เมื่องานเลี้ยงเลิกราและผู้คนแยกย้ายกลับไป องค์ชายใหญ่กับพระชายาองค์ชายใหญ่สกุลหลิวก็กลับถึงจวนองค์ชาย
ครั้นในตำหนักบรรทมเหลือเพียงสองคน นางก็ถอนหายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ฝ่าบาททรงโปรดพระสนมหยุนอย่างแท้จริงแล้ว ท่านว่า...พวกเราควรไปมาหาสู่กับพระสนมหยุนให้มากขึ้นหรือไม่?”
โจวอวี่ผิงกล่าวเสียงอู้อี้ “จะไปสนิทสนมกับพวกนางทำไม? พวกเราปิดประตูใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”
“ทำไมอย่างนั้นหรือ? ท่านเป็นพระโอรสองค์โตของฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทกลับไม่ทรงแต่งตั้งท่านเป็นอ๋องเสียที...”
โจวอวี่ผิงเงียบไป
ตั้งแต่เล็กเขาก็เป็นเพียงชาวนาคนหนึ่ง ตอนที่เสด็จพ่อจากบ้านไปร่วมทัพ เขายังอยู่ในครรภ์มารดา
ต่อมาเกิดสงครามต่อเนื่องหลายปี ปู่ย่าของเขาอดตาย มารดาฝืนร่างกายที่เจ็บป่วยเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ท้ายที่สุดนางก็ล้มป่วยตายอยู่บนเสื่อฟางขาดๆ ผืนหนึ่ง
เขาคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ แม้แต่โลงศพราคาถูกก็ยังไม่มีปัญญาจัดหา
กระทั่งเสด็จพ่อขึ้นครองบัลลังก์ แล้วส่งคนมารับเขา มือของเขาก็เต็มไปด้วยหนังด้าน ใต้เล็บยังมีดินฝังแน่นจนล้างไม่ออก แม้แต่ภาษาราชการสักประโยคก็ยังพูดไม่คล่อง
เมื่อเข้ามาถึงเมืองหลวง พวกตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ต่างประจบประแจงเขาต่อหน้าว่า “องค์ชายใหญ่” แต่ลับหลังกลับเยาะเย้ยว่าเขาเป็น “ไอ้ชาวนา” และ “บ้านนอก”
สีหน้าท่าทางเหล่านั้น ชั่วชีวิตนี้เขาก็ไม่มีวันลืม
และคนที่เขาแค้นที่สุดก็คือพวกญาติฝ่ายมารดาของฮองเฮา
ทั้งที่มารดาของเขาต่างหากเป็นชายาเอกที่เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม กลับไม่เคยได้เสวยสุขแม้แต่วันเดียว กระทั่งก่อนตายก็ยังไม่ได้รอให้เสด็จพ่อกลับมา
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฮองเฮาครองตำแหน่งประมุขฝ่ายใน พระโอรสของนางครองฐานะพระโอรสที่เกิดจากฮองเฮา ส่วนเขาซึ่งเป็นองค์ชายใหญ่โดยชอบธรรม กลับกลายเป็นตัวตลก
“ข้ายังไม่ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง แล้วองค์ชายรองก็ไม่ได้รับแต่งตั้งเหมือนกันมิใช่หรือ? พวกเราจะร้อนใจไปไย?”