เฉินโหย่วเกินเอนกายพิงเตียงเตา มวนบุหรี่ยาเส้นด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ แล้วสูดควันหลังเสร็จกิจเข้าไปอย่างชื่นใจ
ซี้ด!
แบบนี้สิถึงเรียกว่าชีวิต!
ชาติที่แล้วเขาราวกับถูกปีศาจเข้าสิง หลงใหลเถียนเหมยเสียจนถอนตัวไม่ขึ้น พ่อแม่โกรธจัดจนแยกบ้านและตัดขาดกับเขา พี่สาวหลายคนร้องไห้ฟูมฟาย แล้วไม่ข้องเกี่ยวกับเขาอีก
เขาทุ่มเททำงานแทบตาย คอยรับใช้ตระกูลหลิว ตระกูลเถียน และเถียนเหมยอวี้
สุดท้ายทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลเฉินกลับตกไปเป็นของลูกนอกสมรสใจเนรคุณ
ไม่เคยได้ใช้ชีวิตดี ๆ สักวัน
ช่างหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ!
……
“เอามา!”
เถียนเหมยเสียสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจ
เฉินโหย่วเกิน อย่าคิดว่าพอนอนกับฉันแล้วจะได้เปรียบ
ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่
รอรับใช้ตระกูลหลิวของฉันได้เลย!
“เอาอะไรมา?”
เฉินโหย่วเกินทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร
เถียนเหมยเสียร้อนใจ กัดฟันพูดว่า “นายทำกับฉันถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่เอาไก่ป่ามาให้ฉันอีกเหรอ?”
เฉินโหย่วเกินชะงัก ก่อนหัวเราะเย็นชา “ให้เธอ? ฝันไปเถอะ!”
“ยุคนี้เนื้อสองชั่งก็แต่งสาวพรหมจรรย์ได้แล้ว
เธอเอาไก่ป่าทั้งตัวหลังจากนอนกับฉันแค่ครั้งเดียว คิดว่าตัวเองหุ้มทองหรือไง?”
“นาย...”
“อยากกินเนื้อก็แวะมาบ้านฉัน มาทำไก่ให้เสร็จ แล้วเก็บกวาดงานบ้านให้เรียบร้อยด้วย อย่าหวังจะเอาของฉันกลับไปเลี้ยงผัวไร้ประโยชน์กับแม่ผัวใจดำของเธอ ฝันอยู่หรือไง”
“อยากทำก็ทำ ไม่ทำก็ไสหัวไป!”
เฉินโหย่วเกินไม่คิดจะพูดดีด้วยแม้แต่น้อย
พี่น้องตระกูลเถียนเกิดมาก็เป็นพวกอกตัญญู เธอทุ่มเทใจให้พวกหล่อนแค่ไหน พวกหล่อนก็มีแต่จะควักหัวใจเธอออกมา ไม่มีทางสำนึกบุญคุณสักนิด มีแต่จะคิดว่าตัวเองฉลาด ควบคุมเธอได้อย่างง่ายดาย
ส่วนหญิงแก่สารเลวกับไอ้ผัวพิการติดเตียงของตระกูลหลิว ทั้งเฆี่ยนทั้งทรมานเธอเหมือนหมูเหมือนหมา แต่เธอกลับซื่อสัตย์กับพวกนั้น
คนแบบนี้มันต้องโดนแบบนี้แหละ!
……
เถียนเหมยเสียกัดฟันถลึงตามองเขา ก่อนบิดสะโพกไปทำไก่ตุ๋น
เฉินโหย่วเกินนั่งสูบบุหรี่หลังเสร็จกิจอยู่บนเตียงเตา มองเถียนเหมยเสียขะมักเขม้นทำงานหน้าเตา คอยปรนนิบัติเขาราวกับเป็นพี่เลี้ยง ก็อดรู้สึกสดชื่นและพึงพอใจอย่างยิ่งไม่ได้
ไม่ต้องรีบ!
ชาติที่แล้วเขาต้องทนทุกข์ทรมานมาตั้งมาก นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
แค่ทวงดอกเบี้ยกลับมานิดหน่อย!
“อิ๋ง...”
เสียงมังกรคำรามดังขึ้น
หยกที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกของเฉินโหย่วเกินเปล่งแสงเรืองรอง
นี่ไม่ใช่หยกประจำตระกูลหรอกหรือ?
พ่อบอกว่าหยกชิ้นนี้สืบทอดกันมาในตระกูล เป็นสมบัติล้ำค่า พ่อกำชับให้เขาสวมติดตัวไว้และเก็บรักษาให้ดี
ชาติที่แล้วเขายังไม่ทันยกให้ไอ้ลูกนอกสมรสสารเลวนั่น
หยกชิ้นนี้มีพลังวิเศษจริงหรือ?
แสงใสพร่าเลือนแผ่ออกมาจากหยก ข้อมูลสายหนึ่งไหลเข้าสู่ห้วงสมองของเฉินโหย่วเกิน
หยกชิ้นนี้เรียกว่าหยกเซียนหลิงหลง เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญตนผู้ยิ่งใหญ่บรรพชนคนหนึ่งของตระกูลเฉินทิ้งไว้ก่อนเหินสู่สวรรค์
วิญญาณจากสองชาติของเฉินโหย่วเกินหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ความคิดแจ่มชัด วิญญาณยกระดับขึ้นถึงขีดสุด เขาจึงปลุกหยกชิ้นนี้ให้ตื่นและกลายเป็นนายของมันได้สำเร็จ
หยกเซียนหลิงหลงมีความสามารถสี่อย่าง ได้แก่ เก็บสิ่งของ ดูดซับพลังวิญญาณ ตรวจจับ และสื่อสารกับวิญญาณ
มิติ: ภายในหยกมีมิติแห่งหนึ่ง
ดูดซับพลังวิญญาณ: หยกเซียนหลิงหลงสามารถเปลี่ยนเหยื่อที่สังหารได้ให้กลายเป็นแก่นพลังงาน เพื่อให้ผู้บำเพ็ญตนใช้ฝึกฝน
ตรวจจับ: มีความสามารถรับรู้พื้นที่ ปัจจุบันตรวจจับได้ในรัศมีสิบจั้ง
สื่อสารกับวิญญาณ: แจ้งเตือนเคราะห์ดีเคราะห์ร้าย และหยั่งรู้โชคชะตาล่วงหน้า!
สมบัติล้ำค่าจริง ๆ!
เฉินโหย่วเกินสัมผัสได้ว่าภายในหยกมีมิติขนาดสิบจั้ง รอบด้านปกคลุมด้วยหมอกสีเทาพร่ามัว ทุกสิ่งสับสนอลหม่านจนแยกไม่ออกว่าทิศไหนคือบนล่างซ้ายขวา
เพียงเฉินโหย่วเกินขยับความคิด หมอนบนเตียงเตาก็หายวับไป ปรากฏอยู่ในมิติของหยก
มีมิติจริงด้วย เก็บของได้สินะ
สมบัติล้ำค่าจริง ๆ
มีตัวช่วยแบบนี้แล้ว ชาตินี้เขาจะต้องใช้ชีวิตให้สมกับเป็นคน!
ชาติที่แล้วเขาเป็นแค่คนชั้นล่างที่น่าสมเพชที่สุด คอยรับใช้เถียนเหมยเสียมาตลอดชีวิต สุดท้ายยังเลี้ยงลูกนอกสมรสให้เธอ แถมอีกฝ่ายยังขนทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเฉินหนีไป
เขากับพี่สาวหลายคนไปหาทางการ ไปหาสำนักข่าว ร้องขอความเป็นธรรมจนปากเปียกปากแฉะ แต่กลับไม่มีช่องทางให้ยื่นเรื่อง
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วประเทศ
แม้ทุกคนจะรู้ว่าเถียนเหมยอวี้กับลูกนอกสมรสหลอกลวง และเด็กคนนั้นเป็นลูกของชายแซ่หวัง
แต่ทางการก็ไม่รับเรื่อง อ้างว่าไม่อาจบังคับตรวจพิสูจน์ได้!
ความคับแค้นของคนตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเขากลายเป็นแค่เรื่องตลก
สุดท้ายครอบครัวเดรัจฉานนั่นก็ลากเขาออกไปปล่อยให้หนาวตายทั้งเป็น
ชาตินี้ทุกอย่างจะต้องกลับตาลปัตร
เขาจะทำให้เดรัจฉานพวกนั้นได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกใส่ร้ายและหยามเกียรติ ทั้งยังร้องขอความเป็นธรรมที่ไหนก็ไม่มีใครฟัง!
ฟึ่บ!
หยกเซียนหลิงหลงเปล่งแสงใสสายหนึ่ง ชำระล้างร่างกายของเฉินโหย่วเกิน
เฉินโหย่วเกินรู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว ราวกับร่างกายได้รับการฟื้นฟูใหม่ สภาวะด้านลบทั้งหมดหายไป เรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม!
สมบัติล้ำค่าจริง ๆ!
……
เฉินโหย่วเกินเดินไปถึงหน้าเตา
เถียนเหมยเสียเช็ดเตาไฟจนสะอาด กำลังถือมีดเล่มใหญ่สับมันฝรั่งดังปัง ๆ
เฉินโหย่วเกินเดินไปด้านหลัง จับก้นกลมทั้งสองข้างของเธอไว้
“นายทำอะไร?”
“เธอ...”
“เฉินโหย่วเกิน ไอ้สารเลว ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่นะ!”
“อย่าขยับ! พี่สะใภ้อย่าหันมานะ ผมเอง พี่หมั่นฝู...”
……
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา!
ไก่ป่าตุ๋นมันฝรั่งก็เสร็จเรียบร้อย
เฉินโหย่วเกินหยิบชามใบใหญ่มาตักใส่จนเต็ม แล้ววางไว้ข้าง ๆ ก่อน
เถียนเหมยเสียอดยิ้มไม่ได้
เฉินโหย่วเกินไอ้โง่นี่ คิดว่าตัวเองได้นอนกับเธอฟรี ๆ แต่ที่จริงก็ถูกเธอควบคุมอยู่ไม่ใช่หรือไง?
ก่อนกินข้าวยังรู้จักตักไว้เต็มชามให้เธอเอากลับไปด้วย
เถียนเหมยเสียถือชามกับตะเกียบสองชุด ใบหน้าสวยมีแววอ่อนหวานน่าหลงใหล ก่อนนั่งลงพร้อมรอยยิ้มยั่วยวน
“เกินจื่อ พี่รู้ว่านายดีกับพี่...”
เถียนเหมยเสียหัวเราะคิกคัก รอยยิ้มหวานหยดราวกับเติมน้ำผึ้งลงไปในน้ำตาล
“ได้กินอิ่มแล้วก็รู้ว่าฉันดีสินะ? ฉันเก่งกว่าไอ้ผัวพิการไร้ประโยชน์อย่างหลิวหมั่นฝูใช่ไหม?”
เฉินโหย่วเกินก็เหมือนผู้ชายทั่วไป โอบเถียนเหมยเสียไว้แล้วพูดอย่างได้ใจ
“เกินจื่อ นายมันก็สารเลวเหมือนกันนั่นแหละ...”
เถียนเหมยเสียชายตามองเขา
มือยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อไก่ในชาม
“หยุด! ใครบอกให้เธอกินเนื้อ?”
เฉินโหย่วเกินตวาดเสียงเย็น
“เกินจื่อ เป็นอะไรไป?”
เถียนเหมยเสียทำหน้างุนงง สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ไอ้โง่นี่วันนี้เป็นอะไรไป ป่วยหนักหรือไง?
เฉินโหย่วเกินหัวเราะเย็นชา พูดเยาะเย้ยว่า “ตอนไปกินข้าวที่บ้านตระกูลหลิว ผู้หญิงกาลกิณีอย่างเธอที่ทำให้ผัวตายได้ขึ้นโต๊ะกับเขาด้วยหรือไง? อยู่บ้านฉันแท้ ๆ แต่กลับไม่เห็นฉันเป็นคนนอก แถมทำตัวเป็นเจ้าของบ้านแล้วสินะ?”
เฉินโหย่วเกินตบโต๊ะดังปัง ก่อนตวาดเสียงเย็นว่า “ลุกขึ้นยืนตรงนั้น แล้วคอยปรนนิบัติฉัน! เธอปรนนิบัติแม่ลูกตระกูลหลิวยังไง ก็ปรนนิบัติฉันแบบนั้น!”
ใบหน้าของเฉินโหย่วเกินเย็นชาไร้ความปรานี มีเพียงแววเหยียดหยามดูแคลน
เถียนเหมยเสียจำต้องลุกขึ้นยืนอย่างอัดอั้น ราวกับสาวใช้ที่ยืนคอยรับใช้เขาอยู่ข้าง ๆ
“ไปเอาเหล้าตรงมุมห้องมาให้ฉัน แล้วรินให้เต็มแก้ว!”
เถียนเหมยเสียทั้งน้อยใจทั้งขมขื่น ได้แต่ยืนร้องไห้เงียบ ๆ
เธอหาเหล้ากลั่นมันเทศที่เหลืออยู่ครึ่งขวดจากมุมห้อง แล้วหยิบถ้วยบิ่น ๆ มาใบหนึ่ง ล้างจนสะอาด ก่อนรินเหล้าให้เฉินโหย่วเกินทั้งน้ำตา
ดอกบัวขาวสะอื้นไห้ น้ำตาไหลผ่านริมฝีปาก หยดลงไปในเหล้า
รสเค็มเปรี้ยวขมฝาด
เฉินโหย่วเกินยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
ซี้ดฮ้า!
สะใจ!
เขาคีบเนื้อไก่ป่าเข้าปาก ช่างหอมเหลือเกิน!
เถียนเหมยเสียใช้น้ำมันไก่เจียวกระทะจนหอม ทอดเนื้อไก่ป่าให้เหลืองทอง ใส่ขิง กระเทียม พริก และต้นหอมลงไปผัดจนส่งกลิ่นหอม ใช้เวลาตุ๋นสองชั่วโมงจนเนื้อนุ่ม จากนั้นใส่มันฝรั่งลงไปอบต่อจนสุกและน้ำขลุกขลิก แล้วโรยต้นหอมซอย
เนื้อไก่ป่าสีเหลืองทอง หอมหวาน ส่วนมันฝรั่งนุ่มละมุนและหอมอร่อย
สดใหม่!
ผู้หญิงคนนี้ทำอาหารเป็นเหมือนกันแฮะ!
เฉินโหย่วเกินกินเนื้อหนึ่งคำ ดื่มเหล้าหนึ่งอึก สลับกับกินลูกแพร์และดื่มน้ำลูกแพร์ จนอิ่มเอมสำราญใจ
เถียนเหมยเสียยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ น้ำลายสอจนแทบกลั้นไม่อยู่
เฉินโหย่วเกินกินอิ่มดื่มพอแล้ว ชี้ไปยังเนื้อไก่กับมันฝรั่งที่เหลืออยู่ในชามไม่กี่ชิ้น พลางแคะฟันพูดว่า
“ตุ๋นไก่ได้ดีนี่!”
“กินสิ!”
ทั้งปีเถียนเหมยเสียแทบไม่ได้กินเนื้อสักกี่ครั้ง
ยืนมองอยู่นานขนาดนี้ ไม่รู้กลืนน้ำลายไปกี่หนแล้ว คอแทบยื่นออกมาอยู่แล้ว
พอได้รับอนุญาต สมองก็ว่างเปล่า เธอหยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที
เนื้อไก่อร่อยจริง ๆ หอมมาก!
มันฝรั่งก็อร่อย หวานหอม!
เนื้อนี่อร่อยจริง ๆ...
“นายทำอะไร?”
“กินข้าวของเธอไป อย่ามายุ่งกับฉัน”
“อื้อ ๆ!”
……
สบายตัวแล้ว!
เถียนเหมยเสียกินเสร็จก็ลูบท้อง ก่อนเรอออกมาอย่างอิ่มหนำสำราญ
พอมองโต๊ะที่เหลือแต่กองกระดูกไก่ เธอก็ถึงกับอึ้ง
แม่ลูกตระกูลหลิวสั่งให้เธอมาขอไก่ป่า
ถ้าเธอหอบกระดูกพวกนี้กลับไป หญิงแก่สารเลวคนนั้นคงฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ แน่!
เถียนเหมยเสียมองเนื้อไก่ในชามที่วางอยู่ข้าง ๆ ก่อนหน้านี้ แล้วอ้อนวอนอย่างน่าสงสารว่า “เกินจื่อ เนื้อไก่ในชามนี้ของนาย ขอแบ่งให้พี่ยืมสักหน่อยได้ไหม?”
“เด็ก ๆ กำลังโต แม่ผัวของพี่ก็...”
“เถียนเหมยเสีย เลิกฝันกลางวันได้แล้ว!”
เฉินโหย่วเกินหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
เขากระชากเธอเข้ามา แล้วกดเธอลงบนโต๊ะอย่างว่องไว
“อิ่มแล้วก็ออกกำลังให้ฉันหน่อย!”
“เฉินโหย่วเกิน นายมันไม่ใช่คน...”
“ฮือ ๆ...”