จักรพรรดิเฒ่ากำลังสนทนากับพระสนมอวิ๋นกุ้ยเฟยอยู่ แม่นมก็อุ้มโจวอวี่อันมารายงานที่หน้าประตูตำหนัก
“ฝ่าบาท พระสนมกุ้ยเฟย องค์ชายหกทรงทราบว่าฝ่าบาทเสด็จมา จึงงอแงอยากพบเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเฒ่าได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวว่า “เร็วเข้า! รีบอุ้มเข้ามา!”
แม่นมรับคำแล้วอุ้มเข้าตำหนัก
พอโจวอวี่อันเห็นจักรพรรดิเฒ่า ก็ยื่นมืออวบป้อมทั้งสองข้างออกมาทันที แล้วร้องเรียกด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “ท่านพ่อ!”
เสียงเรียก “ท่านพ่อ” ใสกังวานชัดเจน จนหัวใจของจักรพรรดิเฒ่าอ่อนยวบ
อะไรคือ “เสด็จพ่อ” ฟังดูห่างเหินจะตาย จะอบอุ่นใจได้เท่าเสียงเรียก “ท่านพ่อ” นี้ได้อย่างไร?
พระสนมอวิ๋นกุ้ยเฟยยิ้มพลางลุกขึ้น รับโจวอวี่อันจากมือแม่นม แล้วอุ้มไปนั่งข้างจักรพรรดิเฒ่า
จักรพรรดิเฒ่ายื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยของบุตรชายเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อันเอ๋อร์ของเรายังเล็กนัก มิสู้แต่งตั้งเป็นอ๋องก่อน จะตั้งพระนามว่าอะไรดี? เรียกว่ารุ่ยอ๋องดีหรือไม่ ฟังแล้วก็รู้ว่าฉลาด”
โจวอวี่อันกำลังซุกอยู่ในอ้อมแขนของพระสนมอวิ๋นกุ้ยเฟย พอได้ยินคำว่ารุ่ยอ๋อง หัวน้อย ๆ ก็ส่ายไปมาราวกับกลองป๋องแป๋ง
เขาคว้าแขนเสื้อฉลองพระองค์มังกรของจักรพรรดิเฒ่าไว้ แล้วร้องชัดถ้อยชัดคำว่า “ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ฉินอ๋อง!”
ภายในตำหนักพลันเงียบกริบ
พระสนมอวิ๋นกุ้ยเฟยเอ่ยว่า “อันเอ๋อร์ของเรารู้ด้วยหรือว่าควรตั้งพระนามอะไร?”
จักรพรรดิเฒ่าหัวเราะเสียงดัง “ดี! ฉินอ๋องก็ดี! อันเอ๋อร์ของเราช่างมีความทะเยอทะยาน! หลี่จง...”
หลี่จงซึ่งยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ รีบก้าวออกมา “บ่าวอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“ถ่ายทอดราชโองการ แต่งตั้งองค์ชายใหญ่เป็นกงอ๋อง องค์ชายรองเป็นจิ้งอ๋อง องค์ชายสามเป็นโซ่วอ๋อง องค์ชายสี่เป็นซุ่นอ๋อง และองค์ชายหกเป็นฉินอ๋อง