หลังได้รับชัยชนะ กองทัพก็หันไปปราบโจร
โจวจี้หมินติดตามกองทัพเดินทางไปทั่วภูเขาลำธารในรัศมีร้อยลี้ เพื่อกวาดล้างโจรที่ยังหลงเหลืออยู่
วันหนึ่ง ระหว่างปิดล้อมค่ายโจรแห่งหนึ่ง โจวจี้หมินจับโจรคนหนึ่งได้ด้วยมือตนเอง
ชายคนนั้นมีรอยแผลเป็นเก่าอันน่าสยดสยองพาดอยู่บนแก้มซ้าย ถูกกดให้คุกเข่ากับพื้น แต่ยังคงดิ้นรนขัดขืน
ทว่าเพียงชั่วขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นใบหน้าของโจวจี้หมิน ร่างทั้งร่างก็พลันแข็งค้าง
วินาทีถัดมา เขาก็ตะเบ็งเสียงร้องราวกับเห็นผี
“หวังต้าซาน! หวังต้าซาน เหตุใดเจ้ายังไม่ตาย? เจ้าไม่ตายไปนานแล้วหรือ! ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าตายไปแล้ว!”
“อยู่เฉย ๆ!” โจวจี้หมินขมวดคิ้วแน่น มือที่กดอยู่ก็เพิ่มแรงขึ้น “หวังต้าซาน ใกล้ตายอยู่แล้วยังกล้าแสร้งบ้าอีก! คิดว่าพวกเราไม่รู้หรือ? เจ้าต่างหากคือหวังต้าซาน!”
“แสร้งบ้า?”
ชายคนนั้นพลันหัวเราะเสียงดัง “ข้าไม่ได้บ้า! ข้าคือโจวเทียนโย่ว! เป็นบุตรชายของโจวอวี่อัน! เป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลโจว! โจวอวี่อันคือบิดาของข้า! บิดาข้าเป็นนายท่านโจว!”
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ ทุกคนต่างหันมามองโจวจี้หมิน
แม้โจรคนนี้จะเรียกชื่อโจวจี้หมินผิด แต่บิดาของเขาคือโจวอวี่อัน พ่อค้าผู้รักชาติชื่อดังแห่งเซี่ยงไฮ้ เรื่องนี้ทุกคนต่างรู้กันดี
สหายร่วมรบคนหนึ่งของโจวจี้หมินได้สติ รีบปิดปากโจรคนนั้น ก่อนกล่าวว่า “ให้ตายสิ โจรคนนี้คงกลัวจนเสียสติแล้วกระมัง ถึงกับลากญาติมาเกี่ยวพันจนถึงบ้านเจ้าเลยนะ จี้หมิน”
“นั่นสิ บิดาของจี้หมินเป็นพ่อค้าผู้รักชาติ จะมีบุตรชายเป็นโจรได้อย่างไร?”
โจวจี้หมินมองชายคนนั้น ดูเหมือนอายุจะมากกว่าตนเสียอีก (ที่จริงเพราะเป็นโจร ต้องตากแดดตากลมจนดูแก่)
ความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้
หรือว่า… หรือคนผู้นี้จะเป็นบุตรที่บิดาทิ้งไว้ข้างนอกจริง ๆ?
บิดาเป็นสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม เป็นสามีที่ดีถึงเพียงนั้น… แต่หากว่าเกิดขึ้นจริงเล่า?