เมื่อสบเข้ากับแววตาเย็นชาของเจียงหลาน เจียงชิงเอ๋อร์ก็สะดุ้งหดตัว ก่อนจะออกแรงดิ้นอีกสองครั้ง ทว่าก็ยังหลุดไม่พ้น
นางทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง ใบหน้าแดงก่ำ
“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
เจียงหลานไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ
เจียงชิงเอ๋อร์เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
เจียงเหยาที่อยู่ข้างๆ มองแล้วอกสั่นขวัญแขวน แม้เจียงหลานทำเช่นนี้เพื่อช่วยนาง แต่นางก็ยังตกใจไม่น้อย จึงรีบเกลี้ยกล่อมว่า
“พี่รอง รีบปล่อยมือพี่ใหญ่เถิด ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่บนรถม้าคันหน้าพอดี หากพวกท่านก่อเรื่องขึ้นมา จะทำให้ทั้งสองขุ่นเคืองเอาได้”
เจียงหลานกลับหัวเราะเย็นชา
“เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเรื่องนี้หรือ?”
เจียงชิงเอ๋อร์รู้ดีว่าวันนี้หากนางไม่ยอม เจียงหลานคงหักมือนางจริงๆ จึงกัดฟันรับปาก
“ได้ ข้ารับปากเจ้า วันนี้จะไม่รังแกเจียงเหยา”
เจียงหลานจึงยอมคลายมือ
ทว่าข้อมือของเจียงชิงเอ๋อร์กลับปรากฏรอยช้ำม่วงสองรอย ผุดเด่นบนผิวขาวนวลอ่อนนุ่มอย่างสะดุดตา
เจียงชิงเอ๋อร์แค้นใจแทบกระอักเลือด แต่แล้วก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาจึงฉายประกายวาววับ
ต่อให้หยิ่งผยองเพียงใดแล้วอย่างไร รอไปล่องเรือชมทะเลสาบเมื่อใด นางจะทำให้เจียงหลานไม่มีโอกาสอวดดีอีกต่อไป
รถม้าของจวนหย่งอันโหวเคลื่อนไปยังชานเมืองอย่างช้าๆ ผู้คนในรถต่างเงียบงัน ต่างคนต่างมีความคิด
นอกจากพวกนางแล้ว รถม้าจากจวนอื่นๆ ก็เรียงรายกันเป็นแถวยาว เคลื่อนผ่านไม่ขาดสาย บนถนนหลวงครึกครื้นราวกับผู้คนพากันออกมาเที่ยวงานตลาดในช่วงเทศกาลปีใหม่
ในบรรดารถม้าเหล่านั้น มีคันหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา ทว่าผู้ที่นั่งอยู่ภายในกลับเป็นจิ้นอ๋องไป๋หลี่เฮ่า