วันต่อมา หิมะหยุดตกแล้ว
หิมะตกมาหลายวัน
สัตว์ในเขาล้วนหิวโซ พอหิมะหยุดก็ออกมาหาอาหาร จังหวะนี้เหมาะแก่การล่าสัตว์ที่สุด
เฉินโหย่วเกินหยิบปืนแก๊ปของตัวเองขึ้นมา
ตรวจดูปืน ดินปืน และลูกปรายเหล็ก
จากนั้นก็เตรียมมีดพร้า กระติกน้ำ เสบียงแห้ง และอุปกรณ์ล่าสัตว์ให้พร้อม
แล้วจึงออกไปล่าสัตว์
หิมะบนพื้นหนาเตอะ เหยียบลงไปดังกรอบแกรบ
ดวงอาทิตย์ลอยอยู่บนฟ้า ทั่วทั้งผืนดินขาวโพลนจนแสบตา
จ้องหิมะนาน ๆ อาจทำให้ตาบอดหิมะได้
เฉินโหย่วเกินใช้ผ้าพันคอปิดจมูกกับปาก ดึงหมวกหนังสุนัขลงมาบังตา เหลือช่องไว้เพียงเล็กน้อย
ถ้ามีแว่นกันแดดสักอันก็คงดี
เดิมทีเขามีหมวกเหลยเฟิงกับเสื้อคลุมทหารอยู่ชุดหนึ่ง แต่เถียนเหมยเสียยืมไปหมดแล้ว
ของในบ้านเขา นอกจากชามกับตะเกียบที่ใช้กินข้าว และเครื่องนอนที่ใช้หลับพักผ่อนแล้ว ของที่ขนไปได้ เถียนเหมยเสียก็ยืมไปหมด บ้านโล่งจนแทบไม่เหลืออะไร ราวกับเพิ่งถูกโจรปล้นมา
แม่ม่ายใจดำเอ๊ย
คราวนี้ต้องลงโทษให้หนัก
……
ระหว่างเดิน เฉินโหย่วเกินก็ทดสอบหยกเซียนหลิงหลงไปด้วย
เขาสามารถเข้าไปในมิติของหยกเซียนหลิงหลงได้ทั้งร่าง
นี่เป็นเรื่องดี หมายความว่าความปลอดภัยเพิ่มขึ้นมาก
ขอแค่ระวังตัว ก็จะไม่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
เมื่ออยู่ในมิติหลิงหลง เขาไม่อาจใช้ตาดูโลกภายนอกได้ แต่สามารถใช้ประสาทสัมผัสของมิติสังเกตโลกภายนอกได้
ระยะของประสาทสัมผัสมิติคือ 10 จั้ง
เมื่อเฉินโหย่วเกินเข้าไปทั้งร่าง เขาจะ “มองเห็น” ได้ไกลเพียง 10 จั้ง
นอกระยะ 10 จั้งออกไปมืดสนิท
เมื่อเข้าไปในมิติทั้งร่าง หยกเซียนหลิงหลงจะหายไป ส่วนมิติจะหยุดอยู่กับที่และเคลื่อนย้ายไม่ได้ ไม่ว่าจะเข้าไปจากตรงไหน หรือเคลื่อนที่ไปมาในมิติอย่างไร พอออกมาก็ยังอยู่ที่เดิม
แสดงว่าเขาไม่สามารถอาศัยมิติย้ายตำแหน่งในพริบตาได้
อย่างน้อยก็ในตอนนี้
ความสามารถในการรับรู้ผ่านมิตินั้นใช้งานได้ดีมาก
ภายในระยะ 10 จั้ง ทุกรายละเอียดชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าการใช้ตาสังเกตเป็นร้อยเท่า... ราวกับวางไว้ใต้กล้องจุลทรรศน์แล้วขยายภาพร้อยเท่า ทุกสิ่งเล็กน้อยล้วนอยู่ในสายตา
แต่ข้อมูลมากมายก็ไม่ได้ทำให้เขามึนงง
มหัศจรรย์จริง ๆ!
ประโยชน์สูงสุดของความสามารถในการรับรู้ผ่านมิติไม่ใช่การตามหาสัตว์โดยตรง แต่เป็นการหาเบาะแสของสัตว์
ในป่าหิมะมีร่องรอยของสัตว์หลากหลายชนิดอยู่ทั่วทุกแห่ง
แต่คนเรากลับมองไม่เห็น
มองเห็นได้เพียงร่องรอยที่เด่นชัดที่สุดเท่านั้น
แม้แต่สุนัขล่าเนื้อก็ยังดมกลิ่นได้เพียงร่องรอยที่เหยื่อทิ้งไว้ในช่วงเวลาสั้น ๆ หากเวลาผ่านไปนานก็จะตามรอยเหยื่อไม่เจอ
การล่าสัตว์จึงยากลำบากนัก
แต่เฉินโหย่วเกินมีประสาทสัมผัสของมิติ ร่องรอยทั้งหมดที่เหยื่อทิ้งไว้ในป่าหิมะจึงปรากฏชัดต่อหน้าเขา
“นี่เป็นรอยเท้ากระต่ายป่า!”
“ไก่ป่าสองตัวเคยมาเกาะบนต้นฮอว์ธอร์นป่านี่ แล้วจิกกินผลฮอว์ธอร์นที่ถูกแช่แข็ง”
“นี่เป็นรอยเท้าสุนัขจิ้งจอกหรือ? ดูจากรอยเท้าแล้วเป็นสุนัขจิ้งจอกตัวผู้โตเต็มวัย น้ำหนักเกิน 10 ชั่ง!”
“นี่เป็นรอยเท้ากวางดาวหรือ?
ไม่ใช่ ช่วงก้าวสั้นกว่ากวางดาว รอยกีบก็ไม่แหลมเหมือนกวางดาว เป็นกวางผาซื่อบื้อตัวหนึ่ง!”
……
เฉินโหย่วเกินทิ้งไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าไว้ แล้วไล่ตามกวางผาซื่อบื้อตัวนั้นไป
เมื่อใช้ประสาทสัมผัสของมิติประกอบกับประสบการณ์ล่าสัตว์ตลอดชีวิตจากชาติก่อน เขาก็เหมือนเปิดโปรโกง
กวางผาซื่อบื้อมาจากไหน จะไปที่ใด และเคยผ่านมาเมื่อไร ล้วนชัดเจนอยู่ในสายตาเขา ไม่มีความลับแม้แต่น้อย
เฉินโหย่วเกินราวกับเปิดโปรมองทะลุ
ไล่ตามร่องรอยไป ไม่นานเขาก็ตามกวางผาซื่อบื้อตัวโตเต็มวัยทัน
เจ้าตัวนี้ซื่อบื้อจริง ๆ ไม่เพียงไม่หนี แต่ยังหยุดยืนมองเฉินโหย่วเกิน
หน้าตาเหม่อลอย ดูแล้วทั้งทึ่มทั้งน่ารัก
ถ้าสาวน้อยเห็นเข้า ไม่แน่อาจพูดว่า กวางผาซื่อบื้อน่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องฆ่ามันด้วย?
เฉินโหย่วเกินเดินเข้าไปจนห่างจากมัน 10 เมตร แล้วยกปืนขึ้น เจ้าตัวนี้ยังไม่หนี กลับมองปืนอย่างสงสัย ราวกับอยากรู้ว่านี่คืออะไร
ปัง!
ลูกปรายเหล็กนับไม่ถ้วนพุ่งกระแทกหัวกวางผาซื่อบื้อ
มันล้มลงบนพื้นและกระตุกไปมา
เฉินโหย่วเกินรอจนมันสิ้นใจสนิท ก่อนชักมีดพร้าออกมาแทงทะลุหัวใจเพื่อให้เลือดไหลออก
จากนั้นผ่าท้องควักเครื่องในออกมาแขวนไว้บนต้นไม้ เพื่อเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขา
นี่ไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่เป็นธรรมเนียมที่ช่วยให้พรานอยู่รอด
สัตว์นักล่าชั้นยอดสามารถได้กลิ่นคาวเลือดจากระยะหลายลี้
ทันทีที่ได้กลิ่น พวกมันก็จะตามรอยมา
เมื่อมาถึงแล้วไม่พบอาหาร พวกมันจะไล่ตามใคร?
แน่นอนว่าต้องเป็นพรานที่กำลังแบกเหยื่อ!
การเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขาเป็นธรรมเนียมของพรานรุ่นเก่า ไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่เป็นภูมิปัญญาในการเอาชีวิตรอด
……
หลังเซ่นเครื่องในกวางผาซื่อบื้อแก่เทพแห่งขุนเขาแล้ว
เฉินโหย่วเกินก็เก็บเนื้อกวางที่เหลือเข้าไปในมิติหยกเซียนหลิงหลง
เขาพบว่าตรงกลางมิติหยกเซียนมีหยดของเหลวใสกระจ่าง แวววาวจับตาควบแน่นขึ้นมาหยดหนึ่ง
พอเห็นหยดของเหลว เฉินโหย่วเกินก็เกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าขึ้นมาทันที ผมอยากได้มัน! อยากกินมัน!
ความรู้สึกนั้นเหมือนคนที่หิวโซมาสามวันสามคืนแล้วได้เห็นอาหารตรงหน้า
เฉินโหย่วเกินเข้าใจว่านี่คือน้ำทิพย์
เป็นแก่นพลังชีวิตที่หยกเซียนหลิงหลงควบแน่นมาจากกวางผาซื่อบื้อ
เฉินโหย่วเกินไม่ลังเล เพียงขยับความคิด น้ำทิพย์ก็ลอยเข้ามาในปากของเขา
พลังงานสายหนึ่งปะทุขึ้นในร่าง หล่อเลี้ยงอวัยวะภายในทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหก ก่อนแผ่กระจายไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ชำระล้างและเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายอย่างทั่วถึง
ฟิน!
เหมือนตอนที่เขากับเถียนเหมยเสียมีอะไรกันแล้วเกิดอาการสั่นสะท้านอย่างนั้น
การเสริมแกร่งเสร็จสิ้นแล้ว
เฉินโหย่วเกินรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นราวหนึ่งในสิบ...หรืออาจน้อยกว่านั้น ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
เฉินโหย่วเกินไม่ได้ผิดหวัง กลับตื่นเต้นสุดขีด
นี่เป็นแค่กวางผาซื่อบื้อตัวหนึ่ง น้ำหนักไม่ถึง 50 ชั่ง
ถ้าเปลี่ยนเป็นสัตว์ตัวใหญ่กว่านี้ล่ะ?
กวางดาว? กวางเอลก์? หมูป่า? หมีดำ? เทพแห่งขุนเขา?
กว่าจะถึงเวลาห้ามล่าสัตว์ ยังเหลืออีกตั้ง 10 ปี
ป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ของตงเป่ยมีเหยื่ออยู่มากมายจนไม่อาจนับได้
ตลอด 10 ปีนี้ เขาจะล่าสัตว์ดุร้ายได้มากแค่ไหน? แล้วจะแข็งแกร่งขึ้นถึงระดับใด?
อีก 10 ปี ประเทศนี้จะห้ามล่าสัตว์ แต่ทางพวกเจ้าหนวดแดงไม่ห้าม
ด้วยฝีมือในอนาคตของเขา ป่าตะวันออกไกลในไซบีเรียของพวกเจ้าหนวดแดงจะไม่กลายเป็นลานล่าของเขาหรอกหรือ?
……
เฉินโหย่วเกินตื่นเต้นอยู่ในใจ
ใครบ้างไม่มีความฝันอยากเป็นผู้แข็งแกร่ง?
ชาติที่แล้วเขาใช้ชีวิตเป็นมดปลวกมาตลอด ไม่เคยมีวันดี ๆ สักวัน เป็นลูกหลานสืบสายเลือดเพียงคนเดียวของตระกูลสามรุ่น แต่กลับถูกชายชู้ หญิงแพศยา และลูกนอกสมรสหลอกจนตระกูลสิ้นทายาท ทรัพย์สินของตระกูลก็ถูกลูกนอกสมรสหลอกเอาไป
ทั้งประเทศต่างก็รู้ความจริงกันดีอยู่แล้ว
แต่พวกนั้นกลับพูดแค่ว่าไม่เป็นไปตามขั้นตอน แล้วก็ยิ้มกลบเกลื่อนผ่านไป
ชาตินี้ ผมไม่ยอมเป็นมดปลวกอีกแล้ว!
ผมจะไม่กินเนื้อวัว!
ร่างกายที่ผ่านการเสริมแกร่งของเฉินโหย่วเกินราวกับไขลานจนเต็ม เดินหน้าฝ่าหิมะ ค้นหาร่องรอยของเหยื่อ
เดิมที หลังจากล่ากวางผาซื่อบื้อได้หนึ่งตัว เขาก็ตั้งใจจะกลับแล้ว
ถึงอย่างไรปืนแก๊ปก็ห่วยเกินไป ประสิทธิภาพการล่าสัตว์ต่ำมาก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตราบใดที่เข้าป่า เขาจะคว้าทุกโอกาสไว้ ล่าสัตว์ตัวใหญ่ให้ได้มากที่สุด เพื่อเสริมแกร่งให้ตัวเองเท่าที่จะทำได้!
ชาตินี้ ผมจะคว้าชะตาชีวิตไว้ในมือของตัวเอง!
……
“นี่เป็นร่องรอยของหมูป่า!”
เฉินโหย่วเกินพบร่องรอยของหมูป่าในบริเวณที่เต็มไปด้วยหิมะแห่งหนึ่ง
ร่องรอยยังใหม่มาก
เขาราวกับเห็นภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ฝูงหมูป่าคุ้ยหิมะออก แล้วพลิกพื้นหิมะเพื่อหาอาหาร
เฉินโหย่วเกินรีบตามรอยไปทันที
สองชั่วโมงต่อมา เฉินโหย่วเกินก็พบฝูงหมูป่าฝูงนี้