแท้จากโรงงานในสหภาพโซเวียต ชายชราหวงมันราวกับแก้วตาดวงใจ
เฉินโหย่วเกินมีแค่ปืนแก๊ปกระบอกเดียว
ถ้าจะเข้าป่าล่าสัตว์ ไม่มีปืนดี ๆ สักกระบอกคงไม่ได้
...
เฉินโหย่วเกินพูดจบ
เพี๊ยะ!
เฉินต้าซานสีหน้าเปลี่ยน เขาฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะ
«ไอ้ลูกไม่รักดี แกจะมาหลอกเอาปืนฉันอีกแล้วใช่ไหม?»
«พี่ชายเถียนเหมยเสียจะไปล่าสัตว์ แล้วฉันล่าสัตว์ไม่ได้หรือไง? แกเอาปืนให้เขาแล้วฉันจะใช้อะไร? คนในบ้านจะกินจะดื่มอะไร?»
เฉินต้าซานตบโต๊ะ ตวาดด้วยความโมโห
«ไม่ใช่นะ... ผมไม่ได้...»
เฉินโหย่วเกินรีบอธิบาย
เมื่อก่อนเขาเคยคิดจะเอาปืนล่าสัตว์ไปให้เถียนเหมยเสียลับ ๆ
เรื่องนั้นทำให้เฉินต้าซานไล่เขาออกจากบ้าน แยกบ้านตัดขาดกัน
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ
เขาอยากเริ่มต้นเป็นคนใหม่ต่างหาก
«พ่อ ฟังผมอธิบายก่อน...»
«ไสหัวไป! ออกไปจากบ้านฉันเลย ฉันไม่มีลูกโง่ ๆ อย่างแก เลี้ยงหมาสักตัวยังดีกว่าเลี้ยงแก...»
«พ่อ คราวนี้ผมพูดจริง... แม่ ช่วยบอกให้พ่อใจเย็น ๆ ฟังผมอธิบายก่อน ผมจะเข้าป่าล่าสัตว์ หาเงินเลี้ยงครอบครัว แล้วกตัญญูต่อพ่อแม่จริง ๆ!»
«ฉันจะไปล่าพ่อแกสิ กตัญญูบ้านแกสิ...»
เฉินต้าซานไม่ฟังคำอธิบายสักนิด คว้าไม้คานขึ้นมาไล่ตี
เฉินโหย่วเกินกลิ้งคลุกคลานหนีออกจากบ้าน
แม่เฉินก็ยังสงสัยเขาเช่นกัน นางปวดใจจนร้องไห้พลางว่า «ลูกเอ๊ย ได้สติสักทีเถอะ! ลูกยังพูดเองเลยว่าเถียนเหมยเสียหลอกลูก เห็นลูกเป็นลาเป็นหมา...»
...
«ตาเฒ่า ลูกจะได้สติจริง ๆ ก็ได้หรือเปล่า? ฟังที่เขาพูดสิ เขามองออกแล้วว่าเถียนเหมยเสียเป็นแม่ม่ายใจดำ
บางทีคราวนี้เขาอาจอยากไปล่าสัตว์จริง ๆ ก็ได้...»
ในบ้านเก่าตระกูลเฉิน แม่เฉินเอ่ยอย่างกังวล
«ฉันไม่สนว่าเขาจะได้สติจริงหรือแกล้งทำ ยังไงก็ไม่มีทางให้ปืนเด็ดขาด อยากได้ชีวิตฉันก็เอาไป!»
เฉินต้าซานดื่มเหล้าดับกลุ้มอึกหนึ่ง ตอบเสียงอู้อี้
«ถ้า... ถ้าเขาอยากเข้าป่าล่าสัตว์จริง ๆ ล่ะ?»
«ไม่มีปืน เขาก็ไม่กล้าเข้าไปในป่าลึกหรอก
เดินวนอยู่แถวชายป่าก็ไม่ตายแล้ว!»
«บรรพบุรุษตระกูลเฉินคุ้มครองด้วยเถอะ ผู้เฒ่าทั้งหลายช่วยคุ้มครองด้วย ขอให้ลูกได้สติจริง ๆ อย่าทำเรื่องโง่ ๆ อีกเลย!»
...
ฟู่!
เฉินโหย่วเกินพ่นไอสีขาวออกมา
คนที่เคยทำตัวแย่ก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงสินะ
ก่อนหน้านี้เขาทำลายชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของตัวเองจนหมด คนในบ้านย่อมไม่เชื่อเขา
ไม่ว่าเขาจะอธิบายยังไง พ่อแม่ก็ไม่มีทางเชื่อ
เขาต้องทำผลงานให้เห็นก่อน ให้พ่อแม่เห็นว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว
ใช้ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่าตัวเองตัดขาดจากเถียนเหมยเสียจริง ๆ และจะไม่ไปช่วยตระกูลหลิวทำงานอีก
พ่อแม่ถึงจะเชื่อเขา