“เกินจื่อ พี่ลำบากเหลือเกิน
หิมะตกหนักจนปิดประตูบ้าน หม้อข้าวก็แทบไม่มีอะไรจะหุงแล้ว
เด็ก ๆ กำลังโต เอาแต่ร้องขอกินเนื้อ สามีก็นอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง แม่สามีก็ขี้เกียจ วัน ๆ นอกจากคอยกลั่นแกล้งฉันแล้ว ก็ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
เกินจื่อ ถ้าไม่ได้เธอ พี่คงอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว...”
“เกินจื่อ ไก่ป่าตัวนี้พี่เอาไปนะ!
พี่ขอบใจลุงเกินจื่อแทนต้าสงกับเอ้อร์ถี่ด้วย!”
หญิงสาวข้างบ้านหน้าตาสวยหวาน แววตาชุ่มฉ่ำชวนมอง ปัดหางตาอย่างมีจริต ทำสีหน้าซาบซึ้ง ในมือหิ้วไก่ป่าหนักกว่าหนึ่งกิโลกรัม แล้วบิดสะโพกเตรียมเดินออกไป
นี่คือเถียนเหมยเสียอย่างนั้นหรือ?
เถียนเหมยเสียวัยยี่สิบกว่า ๆ ที่ผิวพรรณชุ่มชื่นราวกับลูกท้อสุกน่ะหรือ?
เฉินโหย่วเกินอดหยิกตัวเองไม่ได้
เจ็บ!
เขาไม่ได้เพิ่งถูกลูกชายอกตัญญูสองคนของเถียนเหมยเสีย ซึ่งเป็นลูกนอกสมรสของชู้รักเถียนเหมยอวี้ น้องสาวของเธอ ลากออกจากบ้านกลางดึก แล้วโยนทิ้งไว้กลางหิมะจนแข็งตายหรอกหรือ?
นี่เขาย้อนกลับมาในอดีตแล้วหรือ?
กลับมาอยู่ในยุค 70 ตอนที่เขายังโง่เขลา คอยช่วยเลี้ยงครอบครัวเถียนเหมยเสียอยู่หรือ
คนอื่นช่วยเลี้ยงครอบครัว อย่างน้อยก็ยังได้กินเนื้อ ได้หลับนอนกับเมียคนอื่น
แต่เขาล่ะ แม้แต่มือยังไม่เคยแตะ!
เถียนเหมยเสียแค่ยิ้มให้ พูดจาดี ๆ สองคำ เช็ดหางตาสักสองที แล้วบอกว่า “น้องเกินจื่อดีจริง ๆ” กับ “ต้าสงและเอ้อร์ถี่สนิทกับลุงเกินจื่อที่สุด”
เขาก็เหมือนสมองทึบลง ส่งเงิน คูปอง เสบียง และเนื้อให้เธออย่างไม่คิดอะไร
ช่วยเลี้ยงครอบครัวหลิวให้ฟรี ๆ
พ่อแม่ดุด่าตีเขา แยกบ้านตัดขาดไม่ยุ่งด้วย!
พี่สาวหลายคนพร่ำเกลี้ยกล่อมทั้งน้ำตา พยายามดึงสติเขา แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง
เขาปักใจอยู่กับเถียนเหมยเสีย รวมถึงเถียนเหมยอวี้น้องสาวของเธอ พี่น้องตระกูลเถียนเป็นเหมือนเทพธิดาสำหรับเขา ขอแค่พวกเธอมีความสุข ชีวิตนี้เขาก็พอใจแล้ว
คนในหมู่บ้านลับหลังเรียกเขาว่าเกินโง่ เจ้าทึ่ม
เฉินโหย่วเกินยังหนุ่มแน่น เป็นพรานฝีมือดีแห่งขุนเขา แต่กลับถูกพี่น้องคู่นั้นหลอกใช้จนกลายเป็นชายโสดเฒ่าไร้ทายาท!
สุดท้ายก็ถูกไอ้พวกอกตัญญูลากออกจากห้องกลางดึก แล้วปล่อยให้แข็งตายอยู่กลางหิมะ
ชีวิตก่อนของเขานี่สมองไม่ปกติจริง ๆ!
เวรกรรมแท้ ๆ!
……
นังตัวดี อยากเอาเนื้อของฉันไปงั้นเหรอ?
ฉันนี่แหละจะกินเนื้อเธอ!
“เฮ้ย จะเอาไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ? ใครอนุญาต?”
เฉินโหย่วเกินแค่นหัวเราะเย็นชา
เถียนเหมยเสียยิ้มหวาน สองข้างอกอวบอิ่มเด่นชัด “น้องเกินจื่อ ยังล้อพี่เล่นอีกแล้ว!”
“ต้าสงกับเอ้อร์ถี่สนิทกับนายมาตั้งแต่เด็ก
น้องเกินจื่อล่าไก่ป่าได้ เด็กสองคนนั้นดีใจแทบแย่ พูดกันไม่หยุดว่าลุงเกินจื่อเก่งจัง ล่าเหยื่อได้แล้ว คราวนี้มีเนื้อกินสักที
พวกเขารักนายจากใจจริง เห็นนายเหมือน...พ่อแท้ ๆ เลย!”
เถียนเหมยเสียส่งสายตาเย้ายวน ใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์
เฉินโหย่วเกินหัวเราะเย็นชา “ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ งั้นเหรอ? ทำไมจำไม่ได้ว่าเป็นคนหว่านเมล็ดพันธุ์เอง?”
เถียนเหมยเสียชะงักไป ก่อนจะทำเสียงกระเง้ากระงอด “แหม น้องเกินจื่ออยากมีเมียแล้วเหรอ? พี่บอกแล้วไงว่าน้องสาวพี่หมั้นกับนายไว้ พอถึงวัยก็แต่งงานกัน”
“หน้าตาของน้องสาวพี่ นายก็พูดเองสิว่าแถวนี้สิบลี้แปดหมู่บ้านจะมีใครสู้ได้!”
“เถียนเหมยอวี้เหรอ? แม่งเอ๊ย...”
พอได้ยินชื่อเถียนเหมยอวี้ เฉินโหย่วเกินก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า
เขากัดฟันกรอด
โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตก่อนของเขา คือการหลงเชื่อคำโกหกของเถียนเหมยเสีย แล้วคอยเลี้ยงดูเถียนเหมยอวี้
จากที่ช่วยเลี้ยงครอบครัวหนึ่ง กลายเป็นต้องเลี้ยงถึงสองครอบครัว ไม่เพียงต้องเลี้ยงบ้านเถียนเหมยเสีย แต่ยังต้องเลี้ยงบ้านเดิมของเธอด้วย!
ตอนนั้นเถียนเหมยอวี้น้องสาวของเธอเพิ่งอายุ 13 ปี
เขาหาอาหารดี ๆ มาเลี้ยงคนทั้งตระกูลเถียน ส่งเสียเธอจนเรียนจบมัธยมปลาย
แต่เธอกลับหนีตามนักเลงในเมืองไป
สิบกว่าปีต่อมา เถียนเหมยอวี้กลายเป็นแม่ม่าย พาลูกสาวสองคนกลับมาที่หมู่บ้านไป๋สุ่ย ใคร ๆ ก็รังเกียจ ไปไหนก็โดนมองด้วยหางตา
เถียนเหมยเสียกลับมาเกลี้ยกล่อมให้เขาแต่งกับเถียนเหมยอวี้ บอกว่าจะได้มีเมียมีลูกอยู่พร้อมหน้า แถมเถียนเหมยอวี้ยังมีลูกได้อีก
คนจนไร้ศักดิ์ศรี
เฉินโหย่วเกินไร้กระดูกสันหลัง รับช่วงต่อจากเถียนเหมยอวี้จริง ๆ
เถียนเหมยอวี้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่เขา
เขาตื่นเต้นจนแทบอยากคุกเข่ากราบเธอ
พ่อแม่กับพี่สาวทั้งห้าคนของเขาต่างยอมวางความบาดหมางเก่า ๆ ช่วยทั้งเงินทั้งแรง ประคบประหงมเธอกับเด็กเหมือนของล้ำค่า เลี้ยงดูอย่างดี
แม่ลูกคู่นั้นวางอำนาจ สั่งเอานั่นเอานี่ ทำตัวราวกับจักรพรรดิในหมู่บ้าน
ครอบครัวเฉินกับพี่สาวทั้งห้าทุ่มเททุกอย่าง เลี้ยงดูเธอกับลูกสามคน แล้วยังช่วยเหลือครอบครัวหลิวและครอบครัวเถียน ปล่อยให้เธอสูบเลือดสูบเนื้อไปช่วยญาติทุกคนอีก
เขาเสี่ยงชีวิต ฝ่าฝืนกฎหมาย ลอบเข้าไปหาของในป่าลึกบนเขา จนขุดโสมป่าอายุ 50 ปีมาได้ต้นหนึ่ง เพื่อซื้อบ้านในเมืองให้ลูกชายแต่งงาน
แต่สุดท้ายกลับพบว่าลูกชายไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขา!
เป็นลูกนอกสมรสที่เถียนเหมยอวี้มีกับเจ้าหน้าที่ประจำหน่วย!
เถียนเหมยอวี้โกหกว่าเข้าเมืองไปช่วยเลี้ยงลูกให้ลูกชาย
แต่ความจริงกลับไปอยู่กับชู้ พวกเขาสามคนอาศัยอยู่ในบ้านที่เขาซื้อให้!
เฉินโหย่วเกินไปหาเธอเพื่อทวงความเป็นธรรม กลับถูกเถียนเหมยอวี้ด่าว่าเป็นเดรัจฉาน หน้าด้านแก่แล้วไม่รู้จักอาย ทำให้ชื่อเสียงลูกชายเสียหาย
ลูกนอกสมรสกับชู้รักรุมซ้อมเขา แล้วไล่ออกจากบ้าน……
……
ข่าวแพร่กลับมาถึงหมู่บ้าน
พ่อเฉินกับแม่เฉินโกรธจนเป็นลมทั้งคู่ ก่อนจากไป พวกเขาจับมือเขาไว้ น้ำตาไหลจากดวงตาที่ว่างเปล่า ไร้คำพูดใด ๆ มีเพียงน้ำตาที่พรั่งพรู
ตายตาไม่หลับ!
เฉินโหย่วเกินกับพี่สาวหลายคนถือรายงานตรวจดีเอ็นเอไปยื่นร้องเรียนทุกหนแห่ง หวังทวงความยุติธรรม
แต่ไม่มีประโยชน์!
ทางการมีคำตอบเพียงว่า กฎหมายกำหนดไว้ว่าไม่อาจบังคับอีกฝ่ายให้ตรวจดีเอ็นเอได้
หน่วยตรวจสอบวินัยบอกว่าสอบถามแล้ว แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ!
แค่นี้เอง……
เฉินโหย่วเกินเดือดดาล
เขาไม่ยอมรับ ตายตาไม่หลับ!
เขาจะก่อเรื่อง ก่อเรื่องใหญ่ ให้สัตว์เดรัจฉานพวกนี้ชดใช้!
นังตัวดีเถียนเหมยเสียรู้ว่าเขาจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด จึงโทรศัพท์หาลูกนอกสมรสคนนั้นกลางดึก
ลูกนอกสมรสกับชู้รักของเถียนเหมยอวี้ พาหลิวต้าสงกับหลิวเอ้อร์สงมาด้วย แล้วลากเขาออกจากบ้านกลางดึก โยนทิ้งไว้กลางหิมะจนแข็งตาย……
……
ไอ้พวกเดรัจฉานทั้งโขยง!
ดวงตาเฉินโหย่วเกินแดงก่ำ ฟันกัดกันกรอด
“น้องเกินจื่อ เป็นอะไรไป? อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พี่กลัวนะ...ใครไปนินทาอะไรลับหลังอีกหรือเปล่า ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ บอกพี่ได้นะ...”
“พี่ตุ๋นไก่ป่าให้กินดีไหม?”
เถียนเหมยเสียขยับเข้ามา จับมือเฉินโหย่วเกินแล้วเขย่าเบา ๆ พลางพูดเสียงออดอ้อน
เพี๊ยะ!
เฉินโหย่วเกินตบหน้าเถียนเหมยเสียฉาดหนึ่ง
“ไอ้เวร เอาเงินมาคืน!”
ใบหน้าสวยเย้ายวนของเถียนเหมยเสียบวมแดงขึ้นมาทันที
เถียนเหมยเสียทำหน้าไร้เดียงสา น้ำตาคลอ จับมือเฉินโหย่วเกินไว้ แล้วพูดเสียงอ่อนหวาน “เกินจื่อ เป็นอะไรไป? พี่ทำอะไรผิดถึงทำกับพี่แบบนี้?”
เฉินโหย่วเกินประสานมือทั้งสอง บีบคอเถียนเหมยเสียจนตัวลอยขึ้นจากพื้น แล้วหัวเราะเย็นชา “เถียนเหมยเสีย นี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?”
“เธอแต่งเข้าบ้านหลิวมา 6 ปีแล้ว
ลองคิดดูสิว่าเธอยืมเงิน คูปอง เนื้อ และเสบียงจากฉันไปเท่าไหร่?”
“คืนเงินมา! ถ้าไม่คืน ฉันจะรื้อบ้านเธอ แล้วไล่คนทั้งบ้านออกไปให้แข็งตาย!”
เถียนเหมยเสียเริ่มลนลาน
เธอดูออกแล้วว่าเจ้าทึ่มนี่ไม่รู้ไปบ้าอะไรมา
เขาไม่ได้ล้อเล่น เขาเอาจริง!
เถียนเหมยเสียร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำท่าน่าสงสาร อ้อนวอนว่า “เกินจื่อ บ้านพี่ลำบากมาก ชีวิตแทบจะไปต่อไม่ไหวอยู่แล้ว ถ้านายให้พี่คืนเงิน ก็เท่ากับบีบให้พี่ตายไม่ใช่เหรอ...”
เฉินโหย่วเกินหัวเราะเย็นชา “เงิน เสบียง เนื้อ และคูปองที่เธอติดฉัน อย่างน้อยก็มีมูลค่า 300 ถึง 500 หยวน มากพอจะแต่งกับสาวบริสุทธิ์ได้ตั้งสิบคน!”
“บอกมาสิว่าจะเอาอะไรมาใช้หนี้?”
“พี่ไม่มีเงิน...”
เถียนเหมยเสียตอบอย่างน่าสงสาร
“ไม่มีเงินก็ใช้เนื้อใช้ตัวแทน!”
“เกินจื่อ พูดอะไรน่ะ? ไม่คิดเลยว่านายจะเหมือนพวกนักเลงชั้นต่ำ มาหมายปองร่างกายพี่...พี่ลำบากเหลือเกิน ฮือ ๆ...”
“พอได้แล้ว หุบปากซะ! ตอนนี้ฉันไม่ได้โง่เหมือนก่อนแล้ว ฉันก็เป็นคนปกติเหมือนพวกนั้น!
ถอดเสื้อผ้า!”
“หา?”
“ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า...ถอดเดี๋ยวนี้...”
……
เสียงลมหนาวหอนหวีดหวิว!
เตียงเตาของเฉินโหย่วเกินร้อนระอุ เปลวไฟลุกโชน
หิมะละลาย พื้นดินเปียกชุ่มไปทั่ว
เฉินโหย่วเกินก้มหน้าทำสิ่งที่เรียกร้อง
ในที่สุดเฉินโหย่วเกินก็ได้สมใจอยาก แต่การกระทำที่เกิดขึ้นเป็นการบังคับและไม่อาจเรียกว่าเป็นความยินยอม
พี่สะใภ้ดอกบัวขาววัย 24 ปีผู้นี้กำลังผลิบานราวลูกท้อสุกในฤดูใบไม้ผลิ
ชีวิตก่อนเขาตายไปทั้งชาติยังไม่เคยได้แตะต้อง
พี่น้องทั้งหลาย ความฝันเป็นจริงแล้ว!
……