เจียงหลานปรายตามองชุนซิ่ง เห็นนางวางตัวสงบเสงี่ยมต่อหน้าตนถึงเพียงนี้ ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
ไม่ว่าเมื่อใด ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ฝ่ามือก็ได้ผลที่สุด
“ไปเตรียมน้ำอาบให้คุณหนู”
ชุนซิ่งขานรับ ไม่นานก็เตรียมทุกอย่างพร้อม นางเคลื่อนไหวว่องไวผิดกับแต่ก่อนที่เอื่อยเฉื่อย หรือไม่ก็ผลักภาระให้สาวใช้คนอื่นทำ
ทว่าเจียงหลานดูออกว่าชุนซิ่งเพียงทำตัวว่าง่ายให้เห็นภายนอกเท่านั้น นางมิได้คิดจะปล่อยชุนซิ่งไปเช่นนี้ ย่อมไม่เก็บสายลับไว้ข้างกาย ปล่อยให้คอยรายงานทุกความเคลื่อนไหวแก่ฉินซื่อ
แต่การทำให้คนคนหนึ่งตายไปโดยไร้สุ้มเสียงมิใช่เรื่องง่าย ทว่าโชคดีที่โอกาสมาถึงในไม่ช้า
ทุกปีเมื่อถึงเทศกาลชีซีขอพรฝีมือสตรีในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ด บรรดาตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงต่างพากันไปล่องเรือชมทะเลสาบนอกเมือง จวนหย่งอันโหวก็ไม่เว้น แต่เช้าตรู่แม่นมจากเรือนหลักก็มาเร่ง เจียงหลานพาชุนซิ่งกับสาวใช้อีกคนออกเดินทาง
นางตั้งใจมาชมทิวทัศน์ทะเลสาบในฤดูใบไม้ร่วง จึงมิได้แต่งกายโดดเด่นเกินไป ทว่าเมื่อปรากฏตัวต่อหน้าฉินซื่อและคนอื่น ๆ ก็ยังทำให้ผู้คนไม่น้อยริษยา
ทั้งที่เป็นเพียงหญิงบ้านนอกจากชนบท ควรหลบอยู่หลังผู้คนราวกับแมลงน่ารังเกียจที่ไม่กล้าเผยตัวต่อแสงตะวัน แต่ยามนี้กลับงดงามราวกับเซียนธิดาจากสวรรค์เก้าชั้น
สองวันก่อนคังอ๋องมาพบเจียงชิงเอ๋อร์อย่างลับ ๆ ยามอารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน จู่ ๆ เขากลับเอ่ยชื่อ “เจียงหลาน” ออกมาอย่างไร้สาเหตุ ตอนนั้นนางตกใจแทบสิ้นสติ แม้ภายหลังคังอ๋องจะปฏิเสธ แต่คำว่า “เจียงหลาน” สองคำ นางได้ยินชัดเจนกับหู