พระสนมกุ้ยเฟยหยุนถูกเขารบเร้าจนหมดทางรับมือ “พอแล้ว ๆ เจ้าตัวแสบตัวน้อย อยากได้อะไรก็เลือกเอาเองเลย”
โจวอวี่อันวิ่งไปตรงหน้ากองกล่องของขวัญ แล้วเริ่มรื้อค้นอย่างกับผู้ใหญ่ตัวจ้อย
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนเอนกายอยู่บนตั่ง มองท่าทางตั้งอกตั้งใจเลือกของของบุตรชาย พลางยกมือปิดปากหัวเราะ “ดูสิ บุตรชายของข้าช่างเฉลียวฉลาดจริง ๆ อายุยังน้อยก็รู้แล้วว่าของพวกนี้มีราคา โตขึ้นต้องเป็นคนรู้จักใช้ชีวิตแน่”
เหมยซิน นางกำนัลใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มรับคำ “องค์ชายหกทรงมีพรสวรรค์เฉลียวฉลาด ภายหน้าต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่เพคะ”
โจวอวี่อันทำเป็นหูทวนลม เลือกแต่สิ่งของที่ไม่มีตราประจำยุคสมัย
อย่างเช่นเครื่องทอง ไข่มุก และหยกเนื้อดีเหล่านั้น หากไม่มีร่องรอยบ่งบอกยุคสมัยอย่างชัดเจน เขาก็จะนำติดตัวไปได้สะดวก
เขาเลือกอย่างรวดเร็ว มือเล็กอวบอูมรื้อค้นในหีบอย่างคล่องแคล่ว คัดเอาแต่ของชิ้นเล็กแต่มีมูลค่าสูง
“ชิ้นนี้! ชิ้นนี้! แล้วก็ชิ้นนี้!”
ไม่นานนัก กล่องใบเล็กก็เต็มไปด้วยของ
“พอแล้ว ๆ แค่นี้ก็พอ ระวังมือเจ็บเอา”
โจวอวี่อันมองกล่องที่เต็มแน่น ในที่สุดก็พอใจ
จากนั้นเขาก็สั่งขันทีน้อย “ยก! ยกไปไว้ใต้เตียงข้า!”
เหล่าขันทีน้อยยกกล่องไปยังตำหนักบรรทมขององค์ชายหก แล้ววางไว้ลึกสุดใต้เตียงตามคำสั่ง
ยามดึกสงัด เมื่อได้ยินเสียงหายใจของแม่นมและนางกำนัลที่เฝ้ายามค่อย ๆ สม่ำเสมอและแผ่วเบาลง โจวอวี่อันจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เขาย่องไปใต้เตียง เก็บของทั้งหมดในกล่องเข้าไปในมิติระบบ จากนั้นล็อกหีบไม้จันทน์อย่างรอบคอบ แล้วจึงปีนกลับขึ้นเตียง นอนหลับอย่างสบายใจ